هشدار مهم در مورد عواقب استفاده از ظروف پلاستیکی برای فریز کردن مواد غذایی

به گزارش مجله خبری نگار، در حالی که ظروف پلاستیکی رایج‌ترین ظروف در خانه‌ها هستند، سازمان مستقل حمایت از مصرف‌کنندگان بریتانیایی Which? توصیه می‌کند که هنگام انجماد مواد غذایی، به عنوان یک جایگزین ایمن‌تر و پایدارتر، از ظروف شیشه‌ای یا فولادی استفاده شود.

این سازمان توضیح داد که ظروف شیشه‌ای و فولادی که برای انجماد طراحی شده‌اند، در مقایسه با پلاستیک، گزینه‌ای بادوام و ماندگار هستند و افزود که پلاستیک در معرض دمای انجماد شکننده می‌شود که ممکن است منجر به تجزیه آن و انتشار ذرات میکروپلاستیک شود. گرم کردن مجدد غذا در ظروف پلاستیکی ممکن است این تجزیه را افزایش دهد و احتمال انتقال این ذرات به غذا را بالا ببرد.

با وجود این هشدارها، این سازمان تأکید کرد که ظروف پلاستیکی هنوز برای استفاده روزمره در انبار یا یخچال مناسب هستند، اما بهترین گزینه برای انجماد یا گرم کردن مکرر، به ویژه در مایکروویو، نیستند.

او به اهمیت داشتن جایگزین‌های آماده برای کسانی که غذا را از قبل برای انجماد یا گرم کردن مجدد آماده می‌کنند، اشاره کرد.

میکروپلاستیک‌ها به قطعات کوچک پلاستیک با قطر کمتر از ۵ میلی‌متر گفته می‌شوند که اغلب در نتیجه تجزیه محصولات پلاستیکی بزرگتر مانند کیسه‌ها، بطری‌ها و ظروف غذا در طول زمان و استفاده تشکیل می‌شوند.

کدام؟ هشدار می‌دهد که انجماد یا گرم کردن مکرر ظروف پلاستیکی می‌تواند این تجزیه را تسریع کند و آماده‌سازی و نگهداری غذا را به منبعی برای قرار گرفتن در معرض این ذرات تبدیل کند.

در سطح زیست‌محیطی، مطالعات علمی نشان می‌دهد که ذرات میکروپلاستیک ممکن است بر اکوسیستم‌ها تأثیر منفی بگذارند، از جمله مانع از توانایی میکروارگانیسم‌ها و گیاهان در ذخیره کربن شوند، که در "چرخه کربن آبی" مرتبط با موجودات دریایی و نقش آنها در کاهش تغییرات اقلیمی منعکس می‌شود.

در مورد سلامت انسان، تحقیقات برای درک اثرات بلندمدت این ذرات، با وجود کشف آنها در خون، ریه‌ها، جفت و حتی شیر مادر، همچنان ادامه دارد.

آژانس امنیت سلامت بریتانیا (UKHSA) توضیح می‌دهد که سد خونی-مغزی به عنوان یک لایه محافظ برای مغز در برابر سموم و مواد مضر عمل می‌کند، اما در عین حال به اکسیژن و مواد مغذی اجازه می‌دهد تا از منافذ ریز عبور کنند و نشان می‌دهد که ذرات نانوپلاستیک ممکن است به اندازه کافی کوچک باشند تا از این موانع عبور کنند یا با آنها به روش‌هایی که هنوز در حال مطالعه هستند، تعامل داشته باشند.

برخی تحقیقات، این ذرات را از طریق تأثیر احتمالی آنها بر سلول‌های پشتیبان رگ‌های خونی در مغز، به برخی بیماری‌های عصبی مانند آلزایمر و پارکینسون مرتبط می‌دانند. با این حال، دانشمندان تأکید می‌کنند که این فرضیه‌ها قبل از رسیدن به نتایج قطعی، هنوز به شواهد علمی بیشتری نیاز دارند.