سعید روستایی نگاتیو تمام کردند؟

چند روز قبل در یکی از تجمعات کف خیابان، سید جمال ساداتیان، تهیه‌کننده فیلم‌های زن و بچه و متری شیش و نیم را دیدم. بعد از چند دقیقه پرسش و پاسخ‌های معمول خبرنگاری، بالاخره آنچه می‌خواستم را از او پرسیدم: روستایی کجاست؟

به گزارش مجله خبری نگار، چند روز قبل در یکی از تجمعات کف خیابان، سید جمال ساداتیان، تهیه‌کننده فیلم‌های زن و بچه و متری شیش و نیم را دیدم. بعد از چند دقیقه پرسش و پاسخ‌های معمول خبرنگاری، بالاخره آنچه می‌خواستم را از او پرسیدم: روستایی کجاست؟

پاسخش را می‌دانستم. بی‌خبری تحویلم داد، اما واقعاً روستایی این روز‌ها کجاست؟ او را برخی‌ها به عنوان مهم‌ترین فیلمساز جریان سینمای اجتماعی شناختند و البته حلقه‌ای از همان طرفداران، کارگردان ابد و یک روز را تا مقام نوسترآداموس مسائل جامعه ایران بالا بردند! بر مبنای همان نگاه، «برادران لیلا» را چیزی فراتر از یک فیلم و ترسیم کننده آینده کنش زنانه در جامعه ایران دانستند و «زن و بچه» اش را نمایشگر شکاف اجتماعی در خانواده‌ها و مدارس و نوسترآداموس مسائل ۱۸ دی ماه پنداشتند.

این سلوک به ۱۴۰۴ رسید و روستایی و «زن و بچه»‌اش به همراه چند کارگردان دیگر آگاهانه یا ناآگاهانه، آینده نسل زدی‌های فیلم‌هایشان را در جامعه ایران با مرگ تصویر کردند. همانطور که در فیلم رها، حسام فرهمند روی همین خط قدم گذاشت.

حالا سوال اینجاست در نسبت به با کنش این روز‌های جامعه ایران روستایی و رفقای بدنه سینمای اجتماعی کجا خود را ترسیم می‌کنند؟ کف میدان؟ موج انفجار‌ها به خانه‌هایشان رسیده؟ سوژه‌ای برای ساختن پیدا نکردند؟ یا اینکه شیشه آکواریوم‌هایشان را محکم‌تر کردند تا مبادا، موج انفجار موشک‌ها و مردم، خراشی بر نگرش و زیست هنرمندانه‌شان بیندازند. راستی، اگر پسر مرده در زن و بچه یا دختر مرده در رها به چنین سرنوشتی دچار نمی‌شدند امروز کجا ایستاده بودند؟ در کف خیابان یا در آکواریوم کارگردان؟

منبع: فرهیختگان-محمدحسین سلطانی

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری