لیگی که نه گل دارد و نه گلزن

به گزارش مجله خبری نگار، چند فصلی است که لیگ ما کم گل، فیزیکی، نتیجه‌گرا و بدون جذابیت دنبال می‌شود. میانگین گل زده تیم‌های ما بسیار پایین‌تر از لیگ‌های معتبر جهانی است؛ تیم‌ها دفاعی، محتاط و بدون هیجان بازی می‌کنند؛ اما چالش فقط این نیست؛ لیگ ما گلزن هم ندارد؛ به‌طور معمول آقای گل‌های لیگ ما در پایان فصل روی اعدادی مثل ۱۴، ۱۵ یا در نهایت ۱۶ گل متوقف می‌شوند. درحالی‌که در لیگ‌های معتبر بهترین گلزن در بیشتر مواقع بالای ۳۰ گل به ثمر می‌رساند. عددی که در لیگ ما از گل‌های کل فصل خیلی از تیم‌ها هم بیشتر است. در نیم فصل اخیر هم لیگ ما درگیر همین چالش بود. در این مطلب مروری بر این تفاوت محسوس و زمینه‌هایش داریم.

بهترین گلزنان لیگ‌های دیگر

در لیگ برتر انگلستان ارلینگ هالند طی ۲۱ هفته ۲۰ گل زده است؛ یعنی کمابیش به‌طور میانگین در هر بازی یک گل. آن هم در شرایطی که به‌طور معمول بازیکنی مثل او برای حفظ آمادگی در بازی‌های حساس لیگ قهرمانان در برخی از بازی‌های داخلی استراحت می‌کند. در لالیگا امباپه که به تازگی از مصدومیت رها شده طی ۱۹ هفته به آمار قابل توجه ۱۸ گل رسیده است؛ یعنی او هم به‌طور میانگین نزدیک یک گل به ازای هر بازی زده است. در فرانسه، اما فعلاً بهترین گلزن لیگ یعنی گرینوود ۱۱ گل در ۱۷ بازی زده که نسبت به لیگ‌های دیگر خیلی پائین است. اما اوج ماجرا در لیگ آلمان و توسط هری کین رقم خورده است.

موتور گلزنی بایرنی‌ها

هری کین در این فصل ۳۴ گل در دیدار‌های رسمی برای بایرن به ثمر رسانده تا بی‌رحم‌ترین مهاجم هدف این روز‌ها در فوتبال باشگاهی اروپا باشد. او در حالی‌که لیگ آلمان کمابیش در نیمه راه است ۵ گل در لیگ قهرمانان، ۲۰ گل در بوندس‌لیگا، ۳ گل در جام جهانی باشگاه‌ها، ۵ گل در حذفی و یک گل هم سوپرجام به‌ثمر رسانده و با همین روند می‌تواند بین ۵۵ تا ۶۰ گل به‌ثمر برساند. هرچند مقایسه عملکرد چنین بازیکنی با مهاجمان داخلی شاید درست نباشد؛ اما از طرفی او هم در لیگ آلمان و لیگ قهرمانان اروپا با مدافعان و دروازه‌بانان سرسخت‌تری طرف است.

در لیگ ما چه خبر است؟

فعلاً در لیگ ما امیرحسین حسین‌زاده مهاجم خوش‌تکنیک تراکتور با ۸ گل زده بهترین گلزن است. حسین‌زاده طی دو فصل اخیر در تراکتور درخشیده، به تیم ملی رسیده و عملکردش خوب بوده، اما مهاجم هدف با تعریف مرسومش نیست. در بین مهاجمان ایرانی که طی دو فصل اخیر در لیگ خودمان بودند تنها علیپور به لحاظ فیزیک، سبک و دوندگی می‌تواند نزدیک یک نوک کلاسیک باشد. هرچند همین حالا امباپه هم مثل هالند و لواندوفسکی نوک کلاسیک نیست و در اسپانیا بیشتر از همه گلزنی کرده است.

زمینه‌های این وضعیت چیست؟

بعد از حضور طولانی کی‌روش به‌عنوان سرمربی تیم ملی، فوتبال باشگاهی ما هم با مربیانی مثل تارتار، نکونام و... به سمت بازی تدافعی، ضدحمله و نتیجه‌گرا رفت. مربیانی که اولویت را روی گل نخوردن گذاشتند برای همین بازی‌ها فیزیکی، کسل‌کننده و مبتنی بر بُرد‌های اقتصادی شد. از طرفی بازیکنان خوب زود جذب لیگ‌های روسیه، قطر، امارات و به‌ندرت اروپایی می‌شوند؛ آنهایی که هستند بهترین محسوب نمی‌شوند؛ به‌طور معمول بازیکن خارجی با کیفیت هم جذب نمی‌کنیم و به‌همه اینها اضافه کنید کیفیت پایین چمن را که اجازه بازی زمینی، تاکتیکی و ظهور هافبک‌های خلاق، بازی‌ساز و مهاجمان گلزن را نمی‌دهد و این‌جاست که تیم‌ها بیشتر روی گلزنی روی ضربات ایستگاهی کار می‌کنند. مصدومیت‌ها زیاد است؛ وینگر‌ها بار تهاجمی را به‌عهده دارند؛ کمتر تیمی با دو مهاجم و کار ترکیبی داخل محوطه جریمه حریف بازی می‌کند و با این اوصاف اتمسفر رقابت‌ها طوری است که بازیکنان هم ساده‌تر بازی کنند، مهاجمی هم که باید فضاسازی کند، دفاع حریف را مدام پرس کند تا اجازه بازی‌سازی از عقب زمین را بگیرد در نهایت نمی‌تواند تمام کننده‌ای خودخواه باشد؛ جو غالب هواداری به‌خصوص درون ورزشگاه‌ها هم در این ماجرا بی‌تاثیر نیست و کمابیش جاه‌طلبی، تلاش برای بهبود آمار فردی مذموم شمرده می‌شود؛ اتفاقاتی که هر کدام در کاهش آمار گلزنی مهاجمان تاثیر زیادی دارند.

منبع: خراسان