دانشمندان مکانیسمی را کشف کرده‌اند که با استفاده از آنتی‌بادی‌ها از روده‌ها در برابر سرطان محافظت می‌کند

به گزارش مجله خبری نگار، سیستم ایمنی بدن را در برابر عفونت‌ها محافظت می‌کند، اما عملکرد آن محدود به مبارزه با عوامل بیماری‌زا نیست. برخی آنتی‌بادی‌ها به حفظ تعادل بین باکتری‌های روده و سلول‌های پوشاننده دستگاه گوارش کمک می‌کنند. محققان کشف کرده‌اند که یکی از این مکانیسم‌ها می‌تواند تکثیر بیش از حد سلولی را مهار کرده و از تشکیل تومور‌های روده بزرگ جلوگیری کند. مقاله ایزوستیا به بررسی نقش آنتی‌بادی‌ها در این فرآیند و اینکه چرا عدم وجود آنها باعث افزایش حساسیت به سرطان می‌شود، می‌پردازد.

کمبود آنتی‌بادی‌ها تعداد تومور‌ها را افزایش داد

این مطالعه توسط دانشمندان دانشگاه راکفلر در ایالات متحده انجام شد. نتایج آن در مجله Nature منتشر شد. این تیم ایمونوگلوبولین A (IgA)، یکی از دسته‌های اصلی آنتی‌بادی‌های تولید شده در بدن و موجود در غشا‌های مخاطی، از جمله روده‌ها، را مورد مطالعه قرار دادند.

این آزمایش‌ها شامل موش‌هایی با کمبود IgA و مقایسه آنها با حیواناتی بود که آنتی‌بادی‌های طبیعی تولید می‌کردند. هر دو گروه در شرایط یکسان نگهداری شده و با رژیم غذایی یکسان تغذیه شدند. موش‌های فاقد IgA بیش از دو برابر تومور‌های روده بزرگ ایجاد کردند. محققان نتایج مشابهی را در چندین مدل تجربی از توسعه سرطان روده بزرگ به دست آوردند.

دانشمندان همچنین دریافتند که تجویز خوراکی IgA، افزایش حساسیت موش‌ها به تشکیل تومور را از بین می‌برد. این نشان می‌دهد که آنتی‌بادی‌ها نه تنها عملکرد محافظتی در برابر باکتری‌های روده دارند، بلکه مستقیماً در تنظیم عملکرد سلول‌های دیواره روده نیز نقش دارند.

یکی از جنبه‌های جالب این کار این است که نشان می‌دهد چگونه دفاع طبیعی روده، تقسیم سلولی را که می‌تواند منجر به سرطان شود، مهار می‌کند.

برای درک این مکانیسم، محققان سلول‌های اپیتلیال را که پوشش روده را می‌پوشانند و در نوسازی بافت نقش دارند، مطالعه کردند. مشخص شد که در غیاب IgA، فعالیت ژن‌های مرتبط با تولید مثل در این سلول‌ها تغییر می‌کند. علاوه بر این، این تغییرات حتی قبل از ظهور تومور‌ها رخ داده است.

دانشمندان گیرنده‌ای به نام DMBT۱ را روی سطح سلول‌های اپیتلیال کشف کرده‌اند که می‌تواند به IgA متصل شود. در حضور باکتری‌های روده، این گیرنده تکثیر سلولی را افزایش می‌دهد. با این حال، هنگامی که آنتی‌بادی‌ها به آن متصل می‌شوند، سیگنال تحریک‌کننده تقسیم سلولی مهار می‌شود. بنابراین، IgA به عنوان نوعی ترمز عمل می‌کند و از تکثیر بیش از حد سلول‌ها جلوگیری می‌کند.

در غیاب آنتی‌بادی‌ها، این مکانیسم عملکرد صحیح خود را متوقف می‌کند. سلول‌های اپیتلیال با افزایش تقسیم خود به حضور باکتری‌ها پاسخ می‌دهند و اختلال در کنترل نوسازی بافت، احتمال تشکیل تومور را افزایش می‌دهد. آزمایش‌های بیشتر نشان داده‌اند که عملکرد محافظتی به ساختار خود آنتی‌بادی بستگی دارد، نه به توانایی آن در اتصال به گونه‌های خاص باکتریایی.

محققان همچنین دریافتند که بدون میکروب‌های روده یا هنگامی که سیگنال‌دهی DMBT۱ مختل می‌شود، مکانیسم شرح داده شده به همان شکل آشکار نمی‌شود. این موضوع به تعامل پیچیده‌ای بین میکروبیوم، سیستم ایمنی و سلول‌های روده اشاره دارد.

دانشمندان هیچ ارتباط کلی بین غذا‌های فوق فرآوری شده و سرطان روده بزرگ پیدا نکرده‌اند.

عملکرد محافظتی آنتی‌بادی‌ها غیرمنتظره بود

پیش از این، ایمونوگلوبولین A در درجه اول به عنوان بخشی از اولین خط دفاعی بدن در نظر گرفته می‌شد. این آنتی‌بادی‌ها به باکتری‌های مختلف روده متصل می‌شوند، تعاملات آنها را با غشای مخاطی تنظیم می‌کنند و به حفظ تعادل میکروفلور کمک می‌کنند. با این حال، تحقیقات جدید نشان داده است که IgA می‌تواند مستقیماً بر رفتار سلول‌های اپیتلیال روده تأثیر بگذارد.

بدون IgA، سلول‌های اپیتلیال که عملکرد طبیعی خود را انجام می‌دهند - یعنی با تولید سلول‌های جدید به باکتری‌ها پاسخ می‌دهند - ممکن است به تقسیم غیرقابل کنترل خود ادامه دهند و منجر به سرطان شوند.

گرگوری دونالدسون، یکی از نویسندگان این مطالعه، خاطرنشان کرد که کمبود IgA تقریباً از هر ۵۰۰ نفر در ایالات متحده، یک نفر را تحت تأثیر قرار می‌دهد و قبلاً با افزایش خطر ابتلا به سرطان روده بزرگ مرتبط دانسته شده است. آزمایش‌های جدید روی حیوانات به روشن شدن مبنای بیولوژیکی احتمالی این ارتباط کمک می‌کند.

با این حال، دانشمندان تأکید می‌کنند که مکانیسم کشف‌شده به این معنی نیست که همه موارد کمبود IgA منجر به ایجاد تومور می‌شود. ایجاد سرطان تحت تأثیر عوامل بسیاری است و نتایج آزمایش‌های موش اجازه نمی‌دهد که یافته‌ها مستقیماً در مورد انسان‌ها اعمال شوند.

دانشمندان در حال بررسی نقش ایمنی در پیشگیری از سرطان هستند

محققان معتقدند این کشف به درک بهتر چگونگی نقش سیستم ایمنی روده در حفظ سلامت بافت کمک می‌کند. به طور خاص، ممکن است توضیح دهد که چرا اختلال در تعاملات بین آنتی‌بادی‌ها، باکتری‌ها و سلول‌های اپیتلیال می‌تواند حساسیت به تغییرات تومور را افزایش دهد.

مکانیسم DMBT۱ برای تحقیقات بیشتر مورد توجه ویژه است. این گیرنده در تنظیم تکثیر سلولی نقش دارد و تعامل آن با IgA به حفظ نوسازی طبیعی اپیتلیال روده کمک می‌کند. دانشمندان قصد دارند بیشتر مطالعه کنند که چگونه این فرآیند در طول توسعه تومور تغییر می‌کند و چه ویژگی‌های میکروبیومی ممکن است بر عملکرد محافظتی آنتی‌بادی‌ها تأثیر بگذارد.

با این حال، این هنوز یک مطالعه بنیادی است و آزمایش‌های اصلی روی موش‌ها و مدل‌های سلولی انجام شده است. این مطالعه ثابت نمی‌کند که تغییر سطح IgA یا ترکیب میکروبیوتای روده از سرطان در انسان جلوگیری می‌کند. تحقیقات بیشتری برای تأیید این مکانیسم و ​​پیامد‌های آن برای سلامت انسان مورد نیاز است.