مطالعه: میکروپلاستیک‌ها در بسته‌بندی مواد غذایی باعث آلزایمر می‌شوند

که میکروپلاستیک‌های موجود در ظروف غذا و بطری‌های پلاستیکی باعث تغییراتی مشابه با تغییرات مرتبط با بیماری آلزایمر می‌شوند.

به گزارش مجله خبری نگار، این مطالعه که توسط محققان دانشکده داروسازی دانشگاه رود آیلند انجام شد، نشان داد که میکروپلاستیک‌های موجود در ظروف غذا و بطری‌های پلاستیکی قادر به عبور از سد خونی-مغزی، سد حیاتی که مغز را از سموم و میکروب‌ها محافظت می‌کند، هستند. به گزارش ساینس دیلی، این ذرات پس از ورود به مغز می‌توانند باعث تغییراتی مشابه با تغییرات مرتبط با آلزایمر شوند.

پروفسور جیمی راس، محقق ارشد، اظهار داشت که موش‌هایی که از نظر ژنتیکی برای حمل ژن APOE۴ - که با افزایش ۳.۵ برابری خطر ابتلا به آلزایمر در مقایسه با موش‌های حامل نوع APOE۳ مرتبط است - اصلاح شده‌اند، پس از قرار گرفتن در معرض میکروپلاستیک‌ها در آب آشامیدنی خود، علائم قابل توجهی از زوال شناختی نشان دادند.

او اظهار داشت که آزمایش‌های رفتاری این موش‌ها تفاوت‌های چشمگیری را بین نر‌ها و ماده‌ها نشان داد. نر‌ها بی‌تفاوت‌تر و ریسک‌گریزتر به نظر می‌رسیدند، در حالی که ماده‌ها در تشخیص اشیاء جدید مشکل داشتند، که الگویی مشابه آنچه در انسان‌های مبتلا به این بیماری مشاهده می‌شود، را منعکس می‌کرد.

راس خاطرنشان کرد که آنچه این یافته‌ها را نگران‌کننده‌تر می‌کند این است که شروع بیماری صرفاً توسط عوامل ژنتیکی تعیین نمی‌شود، بلکه تحت تأثیر عوامل محیطی و سبک زندگی، مانند رژیم غذایی، سطح فعالیت بدنی و قرار گرفتن در معرض سموم نیز قرار دارد.

او افزود: «ممکن است دوقلو‌های همسانی را ببینید که ژن APOE۴ را حمل می‌کنند، یکی از نظر ذهنی سالم می‌ماند در حالی که دیگری به زوال عقل مبتلا می‌شود. این نشان می‌دهد که چگونه محیط نقش مهمی در فعال کردن خطرات نهفته ایفا می‌کند.»

محققان مشاهده کردند که ذرات پلاستیکی مورد استفاده در این مطالعه از پلی‌استایرن، نوع رایج پلاستیک مورد استفاده در ساخت لیوان‌های استایروفوم، ظروف بیرون‌بر و بسیاری دیگر از محصولات روزمره، گرفته شده‌اند. این مواد که اغلب بی‌خطر در نظر گرفته می‌شوند، می‌توانند هزاران ذره پلاستیکی را در تماس با غذا یا نوشیدنی آزاد کنند که سپس می‌توانند به بدن انسان نفوذ کرده و در اندام‌ها، از جمله مغز، تجمع یابند.

راس تأیید کرد که این تحقیق هنوز در مراحل اولیه خود است، اما شباهت بین آنچه در موش‌ها اتفاق می‌افتد و آنچه در انسان مشاهده می‌شود، به طور جدی نگران‌کننده است. او گفت: «ما به مقررات سختگیرانه و آگاهی بیشتر در مورد میزان خطر این مواد برای سلامتی‌مان نیاز داریم. پلاستیک ممکن است در جزئیات زندگی روزمره ما وجود داشته باشد، اما ممکن است در آینده به قیمت از دست دادن آنچه برای ما ارزشمندترین است تمام شود: خاطرات و ذهن‌هایمان.»

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری