کلیشه رایج در مورد سطح تستوسترون "طبیعی" از بین رفته است

به گزارش مجله خبری نگار، سطح تستوسترون که در طب غربی برای مردان طبیعی در نظر گرفته می‌شود، ممکن است منعکس کننده سبک زندگی و عوامل محیطی باشد تا هنجار‌های بیولوژیکی. این نتیجه‌ای است که انسان‌شناسانی که پروفایل هورمونی مردان قوم بومی شوآر ساکن آمازون اکوادور را مطالعه کردند، به آن دست یافتند. این مطالعه در مجله آمریکایی زیست‌شناسی انسان (AJHB) منتشر شده است.

این مطالعه نشان داد که سطح تستوسترون مردان شوار با افزایش سن به طور متفاوتی نسبت به کشور‌های صنعتی ثروتمند نوسان می‌کند. در جمعیت‌های غربی، این هورمون معمولاً در اوایل بزرگسالی به اوج خود می‌رسد و سپس به تدریج کاهش می‌یابد. این فرآیند اغلب به عنوان بخش اجتناب‌ناپذیر پیری مردان در نظر گرفته می‌شود. با این حال، در محیط‌های با منابع محدود، این الگو جهانی نیست.

تیمی به رهبری ترزا گیلدنر، انسان‌شناس از دانشگاه واشنگتن در سنت لوئیس، ۱۰۴ مرد شوار ۱۲ تا ۶۷ ساله را از ۱۱ جامعه مورد مطالعه قرار دادند. شرکت‌کنندگان سبک زندگی سنتی کشاورزی، شکار و جمع‌آوری را داشتند، اما با بار بالای بیماری‌های عفونی مواجه بودند. دانشمندان به مدت سه روز، دو بار در روز نمونه بزاق جمع‌آوری کردند تا نوسانات هورمونی روزانه را ردیابی کنند و همچنین قد، وزن و درصد چربی بدن را اندازه‌گیری کردند.

به طور متوسط، مردان شوآر سطح تستوسترون پایین‌تری نسبت به مردان آمریکایی داشتند. با این حال، مانند سایر افراد، سطح تستوسترون در صبح بالاتر و در عصر کاهش می‌یافت. بالاترین سطح صبحگاهی در مردان حدود ۲۰ سال مشاهده شد، در حالی که در نوجوانان و مردان بالای ۵۰ سال پایین‌تر بود.

ثابت شد که ذخایر انرژی عامل کلیدی هستند. در مردان لاغر، محققان الگوی غیرمعمولی را کشف کردند: سطح تستوسترون در جوانی پایین‌تر بود، در میانسالی افزایش می‌یافت و تنها پس از آن کاهش می‌یافت. این با مدل غربی کاملاً در تضاد است. در مردانی که چربی بدن بیشتری داشتند، پویایی هورمونی شبیه به آنچه در کشور‌های صنعتی معمول است، بود - در جوانی به اوج خود می‌رسید و سپس کاهش می‌یافت.

به گفته نویسندگان، وقتی انرژی محدود است، بدن می‌تواند اوج فعالیت هورمونی را تا زمانی که مرد از نظر اجتماعی و جسمی به ثبات رسیده باشد، "به تأخیر" بیندازد. در شرایط فراوانی کالری، سطح بالای تستوسترون می‌تواند زودتر حفظ شود، اما کاهش آن نیز سریع‌تر آغاز می‌شود.

نویسندگان تأکید کردند که هیچ سطح تستوسترون «طبیعی» واحدی برای همه مردان در سراسر جهان وجود ندارد. در محیط‌های گرمسیری با فعالیت بدنی بالا و فشار عفونی، سطح هورمونی پایین‌تر ممکن است نشانه بیماری نباشد، بلکه یک پاسخ تطبیقی ​​و سالم باشد. این امر، جهانی بودن معیار‌های بالینی غربی را زیر سوال می‌برد و نشان می‌دهد که فیزیولوژی انسان تا چه حد تحت تأثیر محیطی است که در آن زندگی می‌کنیم.