ژنی که مانع از پیشرفت سرطان پانکراس می‌شود، کشف شد

به گزارش مجله خبری نگار، دانشمندان دانشگاه علوم توکیو کشف کرده‌اند که ژن CTDNEP۱ ممکن است نقش محافظتی در آدنوکارسینوم مجرای پانکراس، شایع‌ترین و یکی از کشنده‌ترین انواع این سرطان، داشته باشد. این مطالعه در مجله Cancer Genomics & Proteomics (CG&P) منتشر شده است.

آدنوکارسینوم مجرای پانکراس (PDAC) بیش از ۹۰ ٪ از کل موارد سرطان پانکراس را تشکیل می‌دهد و پیش‌آگهی بسیار بدی دارد. طبق گزارش رصدخانه جهانی سرطان (۲۰۲۲)، سالانه بیش از ۴۷۰۰۰ مورد جدید در ژاپن ثبت می‌شود که بیش از ۴۰۰۰۰ مورد مرگ و میر ناشی از آن است و سرطان پانکراس را به چهارمین علت اصلی مرگ و میر ناشی از سرطان در این کشور تبدیل می‌کند.

در جستجوی خود برای رویکرد‌های درمانی جدید، دانشجوی کارشناسی ارشد مایوکا نیی و پروفسور تادایوشی هایاتا بر ژن CTDNEP۱ تمرکز کردند که فسفاتازی را رمزگذاری می‌کند که در تنظیم چندین فرآیند سلولی نقش دارد. این ژن قبلاً با مدولوبلاستوما، تومور مغزی دوران کودکی، و سرکوب تمایز استئوکلاست‌ها مرتبط دانسته شده است. داده‌های جدید نقش احتمالی آن را در سرطان پانکراس نیز نشان می‌دهد.

محققان داده‌های ژنومی و بالینی ۱۸۴ بیمار مبتلا به PDAC را از پایگاه‌های داده اطلس ژنوم سرطان و اطلس پان-سرطان تجزیه و تحلیل کردند و از ابزار‌های آنلاین TIMER۲.۰ و UALCAN برای ارزیابی فعالیت ژن و وضعیت ریزمحیط ایمنی تومور استفاده کردند.

تجزیه و تحلیل نشان داد که سطح CTDNEP۱ در بافت تومور در مقایسه با بافت سالم، به ویژه در مراحل اولیه بیماری، به طور قابل توجهی کاهش یافته است. بیان پایین ژن با وجود جهش‌های خطرناک در انکوژن‌های کلیدی، از جمله KRAS و TP۵۳، و با بقای کمتر بیمار، به ویژه در سرطان مرحله II، مرتبط بود.

علاوه بر این، CTDNEP۱ با وضعیت ریزمحیط تومور مرتبط بود. فعالیت کم، التهاب مزمن و فرار تومور از پاسخ ایمنی را افزایش می‌داد. برعکس، بیان بالای ژن با فرآیند‌های متابولیکی و میتوکندریایی فعال‌تر و نفوذ بیشتر سلول‌های ایمنی مرتبط بود.

پروفسور هایاتا خاطرنشان کرد: «نتایج ما نشان می‌دهد که کاهش بیان CTDNEP۱ در مراحل اولیه سرطان پانکراس رخ می‌دهد و ممکن است در پیشرفت بیماری نقش داشته باشد.» وی افزود که این ژن می‌تواند به عنوان یک نشانگر بالقوه برای تشخیص زودهنگام، پیش‌آگهی و یک هدف درمانی بالقوه در نظر گرفته شود.

این تیم در حال حاضر مطالعات خود را در مدل‌های سلولی و حیوانی ادامه می‌دهد تا مشخص کند که چگونه CTDNEP۱ بر رشد تومور، متاستاز و تعامل با سیستم ایمنی تأثیر می‌گذارد. اگرچه اهمیت بالینی این ژن هنوز مشخص نشده است، دانشمندان آن را کاندیدای امیدوارکننده‌ای برای توسعه رویکرد‌های درمانی جدید برای یکی از تهاجمی‌ترین انواع سرطان می‌دانند.