دیپلماسی مهدکودکی| ترامپ در جنگ ایران، میان تهدید و عقب‌نشینی سرگردان است

به گزارش مجله خبری نگار، گاردین نوشت:

رویکرد دونالد ترامپ به جنگ ایران را به سادگی می‌توان دیپلماسی مهدکودکی نامید؛ چرخه‌ای بی‌پایان از تهدید‌های رعدآسا و عقب‌نشینی‌های شرم‌آور که نشان می‌دهد رئیس جمهور آمریکا هیچ ایده‌ای برای پایان دادن به جنگی که خود آغاز کرده، ندارد.

از ۲۱ مارس تاکنون، ترامپ بار‌ها تهدید به حملات ویرانگر علیه ایران کرده و هربار با بهانه‌های واهی از تصمیم خود عقب نشسته است. این الگوی کودکانه، که در آن رئیس جمهور براساس آخرین فردی که با او صحبت کرده، تصمیم می‌گیرد، نشان دهنده نبود رهبری واقعی در کاخ سفید است.

جنگ ایران که در ۲۸ فوریه با حمایت بنیامین نتانیاهو آغاز شد، به یک شکست تمام‌عیار برای ترامپ تبدیل شده است. محبوبیت او به شدت کاهش یافته، سلطه منطقه‌ای آمریکا تضعیف شده و هیچ دستاوردی جز ویرانی و بی‌ثباتی به همراه نداشته است. با این حال، ترامپ نه تنها قادر به پذیرش این شکست نیست، بلکه با تهدید‌های متناوب، تلاش می‌کند تصویر یک رهبر قاطع را حفظ کند؛ تصویری که با هر عقب‌نشینی، بیش از پیش خدشه‌دار می‌شود.

اختلافات عمیق درون تیم ترامپ، این بحران را تشدید کرده است. در حالی که ونس، معاون رئیس جمهور بدبین‌ترین عضو نسبت به جنگ است و حتی به نقش اسرائیل در شکل‌دهی به افکار عمومی درباره آن اشاره کرده، مارکو روبیو از اقدام نظامی حمایت می‌کند. جرد کوشنر هم به دنبال کاهش درگیری تا پس از انتخابات میان‌دوره‌ای است. این انشعاب در کابینه، نشان دهنده نبود یک استراتژی منسجم و تصمیم‌گیری‌های سلیقه‌ای ترامپ براساس فشار‌های لحظه‌ای است.

نقش نتانیاهو در این ماجرا قابل چشم‌پوشی نیست. او که در فوریه ترامپ را به شروع جنگ ترغیب کرد، حالا با ارائه سه گزینه (توافق، محاصره، یا حمله بزرگ)، سعی در هدایت تصمیم‌گیری‌های رئیس جمهور دارد. مداخله اخیر محمد بن سلمان، ولیعهد عربستان که با درخواست کاهش تنش، باعث عقب‌نشینی دوباره ترامپ شد، نشان می‌دهد که سیاست خارجی آمریکا به بازیچه‌ای در دست رهبران منطقه تبدیل شده است.

در همین حال، جمهوری‌خواهان و حتی وفاداران ماگا هم از جنگ سرد شده‌اند. نظرسنجی پلیتیکو نشان می‌دهد که تنها یک سوم از رای‌دهندگان ماگا جنگ را خوب می‌دانند. سناتور‌هایی مانند بیل کسیدی و تد کروز، یادداشت تفاهم با ایران را بدترین اشتباه سیاست خارجی خوانده‌اند. این مخالفت‌ها، همراه با کاهش محبوبیت ترامپ، فشار بر کاخ سفید را برای یافتن راهی برای خروج از این باتلاق افزایش داده است.

 ارتش آمریکا هم در بن‌بست کامل قرار دارد. ژنرال دن کین، رئیس ستاد مشترک ارتش هشدار داده که ذخایر رهگیر‌های پدافند هوایی به دلیل جنگ ایران به طرز خطرناکی کاهش یافته است. حتی گزارش‌ها حاکی از آن است که فرماندهان نظامی از طریق ایمیل، از تحلیلگران خواسته‌اند ایده‌های خلاقانه و غیرمتعارف برای تنبیه ایران ارائه دهند؛ نشانه‌ای از ناامیدی و بی‌پناهی در بالاترین سطوح نظامی. خود ترامپ هم به دنبال پیروزی نمادین مانند حملات نمایشی آتش‌بازی است تا بدون دستیابی به اهداف اولیه خود، از جنگ خارج شود.

 در نهایت، آنچه از این وضعیت برمی‌آید، تصویری از یک رهبری درمانده است که به جای تصمیم‌گیری شجاعانه، به بازی‌های کودکانه و تهدید‌های توخالی پناه برده است. ترامپ که زمانی از احساس درونی خود به عنوان راهنمای سیاست خارجی سخن می‌گفت، اکنون در باتلاقی گرفتار شده که نه می‌تواند به آن پایان دهد و نه شکست آن را بپذیرد. در حالی که جهان منتظر یک تصمیم جدی برای پایان دادن به این فاجعه انسانی است، کاخ سفید به صحنه‌ای برای نمایش‌های بی‌نتیجه تبدیل شده که تنها بر عمق بحران می‌افزاید.