شهری با خانه‌ها و کلیساهای زیرزمینی؛ چرا مردم کوبر پدی از زندگی روی زمین فرار می‌کنند؟

به گزارش مجله خبری نگار،شهر کوبر پدی عنوان پایتخت اوپال جهان را در اختیار دارد، اما مجموعه خیره‌کننده سنگ‌های قیمتی آن تنها ویژگی عجیب این شهر نیست. دمای هوا در این شهر دورافتاده استرالیا در اوج تابستان گاهی از ۴۸ درجه سانتی‌گراد فراتر می‌رود؛ گرمای شدیدی که زندگی را برای حدود ۲ هزار نفر از ساکنان آن بسیار دشوار می‌کند. مردم محلی برای فرار از این گرمای طاقت‌فرسا به زندگی در زیر زمین روی آورده‌اند. در این شهر، کلیسا‌های غاری، بار‌های زیرزمینی و حتی امکان بازی گلف با توپ‌های شب‌تاب وجود دارد.

کوبر پدی در شمال ایالت استرالیای جنوبی و در فاصله حدود ۱،۶۰۰ کیلومتری کانبرا، پایتخت استرالیا، قرار دارد. این شهر معدنی سنتی، مفهوم زندگی در سرزمین زیرین را به معنای واقعی کلمه اجرا کرده است. تمام ساختمان‌های زیرزمینی شهر باید دست‌کم چهار متر زیر سطح زمین ساخته شوند تا سقف آنها در معرض ریزش قرار نگیرد. خانه‌های زیرزمینی، تمام امکانات خانه‌های معمولی از جمله اینترنت، برق و آب لوله‌کشی را دارند. عمیق‌ترین خانه این شهر نیز در عمق حدود هشت متری زمین قرار گرفته است. این خانه‌ها مستقیماً در دل تپه‌های ماسه‌سنگی حفر شده‌اند و دمای داخلی آنها در تمام طول سال به‌طور طبیعی بین ۱۹ تا ۲۵ درجه سانتی‌گراد باقی می‌ماند.

با وجود نبود نور خورشید، زندگی زیر زمین باعث شده ساکنان نیازی به استفاده از دستگاه‌های تهویه مطبوع برای خنک‌کردن خانه‌های خود نداشته باشند. برخی از این خانه‌ها برخلاف تصور، فضای بسیار بزرگی دارند. ساکنان می‌توانند با حفاری بیشتر در دل ماسه‌سنگ‌ها، خانه‌های خود را گسترش دهند؛ هرچند این کار ممکن است کشف سنگ‌های قیمتی اوپال را به دنبال داشته باشد. گفته می‌شود یکی از معدن‌کاران محلی هنگام تلاش برای ساخت یک اتاق‌خواب جدید، به سنگ‌های قیمتی برخورد کرد و مجبور شد برنامه اولیه خود را کنار بگذارد و در قسمت دیگری به حفاری ادامه دهد.

اما او در بخش‌های مختلف صخره بار‌ها به ذخایر اوپال برخورد کرد و در نهایت، پروژه ساده اضافه‌کردن یک اتاق به خانه‌اش به ساخت خانه‌ای بزرگ با ۱۰ اتاق تبدیل شد. علاوه بر فرار از گرما، یکی دیگر از مزایای مهم زندگی زیر زمین، صرفه‌جویی در هزینه‌هاست. به گزارش شبکه ABC، به‌تازگی یک خانه سه‌خوابه در کوبر پدی در یک حراجی به قیمت حدود ۲۱ هزار پوند فروخته شده است. سابرینا ترویسی، زن ۳۸ ساله‌ای که در سال ۲۰۱۳ همراه نیک، همسرش، و توماس ۱۴ ساله و لیا ۱۳ ساله، دو فرزندشان، از اشتوتگارت آلمان به این شهر مهاجرت کرد، یکی از ساکنان خانه‌های زیرزمینی محسوب می‌شود.

این خانه غیرمعمول که چهار متر زیر سطح زمین قرار دارد، دارای دو اتاق نشیمن، دو حمام و حتی یک استخر شناست. سابرینا که در معدن و موزه اوپال اومونا Umoona کار می‌کند، درباره خانه خود می‌گوید:

وقتی وارد خانه‌مان می‌شوید، در واقع انگار وارد دل یک تپه شده‌اید.

زندگی زیر زمین خیلی ارزان‌تر از زندگی روی زمین است. چون نیازی به گرم یا خنک‌کردن اتاق‌ها ندارید و فقط باید برای روشنایی از چراغ استفاده کنید.

هیچ صدایی از بیرون نمی‌آید. وقتی در را می‌بندید، انگار همه‌چیز ناپدید می‌شود. محیط کاملاً تاریک و ساکت و برای خوابیدن عالی است. من عاشق خوابیدن زیر زمین هستم.

البته زندگی در خانه‌ای بدون پنجره به این معناست که هنگام بیدارشدن نمی‌توان وضعیت آب‌وهوا را بررسی کرد. بااین‌حال، سابرینا معتقد است این موضوع در شهری که تنها پنج تا ۱۰ بار در سال باران می‌بارد، مشکل چندان بزرگی نیست. او با شوخی می‌گوید:

پس احتمالاً می‌توانید چترتان را در خانه بگذارید.

زندگی زیرزمینی در کوبر پدی تنها به خانه‌های مسکونی محدود نمی‌شود. گردشگران می‌توانند از کلیساها، موزه‌ها، فروشگاه‌ها و هتل‌هایی دیدن کنند که در دل ماسه‌سنگ‌ها ساخته شده‌اند. در تونل‌هایی که زیر این منطقه بیابانی امتداد دارند، آرایشگاه مردانه و سالن آرایش زنانه نیز فعالیت می‌کنند. کلیسای ارتدکس صربی یکی از جاذبه‌های شاخص این شهر محسوب می‌شود که فضای داخلی آن در دل صخره تراشیده شده و با نقش‌برجسته‌های مذهبی و پنجره‌های شیشه‌رنگی تزئین شده است.

گردشگران همچنین می‌توانند در هتل پنج‌ستاره Desert Cave اقامتی فاقد منظره بیرونی داشته باشند. در این هتل، فضا‌هایی مانند بار، رستوران، سالن بیلیارد و فروشگاه در دل ماسه‌سنگ‌ها ساخته شده‌اند. اگرچه تاریک و خنک‌بودن یک هتل در شرایط معمول ممکن است باعث نارضایتی مهمانان شود، اما در کوبر پدی همین ویژگی فرصتی برای فرار از گرمای شدید بیابان فراهم می‌کند. در بخش دیگری از شهر، یک تونل قدیمی معدن که قدمت آن به دهه ۱۹۳۰ بازمی‌گردد، به کتاب‌فروشی تبدیل شده است. Old Timers Mine نیز تور‌هایی برای بازدید از تونل‌های تاریخی و خانه‌های زیرزمینی برگزار می‌کند. بااین‌حال، یکی از عجیب‌ترین جاذبه‌های کوبر پدی روی سطح زمین قرار دارد؛ جایی که علاقه‌مندان به گلف یاد گرفته‌اند بدون وجود چمن طبیعی این ورزش را انجام دهند.

زمین گلف شهر عمدتاً از شن و سنگ‌ریزه تشکیل شده است و بازیکنان برای ضربه‌زدن به توپ، قطعات کوچکی از چمن مصنوعی را همراه خود می‌برند تا سطح مناسبی برای بازی داشته باشند. وقتی گرمای هوا بیش از اندازه شدید می‌شود، گلف‌بازان توپ‌های معمولی را با توپ‌های شب‌تاب عوض کرده و پس از غروب خورشید به بازی ادامه می‌دهند. اما پیشینه عجیب کوبر پدی به سال‌ها پیش بازمی‌گردد؛ زمانی که یک کشف اتفاقی، سرنوشت این منطقه خشک و بیابانی را برای همیشه تغییر داد. در سال ۱۹۱۵، نوجوانی به نام ویلی هاچیسون که همراه پدرش و گروهی از جویندگان طلا به دنبال آب می‌گشت، به‌طور اتفاقی سنگ قیمتی اوپال پیدا کرد.

پس از این کشف، جویندگان ثروت به امید یافتن سنگ‌های قیمتی راهی منطقه شدند، اما خیلی زود فهمیدند که زنده‌ماندن در شرایط سخت بیابان تقریباً به اندازه پیدا کردن اوپال دشوار است. گرمای شدید، کمبود آب و هجوم دسته‌های بزرگ مگس، زندگی را برای ساکنان اولیه تقریباً غیرقابل‌تحمل کرده بود. نخستین مهاجران شروع به حفر پناهگاه‌هایی در دل زمین کردند. بعد‌ها سربازانی که از سنگر‌های جنگ جهانی اول بازگشته بودند نیز به شکل‌گیری سبک زندگی غیرمعمول زیرزمینی در این شهر کمک کردند. تا اواخر دهه ۱۹۶۰، معدن‌کارانی از کشور‌های مختلف اروپا در کوبر پدی ساکن شدند و جامعه‌ای چندفرهنگی به وجود آوردند که اعضای آن امید مشترکی داشتند؛ پیدا کردن سنگ‌های قیمتی و ارزشمند.

اگرچه کشف ذخایر بزرگ و ارزشمند اوپال اتفاق نادری است، اما احتمال پیدا کردن ثروتی پنهان همچنان جویندگان گنج را به این شهر می‌کشاند. برخلاف طلا یا الماس، پیش‌بینی محل ذخایر اوپال بسیار دشوار است و حتی معدن‌کاران باتجربه نیز نمی‌توانند با اطمینان بگویند رگه ارزشمند بعدی در کجا قرار دارد. برخی از این سنگ‌های قیمتی تنها چند سانتی‌متر زیر سطح زمین هستند، درحالی‌که بعضی دیگر میان توده‌های سنگ و خاکی کشف می‌شوند که معدن‌کاران دور ریخته‌اند. مردم محلی به جست‌وجوی سنگ‌های قیمتی میان این ضایعات معدنی نودلینگ (Noodling) می‌گویند. این سرگرمی غیرمعمول به گردشگران عادی نیز این فرصت را می‌دهد تا شانس خود را برای پیدا کردن سنگی ارزشمند امتحان کنند.

بااین‌حال، جست‌وجوی گنج‌های پنهان، میراث خطرناکی نیز برای کوبر پدی به جا گذاشته است. هزاران چاه متروکه معدن در اطراف شهر پراکنده شده‌اند و دهانه آنها در میان تپه‌های بزرگ خاک و سنگ حاصل از حفاری قرار گرفته. به گردشگران هشدار داده می‌شود که هنگام نزدیک‌شدن به این چاه‌ها احتیاط کنند؛ زیرا تشخیص دهانه بعضی از آنها دشوار است و خروج از مسیر‌های مشخص‌شده می‌تواند خطر سقوط به داخل چاه را به همراه داشته باشد. چشم‌انداز غیرمعمول کوبر پدی باعث شده این شهر به یکی از مکان‌های محبوب فیلم‌برداری برای تولیدات هالیوودی تبدیل شود؛ به‌ویژه فیلم‌هایی که به مناظری شبیه سیاره‌های دوردست یا سرزمین‌های ویران‌شده پس از وقوع فاجعه نیاز دارند.

بیابان‌های اطراف این شهر را در فیلم پرفروش مکس دیوانه: در آن سوی تاندردوم (Mad Max Beyond Thunderdome) محصول ۱۹۸۵ با بازی مل گیبسون و تینا ترنر به تصویر کشیدند. بعد‌ها نیز فیلم قیرگون (Pitch Black) با بازی وین دیزل در همین منطقه فیلم‌برداری شد. یکی از وسایل صحنه فیلم قیرگون که به شکل سفینه فضایی ساخته شده بود، همچنان در شهر به نمایش گذاشته شده است. فیلم‌های سیاره سرخ (Red Planet) و مورتال کامبت (Mortal Kombat) نیز از دیگر آثاری هستند که در این منطقه فیلم‌برداری شده‌اند. اما مدت‌ها پیش از ورود معدن‌کاران و گروه‌های فیلم‌سازی، این بیابان چهره کاملاً متفاوتی داشت.

حدود ۱۲۰ میلیون سال پیش، بخش بزرگی از این منطقه را دریا پوشانده بود و موجودات دریایی در آب‌هایی زندگی می‌کردند که قسمت‌های وسیعی از استرالیا را فرا گرفته بود. در طول میلیون‌ها سال، فرایند‌های زمین‌شناسی به شکل‌گیری ذخایر اوپالی کمک کردند که امروزه کوبر پدی به آنها شهرت دارد. برخی از صدف‌ها و فسیل‌های دریایی باستانی نیز درون این سنگ‌های قیمتی حفظ شده‌اند. امروزه فسیل‌های اوپالی تصویری از گذشته ماقبل تاریخ این منطقه ارائه می‌دهند؛ زمانی که به‌جای بیابان‌های خشک امروزی، بخش بزرگی از این سرزمین زیر آب دریا قرار داشت.

با وجود موقعیت دورافتاده کوبر پدی، گردشگران از راه‌های مختلفی می‌توانند خود را به این بخش غیرمعمول از بیابان‌های استرالیا برسانند. کوبر پدی فرودگاه کوچکی با باند آسفالت‌شده دارد که مسیر ارتباطی مهمی برای ساکنان شهری محسوب می‌شود که صد‌ها کیلومتر بیابان آن را احاطه کرده است. پیش از نصب چراغ‌های مدرن برای باند فرودگاه، گفته می‌شود ساکنان هنگام وقوع فوریت‌های پزشکی در شب، از چراغ خودرو‌های خود برای روشن‌کردن باند استفاده می‌کردند. طبق یک گزارش مربوط به سال ۱۹۶۷، زمانی که یک هواپیمای امداد پزشکی قصد داشت شبانه در فرودگاه کوبر پدی فرود بیاید، از تماشاگران یک سینما خواسته شد فیلم را نیمه‌کاره رها کنند و با خودرو‌های خود به فرودگاه بروند تا با روشن‌کردن چراغ‌های ماشین، مسیر فرود هواپیما را روشن کنند.

سینمای ماشین‌روی شهر نیز به یکی از مکان‌های شناخته‌شده محلی تبدیل شده است. این سینما زمانی تابلویی داشت که به تماشاگران هشدار می‌داد مواد منفجره با خود به محل نمایش نیاورند؛ هشداری که نشان‌دهنده ارتباط دیرینه منطقه با فعالیت‌های معدنی بود. گردشگران همچنین می‌توانند با قطار معروف Ghan که بین آدلاید و داروین حرکت می‌کند، به این منطقه روند و از ایستگاه Manguri با وسیله نقلیه دیگری به کوبر پدی برسند. مسافرانی که مسیر جاده‌ای را در نظر می‌گیرند نیز می‌توانند از مناطق بیابانی اطراف دیدن کنند؛ جایی که دامداری‌های بسیار وسیع و سکونتگاه‌های دورافتاده در سراسر بیابان پراکنده شده‌اند.

یکی از عجیب‌ترین سازه‌های این منطقه مربوط به حصار سگ‌ها می‌شود؛ حصاری که حدود ۵،۵۰۰ کیلومتر در سراسر استرالیا امتداد دارد و برای محافظت از دام‌ها در برابر سگ‌های وحشی دینگو ساخته شده است. اما با وجود شهرت کوبر پدی به سازگاری با گرمای شدید، زندگی در این بیابان چالش‌های دیگری نیز برای ساکنان به همراه دارد. بارندگی در این منطقه بسیار کم است و به همین دلیل، آب موردنیاز شهر از منابع زیرزمینی واقع در فاصله حدود ۲۴ کیلومتری تأمین می‌شود. از سوی دیگر، دمای هوا در شب‌های زمستان ممکن است تا نزدیکی نقطه انجماد کاهش یابد. اگرچه بسیاری از ساکنان بخش زیادی از وقت خود را زیر زمین می‌گذرانند، اما برای انجام کار‌های روزمره همچنان باید به سطح زمین بیایند؛ زیرا سوپرمارکت‌ها و سایر فروشگاه‌های شهر روی زمین فعالیت می‌کنند.

بااین‌حال، ترکیب خانه‌های زیرزمینی ارزان‌قیمت، روابط نزدیک میان اعضای جامعه محلی و احتمال همیشگی پیدا کردن اوپال‌های ارزشمند باعث شده نسل‌های مختلفی از مردم زندگی در این شهر دورافتاده را انتخاب کنند. برخی از ساکنان با امید ثروتمندشدن به کوبر پدی آمده‌اند و در نهایت دهه‌ها در آنجا مانده‌اند. گروهی دیگر نیز به سبک زندگی متفاوتی علاقه‌مند شده‌اند که در مقایسه با شهر‌های بزرگ استرالیا، آرامش و ریتم دیگری دارد. اکنون بیش از یک قرن از زمانی که نوجوانی به‌طور اتفاقی نخستین سنگ‌های قیمتی را در این منطقه پیدا کرد می‌گذرد، اما کوبر پدی همچنان شهری است که ساکنان آن احتمال دارد به معنای واقعی کلمه روی ثروتی پنهان نشسته باشند.

منبع:روزیاتو