روایتی از قهرمانی آرسنال؛ مردی که همه‌چیز را از نو ساخت

به گزارش مجله خبری نگار، قهرمانی آرسنال در شبی رقم خورد که انگار تمام سال‌های انتظار، تمام فصل‌های نزدیک شدن و دور شدن، یک‌جا روی شانه‌های تیم سنگینی می‌کرد. اما این بار داستان فرق داشت. این بار تیمی در زمین بود که نه فقط برای زیبا بازی کردن، بلکه برای زنده ماندن، برای دوام آوردن، برای جنگیدن تا آخرین لحظه ساخته شده بود؛ و در مرکز این همه تغییر، مردی ایستاده بود که روزی خیلی‌ها باور نداشتند بتواند آرسنال را دوباره به قله برساند.

وقتی او آمد، باشگاه در وضعیتی بود که حتی هوادارانش هم نمی‌دانستند دقیقاً دنبال چه هستند. سال‌های پایانی دوران ونگر با خستگی و دلزدگی همراه شده بود و دورهٔ بعدی هم آرامش نیاورد. ورزشگاه نیمه‌خالی، سکوت سرد سکو‌ها و تیمی که نه هویت داشت و نه اعتمادبه‌نفس. او خودش بعد‌ها گفت که همان تصویر ورزشگاه نیمه‌خالی در آخرین باری که به عنوان مربی حریف وارد امارات شد، به او فهماند که اینجا فقط یک تیم نیاز به تغییر ندارد؛ اینجا باید همه‌چیز از ریشه ساخته شود؛ و بعد روز‌های سخت آمدند. روز‌هایی که حتی پنجاه درصد سکو‌ها هم پر نبود، روز‌هایی که بیماری جهانی فوتبال را از مردم گرفت و تیم مجبور شد در سکوت کامل بازی کند. او بعد‌ها گفت که آن دوران، کار را ده برابر سخت‌تر کرد. اما همان‌جا بود که تصمیم گرفت همه‌چیز را از نو بسازد؛ نه فقط ترکیب تیم، بلکه روح باشگاه را.

سال‌ها گذشت و هر فصل یک قدم جلو رفت، اما همیشه یک چیزی کم بود. همیشه یک لغزش کوچک، یک هفتهٔ بد، یک بازی که باید برده می‌شد و نشد. حتی بزرگان باشگاه هم گاهی شک می‌کردند که این مسیر واقعاً به قهرمانی می‌رسد یا نه. اما او یک چیز را تکرار می‌کرد: زمان می‌خواهم؛ و باشگاه برخلاف جریان فوتبال امروز، به او زمان داد. نه یک فصل، نه دو فصل؛ سال‌ها و حالا نتیجهٔ آن صبر، جلوی چشم همه است.

آرسنال این فصل تیمی نبود که فقط با پاس‌های زیبا و مالکیت بالا حریف را خسته کند. این تیم گاهی زشت می‌برد، گاهی وقت می‌کشت، گاهی بازی را می‌خواباند، گاهی با یک ضربهٔ ایستگاهی سرنوشت را عوض می‌کرد. خیلی‌ها این سبک را دوست نداشتند، خیلی‌ها گفتند این تیم دیگر شبیه گذشته نیست. اما حقیقت این است که آرسنال برای قهرمان شدن مجبور بود پوست بیندازد. مجبور بود یاد بگیرد چطور زنده بماند، چطور در سخت‌ترین لحظه‌ها خودش را نگه دارد، چطور وقتی بازی زیبا جواب نمی‌دهد، راه دیگری پیدا کند.

حتی تیری آنری، نماد دوران شکست‌ناپذیر گفت که همیشه این سبک را دوست ندارد، اما احترامش را دارد. چون سال‌ها آرسنال را مسخره کردند که نمی‌تواند یک برد اقتصادی و غیر زیبا داشته باشد، که نمی‌تواند نتیجه را نگه دارد، که در لحظه‌های سخت فرو می‌ریزد. حالا، اما همان تیم، همان باشگاه، همان پیراهن، تبدیل شده به تیمی که بلد است چطور زنده بماند و چطور قهرمان شود.

این قهرمانی فقط پایان یک انتظار نبود؛ پایان یک دوران بود. دوران تردید، دوران نزدیک شدن و دور شدن، دوران تیمی که همیشه یک قدم عقب می‌ماند. حالا آرسنال تیمی است که راه خودش را پیدا کرده؛ راهی که شاید همیشه زیبا نباشد، اما واقعی است، سخت است، و به جام می‌رسد؛ و مردی که این مسیر را ساخت، همان کسی است که روز اول گفت زمان می‌خواهم. حالا ثابت کرده که ارزش آن زمان را داشت. ثابت کرده که می‌شود از دل یک باشگاه خسته، یک تیم قهرمان ساخت. ثابت کرده که گاهی لازم است همه‌چیز را از نو ساخت، حتی اگر سال‌ها طول بکشد.

این قهرمانی، نتیجهٔ همان ساختن است. نتیجهٔ همان سماجت. نتیجهٔ همان ایمان. نتیجهٔ همان جمله‌ای که سال‌ها مسخره شد و حالا معنایش را همه فهمیده‌اند: روند را باور کن.

منبع: فرهیختگان-هومن جعفری