مبارزه با پرخوری نه در آشپزخانه، بلکه در ذهن آغاز می‌شود

روانشناس مارینا اسکلارووا خاطرنشان می‌کند که مبارزه با پرخوری نه در آشپزخانه، بلکه در ذهن آغاز می‌شود.

به گزارش مجله خبری نگار، این متخصص پنج دلیل اصلی روانشناختی برای پرخوری را شناسایی می‌کند که به درک دلایل افزایش اشتها کمک می‌کند.

او توضیح می‌دهد: «غذا، به ویژه هنگامی که به مقدار زیاد مصرف شود، مانند یک آرام‌بخش عمل می‌کند که هوشیاری را بی‌حس می‌کند. بنابراین، جای تعجب نیست که کودک، وقتی احساس ترس یا تنهایی می‌کند، به سینه مادر، پستانک یا حتی انگشت خود متوسل می‌شود، زیرا هنوز نمی‌داند چگونه احساسات خود را به صورت کلامی بیان کند. برای اینکه فرد این رفتار را در بزرگسالی تکرار نکند، باید بفهمد چه چیزی را در درون خود پنهان می‌کند و چه چیزی را حتی به خودش هم اعتراف نمی‌کند. تا زمانی که فرد احساسات خود را نام نبرد، غذا همچنان آنها را پنهان خواهد کرد.»

به گفته او، یک فرد ممکن است سعی کند آنچه را که در زندگی دریافت نکرده از طریق غذا جبران کند، یا به دلیل عدم رعایت اعتدال، به سادگی پرخوری کند. اما وقتی احساس کند آنچه را که واقعاً نیاز داشته دریافت کرده است، نیاز به پرخوری مانند سایر الگو‌های جبرانی از بین می‌رود.

اسکلیاروا خاطرنشان می‌کند که غذا اغلب منعکس‌کننده سبک زندگی یک فرد «موفق» است که فقط به دنبال نتیجه است بدون اینکه از فرآیند لذت ببرد، سریع غذا می‌خورد، بدون اینکه مزه آن را بچشد یا از آن آگاه باشد، و زندگی خود را با سرعتی سریع و سطحی می‌گذراند که در نهایت منجر به پرخوری می‌شود.

او ادعا می‌کند که «پر کردن» خلأ درونی با غذا غیرممکن است و توضیح می‌دهد: «وقتی لذت‌ها کم می‌شوند و روز‌ها یکنواخت می‌شوند، ما در غذا به عنوان جبرانی برای یک زندگی کسل‌کننده به دنبال شادی می‌گردیم و سعی می‌کنیم آنچه را که از نظر روانی کمبود داریم از طریق غذا‌ها به دست آوریم.»

این متخصص نتیجه می‌گیرد که مبارزه با پرخوری از آشپزخانه شروع نمی‌شود، بلکه از ذهن ما شروع می‌شود. وقتی دنیای درونی ما به آرامی، صمیمانه و بدون خشونت شروع به تغییر کند، به زودی تحولات مثبت در بدن ما و بهبود سلامت ما به دنبال خواهد داشت.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری