ساپینتو هم غریب بود و هم رفیق!

بالاترین میانگین امتیاز مربی‌های تاریخ باشگاه استقلال بدون ذره‌ای حق انتخاب بازیکن، حداقل عملکرد ساپینتو است.

به گزارش مجله خبری نگار/استقلال‌نیوز: یادتان باشد او تنها مربی تاریخ است که دو مدیرعامل برای باختش لحظه‌شماری کرده‌اند. دیوانه است. اما یک جمله تاریخی دارد. در جواب اینکه چرا پای استقلال (تاج) ماندی؟ گفته «در غیر اینصورت همه چیز بدتر میشد». بشکند آن قلب که وفا نمی‌شناسد. فرو ریزد آن مرز که در این‌سویش، نعش فرمانده را در قلمرو دشمن لعن می‌کنند.

استقلال لیگی را باخته که در هر بازی‌اش به اندازه نیم گل، یعنی در ۳۰ بازی به اندازه ۱۵ گل، امید گل بالاتری از پرسپولیس ثبت کرده. من که گمان میکردم سپاهان فصل قبل نویدکیا چقدر در خلق موقعیت و فاز هجومی ایده‌آل است، گمان نمیکردم استقلال به اندازه ۷ گل، خلق موقعیت بیشتری ثبت کند. استقلال جا مانده، اما خدا شاهد است که توشه‌اش جز امتیاز حلال‌وار ندارد. بازی کرده و برده. بوده که بازی کرده باشد و نبرده باشد، اما نبوده که بازی نکرده باشد و برده باشد.

این تیم را سنگ نزنید. نعش فرمانده‌اش که با سیلی صورت سربازان را سرخ نگه داشته، بیرون بکشید از لای این همه دشمن. بالاترین میانگین امتیاز مربی‌های تاریخ باشگاه استقلال بدون ذره‌ای حق انتخاب بازیکن، حداقل عملکرد ساپینتو است.

این چرندیات مربی بازی بزرگ نبودن را از مغزتان بیرون کنید. کدام مربی لیگ به اندازه او میدان بزرگ دیده؟ هم اسپورتینگ هم براگا را صدرنشین از مرحله گروهی لیگ اروپا عبور داده. با اسپورتینگ تا نیمه نهایی لیگ اروپا رفته. سیتی مانچینی را شکست داده. مربی بزرگی نیست. اما مربی کوچکی هم نیست.

بله، تیمش به اصلاحاتی برای بازی‌های سخت‌تر نیاز دارد. به ابزار بهتر، به دستیار پاچه پاره‌تری از حیدری اتوکشیده نیاز دارد. به مدیرعاملی که انتظار شکستش را نکشد نیاز دارد. با رفتن ساپینتو، با مجهزتر شدن رقیب با این استدلال که میخواهیم نماینده سربلند ایران در آسیا باشیم (کاش یکی می‌پرسید سهمیه‌ات کو؟)، شاید باورتان نشود، اما فصل بعد حتی موی دماغ هم نمی‌شوید. لذت جنگیدن با مس و گلگهر، نه حتی تراکتور و سپاهان.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری