سوال میلیون دلاری در ورزشگاه اتحاد

به گزارش مجله خبری نگار/فرهیختگان: پایان دوران پپ گواردیولا در منچسترسیتی، پایان یک دوره معمولی نیست؛ پایان یک عصر است. ۱۰ سالی که او در اتحاد گذراند، نه فقط باشگاه را تغییر داد، بلکه فوتبال انگلیس را از ریشه دگرگون کرد. تیمی ساخت که هر فصل برای قهرمانی ساخته شده بود، هر هفته با یک ایده تازه وارد زمین می‌شد و هر سال یک جام جدید به ویترینش اضافه می‌کرد. حالا، اما این امپراتوری قرار است به دست انزو مارسکا برسد؛ مربی‌ای که نامش در مقایسه با گواردیولا کوچک‌تر است، اما قرار است بزرگ‌ترین مسئولیت دوران حرفه‌ای‌اش را بر دوش بکشد.

سؤال اصلی این است که آیا مارسکا می‌تواند این بار سنگین را تحمل کند. پاسخ ساده نیست، چون هیچ مربی‌ای در جهان نمی‌تواند جای پپ را «پر» کند. گواردیولا فقط یک مربی موفق نبود؛ یک معمار بود. از روزی که وارد سیتی شد، تیم را از یک مدعی معمولی به یک قدرت اروپایی تبدیل کرد. چهار قهرمانی پیاپی در لیگ، اولین جام اروپایی تاریخ باشگاه، و مجموعه‌ای از رکورد‌هایی که شاید سال‌ها دست‌نیافتنی بماند. چنین میراثی را نمی‌توان تکرار کرد، فقط می‌توان از فروپاشی‌اش جلوگیری کرد.

در این نقطه است که نام انزو مارسکا مطرح می‌شود. او از دل همین سیستم بیرون آمده؛ سال‌ها در کنار گواردیولا کار کرده، در آکادمی سیتی تیم ساخته، در قهرمانی‌های بزرگ کنار او نشسته و سبک بازی‌اش هم کاملاً از همان مدرسه الهام گرفته. این شباهت‌ها باعث شده مدیران سیتی او را گزینه‌ای مناسب برای حفظ مسیر بدانند. اما شباهت تاکتیکی کافی نیست. جانشینی پپ فقط به داشتن ایده‌های مشابه مربوط نمی‌شود؛ به مدیریت بحران، کنترل رختکن، تحمل فشار و ساختن یک هویت تازه هم نیاز دارد.

کارنامه مارسکا پر از تضاد است. در لستر تیم را قهرمان چمپیونشیپ کرد، اما در چلسی فصلش با سقوط از کورس قهرمانی و اخراج در میانه راه تمام شد. جام جهانی باشگاه‌ها را برد، اما در لیگ نتوانست ثبات بسازد. رابطه‌اش با مدیران باشگاه به هم خورد و همین نشان داد که هنوز در مدیریت محیط‌های پرتنش ضعف‌هایی دارد. حالا قرار است وارد باشگاهی شود که فشار جانشینی پپ، از هر فشار دیگری سنگین‌تر است.

با این حال، سیتی تیمی نیست که از صفر شروع کند. گواردیولا زیرساخت یک نسل تازه را ساخته؛ بازیکنان جوان و آماده‌ای مثل ریان چرکی، جان‌لوئیجی دوناروما، تیجانی رایندرز، آنتوان سمنیو و مارک گِهی. حتی نیکو اورایلی، محصول آکادمی، دقیقاً همان پروفایلی است که مارسکا می‌تواند روی آن تکیه کند. تیم آماده است، ساختار آماده است، و مسیر هم مشخص است. این بزرگ‌ترین شانس مارسکاست.

اما آیا این کافی است؟

مارسکا گزینه‌ای مناسب برای حفظ مسیر پپ است، اما نه برای تکرار او. او می‌تواند ثبات ایجاد کند، می‌تواند ایده‌های پپ را ادامه دهد، می‌تواند از تیمی که آماده تحویل گرفته بهترین استفاده را ببرد. اما اگر معیار، ساختن یک انقلاب تازه باشد، هیچ مربی‌ای مناسب نیست.

در نهایت، انتخاب مارسکا یک انتخاب کم‌ریسک از نظر تاکتیکی و پرریسک از نظر روانی است. او می‌تواند ادامه‌دهنده راه باشد، اما نمی‌تواند جای پپ باشد؛ و شاید همین چیزی باشد که سیتی در سال اول پس از پپ به آن نیاز دارد؛ نه یک انقلاب، بلکه یک ادامه آرام.