دانشمندان می‌گویند زمین ممکن است در پیدایش حیات در زهره نقش داشته باشد

زمین می‌توانسته میلیارد‌ها سال پیش، ونوس را با میکروارگانیسم‌ها پر کرده باشد

به گزارش مجله خبری نگار، ممکن است زمین میلیارد‌ها سال است که ناخواسته میکروارگانیسم‌ها را به همراه موادی که در اثر برخورد سیارک‌ها به فضا پرتاب شده‌اند، به زهره می‌فرستد. اگر ماموریت‌های آینده حیات را در ابر‌های زهره پیدا کنند، احتمال زیادی وجود دارد که سرزمین واقعی آن زمین باشد. این نتیجه‌ای است که محققان آزمایشگاه فیزیک کاربردی دانشگاه جان هاپکینز و آزمایشگاه‌های ملی ساندیا به آن رسیده‌اند. نتایج در کنفرانس علوم قمری و سیاره‌ای (LPSC) ۲۰۲۶ ارائه خواهد شد.

نویسندگان مفهوم پانسپرمیا - فرضیه‌ای که بیان می‌کند حیات یا پیش‌ساز‌های آن می‌توانند از طریق بقایای سیاره‌ای در فضا پخش شوند - را برای جفت زمین-زهره به کار بردند. آنها با استفاده از «معادله حیات زهره» (مشابه معادله دریک برای تخمین احتمال حیات در زهره)، مدل‌سازی کردند که چه مقدار ماده حاوی سلول‌های زمین می‌تواند توسط شهاب‌سنگ‌ها به جو سیاره همسایه منتقل شود.

مسئله کلیدی، قابلیت بقا بود: مواد زمینی باید از برخورد، پیاده‌روی فضایی، پرواز بین سیاره‌ای و سپس ورود به جو زهره جان سالم به در ببرند. طبق «مدل پنکیک» که رفتار یک شهاب‌سنگ را در جو توصیف می‌کند، برخی از قطعات می‌توانند در لایه ابر - تنها منطقه‌ای با شرایط نسبتاً معتدل در زهره - معلق بمانند.

محاسبات نشان می‌دهد که تقریباً ۲۰ میلیارد سلول زنده ممکن است طی یک میلیارد سال گذشته از زمین به زهره منتقل شده باشند. به طور متوسط، تقریباً ۱۰۰ سلول در سال وارد ابر‌های زهره می‌شوند و در آنها باقی می‌مانند.

نویسندگان بر عدم قطعیت بالای هر پارامتر مدل تأکید می‌کنند، اما نتیجه واضح است: انتقال حیات بین سیاره‌ای از زمین به زهره از نظر فیزیکی امکان‌پذیر است. اگر حیات در آنجا وجود داشته باشد، می‌تواند مشابه حیات روی زمین باشد.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری