مسئولیت‌پذیر باش، عذرخواهی کن؛ برای سردار که می‌خواهد برگردد

اگر همین روز‌ها شنیدید که سردار آزمون دوباره به تیم ملی ایران برگشته، زیاد تعجب نکنید. از شواهد این‌طور پیداست که تلاش‌هایی از سوی برخی از بازیکنان برای حضور دوباره این مهاجم در تیم ملی در آستانه جام جهانی صورت گرفته است.

به گزارش مجله خبری نگار/فرهیختگان: اگر همین روز‌ها شنیدید که سردار آزمون دوباره به تیم ملی ایران برگشته، زیاد تعجب نکنید. از شواهد این‌طور پیداست که تلاش‌هایی از سوی برخی از بازیکنان برای حضور دوباره این مهاجم در تیم ملی در آستانه جام جهانی صورت گرفته است. طبیعتا اینکه هر ورزشکاری فرصت کمک کردن به تیم ملی ایران را داشته باشد، خبر خوبی به حساب می‌آید، اما سوال بزرگ اینجاست که آیا مقدمه‌های لازم برای چنین بازگشتی به درستی طی شده‌اند؟

سردار در روز‌های گذشته تلاش زیادی انجام داده تا رابطه‌اش با طرفداران تیم ملی را ترمیم کند، اما آیا واقعا «حرف زدن» در این مورد کافی است؟ آزمون چه زمانی قرار است در عمل نشان بدهد که از رفتار‌های گذشته فاصله گرفته و دیگر قصد تکرار چنین اشتباه‌های بزرگی را ندارد؟

حقیقت آن است که این بازگشت مقدمه می‌خواهد و مقدمه‌اش هم چندان دشوار نیست. سردار قبل از هر چیزی باید «مسئولیت» رفتارش را بپذیرد. موضوعی که در نوشته‌های مجازی اخیرش دیده نمی‌شود. او مدام از کسانی حرف می‌زند که قصد تخریب‌اش را دارند، اما هیچکس به اندازه آزمون، نام خودش را دستخوش تخریب نکرده است. اصلا چه کسی به اندازه او به کشتن کارنامه ملی خودش دست زده است؟

درست در روز‌هایی که خط‌کشی از همیشه واضح‌تر بود، سردار پشت کسانی ایستاد که نه در میدان جنگ حرفی برای گفتن داشته‌اند و در میدان سیاست به حساب آمده‌اند. هیچکس منکر زحمات آزمون برای تیم ملی نیست، اما خود او با آن مواضع عجیب و ناخوشایندش، این زحمات را به بازی گرفت. خود او بود که ترجیح داد به جای پرچم کشورش، زیر پرچم آدم‌های دیگری بایستد. خود او بود که تبر به دست گرفت تا تیشه به ریشه همه تلاش‌های این سال‌های‌اش بزند. جالب اینکه خیلی هم دیر پشیمان شد و تازه بعد از اعلام فهرست نهایی فهمید که چقدر راه را اشتباه رفته است.

فوتبال ایران سال‌ها برای سردار زحمت کشیده تا در چنین مواقعی از او استفاده کند. مگر نه اینکه او به خاطر بازی در رده‌های پایه تیم ملی به فوتبال اروپا رسید؟ حالا که زمان ادای دین شده، سردار شانه خالی کرده و به بن بست رسیده است. اگر هم قرار به بازگشت او باشد، همه منتظر شنیدن یک عذرخواهی واقعی و صادقانه هستند. یک مسئولیت‌پذیری تمام و کمال. تا آن روز، دل صاحبان واقعی تیم ملی با او صاف نخواهد شد. تیم ملی نه ارث پدری بازیکن است و نه مربی. این تیم مردمی است که در سخت‌ترین روزها، وسط خون و اشک، پای کشورشان ایستادند.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری