ایتالیا کمر راست نخواهد کرد!

به گزارش مجله خبری نگار، فوتبال ایتالیا دوباره در آستانه یک فروپاشی ایستاده است؛ فروپاشی‌ای که این بار شاید دیگر راه بازگشتی برایش نماند. شکست در پلی‌آف جام جهانی مقابل بوسنی و هرزگوین فقط یک حذف ساده نبود، ضربه‌ای بود که روح یک ملت را لرزاند. جانلوییجی دوناروما، یکی از معدود بازیکنانی که پس از پایان بازی اشک ریخت، خوب می‌دانست که این ناکامی سومین بار است که بر شانه‌های او سنگینی می‌کند. با این حال، او در پیامی نوشت که باید دوباره برخاست، دوباره ورق زد و دوباره باور کرد. اما مشکل اینجاست که فوتبال ایتالیا دیگر نیرویی برای ورق زدن ندارد.

سال‌ها سوءمدیریت، از بالاترین سطح تا پایین‌ترین رده‌ها، این ورزش را به جایی رسانده که دیگر نمی‌توان با امید‌های توخالی آن را زنده نگه داشت. فابیو کاپلو گفته بود این شکست یک تراژدی ورزشی است و حق داشت. کشوری که چهار بار قهرمان جهان شده، حالا برای سومین بار پیاپی از رسیدن به بزرگترین تورنمنت جهان بازمانده است. این فقط یک ناکامی نیست، یک زخم تاریخی است.

تیم گتوزو هرگز شبیه آتزوری همیشگی نبود. شکست سنگین مقابل نروژ در پاییز گذشته هشدار داده بود که این تیم ستون محکمی ندارد. با این حال، آنها باید توان شکست دادن بوسنی را می‌داشتند، اما اخراج بی‌فکرانه باستونی همه چیز را به هم ریخت. با این وجود، حتی این هم بهانه‌ای برای پنهان کردن حقیقت نبود. همانطور که یکی از نویسندگان ایتالیایی گفته بود، بوسنی بهتر بود و ایتالیا باز هم خودش را شکست داد.

گتوزو پیش از این گفته بود اگر نتواند تیم را به جام جهانی برساند، خودش کنار می‌رود. حالا هم همه می‌دانند که قراردادش تمدید نخواهد شد. اما مشکل اصلی او نیست. مشکل ساختاری است که سال‌هاست پوسیده و کسی جرأت نکرده آن را از نو بسازد. وزیر ورزش ایتالیا هم گفته بود که فوتبال کشور نیاز به بازسازی دارد و این بازسازی باید از تغییر در رهبری فدراسیون آغاز شود.

با این حال، شنیده می‌شود رئیس فدراسیون تصمیم به کناره‌گیری گرفته و قرار است انتخابات به زودی برگزار شود. فوتبال ایتالیا دیگر با جلسه و سخنرانی درمان نمی‌شود. این یک بیماری عمیق است؛ بیماری‌ای که از دل لیگ، از دل باشگاه‌ها، از دل آکادمی‌ها و از دل تصمیم‌های اشتباه سال‌های گذشته بیرون زده است.

ایتالیا امروز دقیقاً در همان جایگاهی ایستاده که شایسته آن است؛ جایگاهی که نتیجه سال‌ها بی‌توجهی، غرور بی‌جا و ناتوانی در سازگار شدن با فوتبال مدرن است. بازگشت به شکوه گذشته ممکن است، اما نه با این ساختار، نه با این مدیریت و نه با این نگاه فرسوده. این بار، برای برخاستن، فقط شجاعت کافی نیست؛ باید همه چیز از نو ساخته شود.

منبع: فرهیختگان-هومن جعفری