تجربه‌گر «محسن چاوشی»

به گزارش مجله خبری نگار، چند سالی است که عادت کرده‌ایم به اینکه عید سعید غدیر و یا روز میلاد حضرت امیرالمؤمنین (ع)، ترانه‌ای از سوی محسن چاوشی برای عرض ارادت به ساحت مقدس حضرت امیرالمؤمنین (ع) منتشر شود. دو شب گذشته ترانه «مریض تخت آخری» منتشر شد. شاعر این ترانه، کاظم بهمنی بود. شاعر ترانه‌های «نفس»، «علاج»، «ذره‌بین» و «کولی» با صدای محسن چاوشی. ترانه‌های مذهبی قبلی چاوشی را امید روزبه سروده بود. شاعری که به جز دو ترانه مذهبی «تکیه کوچیک» و «آوازه‌خون»، همکاری‌های دیگری در قالب سرودن ترانه‌های عاشقانه هم با چاوشی داشته است. اما این بار چاوشی انتخابش این بود که به‌جای کلمات عیان و ابراز ارادت شورانگیز ترانه‌های روزبه به اهل‌بیت، تجربه و گره‌ای که میان او و سلاله پیامبر شکل گرفته است را مبهم بخواند و به هوادارانش بگوید. برای همین احتمالاً ترانه‌سرایی کار به کاظم بهمنی سپرده شد تا در عین کلمات ساده، اما بدیع، تعابیری عاشقانه و پر از ایهام از تجربه زندگی پس از مرگ محسن چاوشی را به هوادارانش بگوید.

به طور واضحی، اما در این ترانه، چاوشی به‌عنوان تجربه‌گر زندگی پس از زندگی ظاهر شده است و از قضا کسی است که در دنیایی دیگر، روی پل منتظر است. منتظر کسی که دست او را بگیرد و از روی پل عبور دهد. شخصیتی از عالم غیب که قرار است ضامن محسن خان باشد برای عبور از همان پل وعده‌داده‌شده. درنهایت هم سفیدپوش بخش غم، چاوشی را از آن بی‌تابی و انتظار روی پل، نجات می‌دهد. چاوشی جهانش را به دیدار با همان سفیدپوش گره می‌زند و ندیدنش را تنها در حرف ساده می‌داند. علی‌رغم اینکه بهمنی محتاطانه از تجربه‌گری چاوشی از تجربه زندگی پس از زندگی‌اش سروده است؛ اما در یک مصرع تمام قصه را لو می‌دهد و می‌گوید این ترانه «کشف و ذوق» خواننده از جهانی دیگر بود.

چاوشی در این ترانه می‌خواست که تجربه‌اش را با همان حنجره غم‌زده‌اش ماندگار کند. سفیدپوشی تعبیری است که در متون ادبی، چه شعر و چه نثر؛ می‌تواند کنایه‌ای از حضور یک «بانو» باشد. هرچند ارتباط مریض و سفیدپوش تداعی‌کننده پرستار است؛ اما ازآنجایی‌که ترانه دارد از یک تجربه غیرمادی می‌گوید، سفیدپوش بخش غم می‌تواند بانوی مقدسی باشد که اتفاقاً چاوشی در ترانه «تکیه کوچیک» نیز به او عرض ارادت کرد. ارادت مخلصانه چاوشی در سال‌های اخیر به ساحت والای حضرت امیرالمؤمنین (ع) بر هیچ‌کس پوشیده نیست. برای همین این سؤال ایجاد می‌شود که «مریض تخت آخری» چرا در آستانه عید غدیر منتشر شد؟ این ترانه هم با صاحب عید غدیر ارتباطی دارد؟ در تحلیل ترانه اخیر چاوشی و ارتباط انتشارش با صاحب عید ولایت شکی نزدیک به‌یقین وجود دارد. اینکه احتمالاً چاوشی در تجربه زندگی پس از زندگی‌اش، همان وعده شیرین صاحب این عید را تجربه کرده است. وعده‌ای که هر عاشقی شبیه به چاوشی، برایش آرزوی مرگ می‌کند.

تمام دلخوشی زندگی من این است

که وقت مرگ بیایی و مرگ شیرین است

مگر نگفتی علی جان فمن یمت یرنی

بیا که وقت وفایت به عهد دیرین است.

منبع: فرهیختگان-زینب مرزوقی