محققان: یک دوز ویتامین D می‌تواند زندگی بیماران مبتلا به‌ام‌اس را تغییر دهد

به گزارش مجله خبری نگار، این مطالعه که در JAMA منتشر شد، با هدف ارزیابی نقش دوز‌های بالای کوله کلسیفرول (نوعی ویتامین D) در اصلاح پیشرفت بیماری، با تمرکز بر ایمنی و اثربخشی آن به عنوان یک مونوتراپی انجام شد.

تیمی از مرکز دانشگاه نیم (CHU نیم)، دانشگاه مونپلیه و چندین مرکز درمانی مولتیپل اسکلروزیس در فرانسه کشف کردند که تجویز خوراکی کوله کلسیفرول (ویتامین D۳) با دوز ۱۰۰۰۰۰ واحد بین‌المللی هر دو هفته، فعالیت بیماری را در بیماران مبتلا به CIS و RRMS به طور قابل توجهی کاهش می‌دهد. مولتیپل

اسکلروزیس معمولاً با یک حمله حاد که سیستم عصبی مرکزی را تحت تأثیر قرار می‌دهد، مانند نوریت اپتیک، میلیت عرضی یا سندرم‌های ساقه مغز، آغاز می‌شود.

این علائم اولیه در مجموع سندرم ایزوله بالینی (CIS) نامیده می‌شوند. با این حال، آنها همیشه منجر به ایجاد مولتیپل اسکلروزیس (MS) نمی‌شوند.

عوامل خطر برای عود و پیشرفت CIS به MS تایید شده بالینی عبارتند از:

وجود باند‌های الیگوکلونال در مایع مغزی نخاعی (CSF)، تعداد زیاد ضایعات اطراف بطن در MRI

و سن پایین در شروع علائم. کمبود ویتامین D با افزایش فعالیت بیماری همراه است، اما مطالعات قبلی در مورد اثرات مکمل ویتامین D نتایج متناقضی به همراه داشته است.

با توجه به اثرات تعدیل کننده سیستم ایمنی، ویتامین D در درجه اول به عنوان یک داروی کمکی در درمان اینترفرون بتا مورد بررسی قرار گرفته است. این مطالعه با هدف ارزیابی اثربخشی و ایمنی ویتامین D به عنوان مونوتراپی در CIS مدرن انجام شد.

در کارآزمایی بالینی تصادفی D-Lay MS، یک مطالعه دوسوکور و کنترل شده با دارونما برای مقایسه اثرات کوله کلسیفرول با دوز بالا در مقابل دارونما در بیماران CIS درمان نشده انجام شد.

این مطالعه شامل ۳۱۶ شرکت‌کننده ۱۸ تا ۵۵ ساله بود که در ۹۰ روز قبل از مطالعه علائم سندرم بالینی مجزایی را نشان داده بودند و سطح ویتامین D آنها کمتر از ۱۰۰ نانومول در لیتر بود.

در طول آزمایش، محققان شرکت‌کنندگان را به دو گروه تقسیم کردند. گروه اول هر دو هفته ۱۰۰۰۰۰ واحد بین‌المللی کوله کلسیفرول دریافت کردند (۱۶۳ شرکت‌کننده). گروه دوم دارونما دریافت کردند (۱۵۳ شرکت‌کننده).

این آزمایش ۲۴ ماه طول کشید و فعالیت بیماری، مانند عود یا ظهور ضایعات جدید، با استفاده از تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI) ارزیابی شد.

نتایج نشان داد که فعالیت بیماری در ۶۰.۳٪ از بیماران گروه ویتامین D در مقایسه با ۷۴.۱٪ در گروه دارونما رخ داده است.

میانگین زمان شروع فعالیت بیماری با ویتامین D به طور قابل توجهی طولانی‌تر بود (۴۳۲ روز در مقابل ۲۲۴ روز).

MRI بهبود در تمام شاخص‌های ثانویه به نفع ویتامین D، از جمله کاهش ضایعات با کنتراست (۱۸.۶٪ در مقابل ۳۴.۰٪) را نشان داد.

مصرف دوز‌های بالای کوله کلسیفرول، فعالیت بیماری را در سندرم بالینی منفرد و مراحل اولیه مولتیپل اسکلروزیس عودکننده-بهبودیابنده کاهش داد.

این یافته‌ها از تحقیقات بیشتر در مورد استفاده از ویتامین D با دوز بالا به عنوان یک درمان کمکی، به ویژه در مواردی که دسترسی به درمان‌های اصلاح‌کننده بیماری محدود است، پشتیبانی می‌کند.

محققان به دنبال انجام مطالعات آینده در مورد استفاده از ویتامین D به عنوان یک درمان مکمل، به ویژه در بیماران مبتلا به کمبود شدید ویتامین D هستند.