برای اولین بار، سلول‌های مخمر اصلاح شده‌اند تا یک آنزیم انسانی تولید کنند که می‌تواند به عنوان یک داروی مؤثر مورد استفاده قرار گیرد

برای اولین بار در تاریخ، یک تیم تحقیقاتی از دانشگاه روهر بوخوم آلمان، سلول‌های مخمر را از نظر ژنتیکی اصلاح کرده‌اند تا آنزیم حیاتی DNase۱ را تولید کنند که DNA اضافی را در بدن تجزیه می‌کند.

به گزارش مجله خبری نگار، این فرآیند می‌تواند به عنوان جایگزینی برای درمان‌های گران‌قیمت، به کاهش هزینه‌های درمان فیبروز کیستیک، سپسیس و عوارض کووید-۱۹ کمک کند.

DNase۱ آنزیمی است که DNA آزاد را تجزیه می‌کند و به رقیق شدن مخاط غلیظ در ریه‌های بیماران فیبروز کیستیک یا حل شدن ریزلخته‌ها در موارد سپسیس و کووید-۱۹ کمک می‌کند.

این آنزیم معمولاً با استفاده از سلول‌های تخمدان همستر (سلول‌های CHO) تولید می‌شود، فرآیندی گران و پیچیده که نیاز به اصلاح شیمیایی دارد تا از تقسیم نامحدود سلول‌ها اطمینان حاصل شود. این فرآیند ماه‌ها طول می‌کشد و تا ۱۰۰۰۰۰ دلار برای هر کیلوگرم آنزیم هزینه دارد.

تیم تحقیقاتی به رهبری پروفسور بیتا برند-ساپری و دکتر مارکوس نابرای، از مخمر پیکیا پاستوریس استفاده کردند. آنها ژن انسانی مسئول تولید DNase۱ را با استفاده از پالس‌های الکتریکی به مخمر وارد کردند و آن را قادر به تولید آنزیم نمودند. سپس مخمر در بیوراکتور‌ها رشد داده شد و آنزیم جداسازی و خالص‌سازی شد.

انتظار می‌رود این روش جدید به تولید آنزیم در مقادیر زیاد با هزینه کمتر کمک کند، که می‌تواند افق‌های جدیدی را برای درمان بسیاری از بیماری‌هایی که به این آنزیم وابسته هستند، باز کند.

شایان ذکر است که فیبروز کیستیک تقریباً ۱۶۰،۰۰۰ نفر را در سراسر جهان تحت تأثیر قرار می‌دهد، در حالی که هزینه درمان آن با آنزیم DNase۱ سالانه از ۱۰،۰۰۰ تا ۳۰،۰۰۰ دلار برای هر بیمار متغیر است.

انتظار می‌رود تولید آنزیم با استفاده از مخمر، هزینه‌ها را ۳۰ تا ۵۰ درصد کاهش دهد و این درمان را در کشور‌های فقیر و افراد کم‌درآمد در دسترس قرار دهد.

این آنزیم همچنین با تجزیه تله‌های DNA خارج سلولی (NETs)، که گره‌هایی از DNA هستند که می‌توانند باعث انسداد رگ‌های خونی شوند، نویدبخش درمان سپسیس، سکته مغزی و عوارض کووید-۱۹ است.

محققان نشان می‌دهند که DNase۱ ممکن است در آینده نزدیک اساس دارو‌های استنشاقی یا تزریقی را برای درمان سکته مغزی، التهاب و بیماری‌های عفونی تشکیل دهد، زیرا نتایج امیدوارکننده‌ای در بهبود درمان این بیماری‌ها نشان می‌دهد.

نتایج این مطالعه در مجله PLOS One منتشر شد.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری