بررسی ظرفیت نظامی جولانی برای حمله به لبنان

به گزارش مجله خبری نگار، در هفته‌های اخیر ابراز تمایل ترامپ به حمله تروریست‌های مستقر در سوریه به لبنان برای مقابله با حزب الله بحث برانگیز شده است. در این باره مسائل زیادی وجود دارد، اما دو موضوع ظرفیت طرفین و جبهه‌های موجود اهمیت دارد.

جولانی در ادلب ۱۲ تا ۱۵ هزار نیرو در اختیار داشت که با متحدان به ۲۰ تا ۲۵ هزار نفر می‌رسید. این قوا تقریبا دست نخورده باقی مانده و بدون کاهش یا افزایش، هسته اصلی ارتش کنونی است.

گروه تروریستی موسوم به ارتش ملی سوریه در مجاورت حکومت جولانی، ۳۰ تا ۴۰ هزار نیرو در سازمان خود داشت و صرفا در جنگ حلب شرکت کرد و با جولانی به سمت دمشق نرفت. این گروه وابسته‌ترین نیرو به ترکیه است و برای مقابله با کرد‌ها در مرز با این کشور ایجاد شده و از این هدف منحرف نمی‌شود.

شورشیان جنوب سوریه در درعا مجموعه‌ای از شبه نظامیان محلی بودند که قوای محدودی در حد ۵ تا ۱۰ هزار نفر داشتند. آنها در میانه جنگ داخلی با میانجی‌گری و هدایت روسیه در قالب سپاه پنجم در ارتش دولت بشار اسد ادغام شدند ولی با مشاهده سقوط حلب و حماه مجددا شورش کرده و زودتر از جولانی به دمشق رسیده و آن را تصرف کردند. این نیرو‌ها اگر به ارتش جولانی پیوسته باشند، به دلیل مشکلات جنوب در التهابات درعا، جدایی طلبی دروزی‌ها و پیش روی رژیم صهیونیستی بر همان منطقه متمرکزند.

جولانی با احتساب نیرو‌های وابسته به ترکیه در شمال و شورشیان جنوب و چند گروه دیگر و نیرو‌های جدید، شاید ارتشی ۱۰۰ هزار نفری داشته باشد، اما این بر روی کاغذ است. او در اصل ۳۰ تا ۴۰ هزار نیرو دارد. این قوا باید در استان‌های شمال شرق در برابر کردها، در مرز‌های شرقی در برابر عراق و در صحرای شرق علیه داعش مستقر باشند. همچنین به قوای امدادی در جنوب و استان‌های علوی نشین ساحل نیاز است و در دمشق و حمص نیز بیم فعالیت مخالفان می‌رود.

در نتیجه جولانی قادر به اختصاص قوای زیادی علیه لبنان نیست و گزارشات حکایت از استقرار تنها ۵ هزار نیرو در مرز دارد. این نیرو‌ها در کم تعداد، اما از تروریست‌های سابقه داری هستند که توسط دولت‌های توطئه‌گر به پهپاد و کواد‌های انتحاری مجهز شده‌اند.

شیعیان لبنان در حالت عادی و به شکل حداکثری قادر به جمع آوری ۵۰ هزار مبارز هستند، اما فعلا با پیشروی رژیم صهیونیستی در جنوب و بمباران‌ها این امکان وجود ندارد. در وضعیت کنونی آنها احتمالا بتوانند ۵ هزار نیرو در براب جولانی قرار دهند. مقاومت تحت فشار جبهه جنوب است و در صورت درگیری در جبهه شرق با جولانی اوضاع وخیم‌تر خواهد شد، اما مشکلی بزرگ در سمت عراق و ایران برای سوریه وجود دارد.

جولانی در برابر حملات موشکی-پهپادی ایران از هوا فاقد پدافند هوایی است و در برابر حمله ده‌ها هزار مبارز عراقی، نیروی کافی ندارد. اگر مقاومت عراق با ۲۰ تا ۳۰ هزار نیرو به سوریه‌ای که زیر حملات هوایی ایران قرار گرفته حمله کند، استان‌های شرقی به سرعت از دست رفته و با توجه به صحرایی بودن منطقه، مرکز همانند حمص و دمشق در معرض تهدید قرار می‌گیرند.

منبع: فرهیختگان