مطالعه‌ای که به شما کمک می‌کند خاطرات بد را فراموش کنید

دریافته‌اند که پخش صدا برای افراد در هنگام خواب می‌تواند به آنها در فراموش کردن خاطرات بد کمک کند.

به گزارش مجله خبری نگار، این تیم از دانشگاه یورک امیدوار است که این یافته‌ها راه را برای تکنیک‌هایی برای کمک به تضعیف خاطرات دردناک و مزاحم هموار کند.

برای این مطالعه، تیم ۲۹ شرکت‌کننده را که دو جفت کلمه همپوشانی را یاد گرفته بودند - به عنوان مثال، دیوید بکهام و دوچرخه به عنوان یک جفت، و دوچرخه و قلعه به عنوان جفت دیگر - استخدام کرد.

وقتی هر دو جفت را یاد گرفتند، کلمه "دوچرخه" را نیز با صدای بلند شنیدند.

سپس شرکت‌کنندگان به خواب رفتند و وقتی وارد خواب موج آهسته - که به عنوان خواب عمیق نیز شناخته می‌شود - شدند، کلمه "دوچرخه" دوباره پخش شد.

در مقایسه با گروه کنترل، که صدا‌های مرتبط در طول خواب پخش نشد، حافظه شرکت‌کنندگان از یک جفت تقویت شد، در حالی که به نظر می‌رسید ارتباط با جفت دیگر را فراموش می‌کنند.

دکتر باردر جانسن، نویسنده اصلی این مطالعه، گفت: «اگرچه یافته‌های ما در این مرحله هنوز در حد آزمایش هستند، اما این احتمال را مطرح می‌کنند که توانایی یادآوری خاطرات خاص می‌تواند با پخش نشانه‌های صوتی در هنگام خواب فرد افزایش یا کاهش یابد. افرادی که دچار تروما شده‌اند، می‌توانند به دلیل خاطرات خود از آن رویدادها، طیف وسیعی از علائم ناراحت‌کننده را تجربه کنند. در حالی که هنوز راه درازی در پیش است، کشف ما می‌تواند راه را برای تکنیک‌های جدید برای تضعیف این خاطرات هموار کند، که می‌توانند در کنار درمان‌های فعلی مورد استفاده قرار گیرند.»

تحقیقات قبلی نشان داده بود که یادگیری یک جفت کلمه و پخش صدای مرتبط با آن در طول خواب، حافظه شرکت‌کنندگان را از آن جفت کلمه هنگام بیدار شدن در صبح بهبود می‌بخشد.

اما این اولین بار است که آنها کاهش حافظه یک جفت کلمه را نشان داده‌اند، که نشان می‌دهد می‌توان با پخش صدا‌های مرتبط با آن در طول خواب، فراموشی انتخابی را القا کرد.

دکتر آیدان هورنر، نویسنده‌ی اصلی، گفت: «ارتباط بین خواب و حافظه جذاب است. ما می‌دانیم که خواب برای پردازش حافظه بسیار مهم است و حافظه‌ی ما عموماً پس از یک دوره خواب بهتر می‌شود. مکانیسم‌های دقیق دخیل در این امر هنوز مشخص نیست، اما در طول خواب، به نظر می‌رسد که ارتباطات مهم تقویت می‌شوند و ارتباطات کم‌اهمیت‌تر کنار گذاشته می‌شوند.»

دکتر هورنر توضیح داد که این اثر احتمالاً به دلیل نوعی رقابت بین خاطرات هم‌پوشان است.

او گفت: «ممکن است بتوان یک جنبه از یک خاطره‌ی دنیای واقعی قبلی - مثلاً یک مکان خاص که یک رویداد در آن رخ داده است - را در نظر گرفت و آن را به یک رویداد جدید پیوند داد.»

این یافته‌ها در مجله‌ی یادگیری و حافظه منتشر شده است.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری