دانشمندان سیاره‌ای لیمویی شکل کشف کردند

دانشمندان یک سیاره فراخورشیدی لیمویی شکل را در نزدیکی یک ستاره نوترونی کشف کردند.

به گزارش مجله خبری نگار، دانشمندان از کشف یک سیاره فراخورشیدی بسیار غیرمعمول خبر داده‌اند که شکل و ترکیب آن، نظریه‌های موجود در مورد تشکیل سیاره را به چالش می‌کشد. این غول گازی که PSR J۲۳۲۲–۲۶۵۰b نامگذاری شده است، با استفاده از تلسکوپ فضایی جیمز وب کشف شد و تاکنون توجه گسترده‌ای را در جامعه علمی به خود جلب کرده است.

این سیاره از نظر اندازه با مشتری قابل مقایسه است، اما ویژگی‌های فیزیکی آن با هر چیزی که قبلاً توسط ستاره‌شناسان مشاهده شده است، به طرز چشمگیری متفاوت است. تحت تأثیر گرانش شدید، شکلی کشیده و لیمو مانند به خود گرفته است. دانشمندان معتقدند که این تغییر شکل ناشی از تأثیر گرانشی قدرتمند ستاره‌ای است که به دور آن می‌چرخد.

برخلاف اکثر سیارات فراخورشیدی شناخته شده، PSR J۲۳۲۲-۲۶۵۰b نه به دور یک ستاره معمولی، بلکه به دور یک تپ‌اختر - یک ستاره نوترونی - می‌چرخد. این جسم جرمی قابل مقایسه با خورشید دارد، اما به اندازه یک شهر بزرگ فشرده شده است. این سیاره تقریباً ۷۵۰ سال نوری از زمین فاصله دارد و تنها ۱.۶ میلیون کیلومتر از تپ‌اختر خود فاصله دارد.

به دلیل مدار نزدیکش، دائماً در معرض تابش‌های قدرتمند، از جمله پرتو‌های گاما، قرار دارد. یک دور کامل به دور ستاره تنها حدود ۷.۸ ساعت طول می‌کشد.

محققان به ویژه از ترکیب شیمیایی جو این سیاره شگفت‌زده شدند. داده‌های تلسکوپ وجود کربن مولکولی را در غیاب تقریباً کامل آب، متان و دی‌اکسید کربن نشان داد. به گفته دکتر مایکل ژانگ از دانشگاه شیکاگو، این نوع جو هرگز در هیچ سیاره فراخورشیدی مورد مطالعه مشاهده نشده است.

PSR J۲۳۲۲–۲۶۵۰b همچنین تنها غول گازی شناخته شده‌ای است که به دور یک ستاره نوترونی می‌چرخد. این موضوع آن را مرموزتر می‌کند، زیرا چنین ستاره‌هایی معمولاً یا از نظر گرانشی اجرام نزدیک خود را نابود می‌کنند یا آنها را با تابش قدرتمند تبخیر می‌کنند.

منشأ این سیاره هنوز مشخص نیست. به گفته محققان، این سیاره نمی‌توانسته به عنوان یک سیاره معمولی یا در نتیجه نابودی یک ستاره تشکیل شده باشد. هیچ یک از مکانیسم‌های شناخته شده تشکیل سیاره، چنین غنی‌سازی شدید کربن را توضیح نمی‌دهد.

یک فرضیه‌ی کاربردی نشان می‌دهد که در طول فرآیند خنک‌سازی درون سیاره، کربن و اکسیژن می‌توانستند متبلور شوند و سپس بلور‌های کربن خالص به لایه‌های بالایی صعود کرده و با هلیوم مخلوط شدند. با این حال، این نظریه عدم وجود نیتروژن و اکسیژن در جو را توضیح نمی‌دهد.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری