یک افسانه رایج در مورد آسیب وزن اضافی برطرف شده است

چاقی امید به زندگی را کاهش نمی‌دهد

به گزارش مجله خبری نگار، دانشمندان دانمارکی مفهوم مرسوم «وزن طبیعی» را به چالش کشیده‌اند. یک مطالعه جدید که در نشست سالانه انجمن اروپایی مطالعه دیابت (EASD) در وین ارائه شد، نشان داد افرادی که شاخص توده بدنی (BMI) آنها در محدوده اضافه وزن (۲۵ تا ۳۰ کیلوگرم بر متر مربع) و حتی چاقی متوسط (۳۰ تا ۳۵ کیلوگرم بر متر مربع) قرار دارد، در مقایسه با افرادی که «سالم» (۲۲.۵ تا ۲۵ کیلوگرم بر متر مربع) در نظر گرفته می‌شوند، در یک دوره پیگیری پنج ساله، احتمال مرگ بیشتری ندارند.

علاوه بر این، افرادی که شاخص توده بدنی (BMI) آنها در محدوده پایین و متوسط از محدوده طبیعی (۱۸.۵-۲۲.۵ کیلوگرم بر متر مربع) بود، خطر مرگ بیشتری داشتند. افرادی که شاخص توده بدنی (BMI) آنها ۱۸.۵-۲۰ بود، دو برابر گروه مرجع احتمال مرگ داشتند، در حالی که افرادی که شاخص توده بدنی آنها ۲۰-۲۲.۵ بود، ۲۷ ٪ بیشتر احتمال مرگ داشتند. محققان این نتایج را با این احتمال توضیح می‌دهند که کاهش وزن در برخی از شرکت‌کنندگان ممکن است به جای سلامت خوب، مربوط به بیماری بوده باشد.

سیگرید بجرگ گریبسولت، سرپرست این مطالعه از مرکز دیابت استن در دانشگاه آرهوس، خاطرنشان کرد: «چاقی و کمبود وزن از چالش‌های جدی جهانی هستند. اما ما دریافتیم که مرگ و میر نه تنها در چاقی شدید یا کمبود وزن، بلکه در افرادی با شاخص توده بدنی طبیعی، اما پایین نیز افزایش می‌یابد.»

چاقی شدید (BMI بالای ۴۰) در واقع خطر مرگ را بیش از دو برابر افزایش داد، در حالی که در محدوده ۳۵ تا ۴۰ کیلوگرم بر متر مربع، این خطر ۲۳ درصد افزایش یافت. اما در کل، داده‌ها نشان دادند که وزن اضافی متوسط لزوماً با امید به زندگی کوتاه‌تر مرتبط نیست.

پروفسور ینس ملدگارد برون، یکی از نویسندگان این مطالعه، توضیح داد: «این خودِ شاخص توده بدنی نیست، بلکه توزیع چربی بدن است که نقش کلیدی ایفا می‌کند. چربی احشایی در حفره شکمی از نظر متابولیکی فعال است و خطر ابتلا به دیابت و بیماری‌های قلبی عروقی را افزایش می‌دهد. در همین حال، رسوبات چربی در باسن یا پهلو‌ها می‌توانند نسبتاً بی‌ضرر باشند.»

نویسندگان تأکید می‌کنند که درمان چاقی باید شخصی‌سازی شود و نه تنها BMI، بلکه محل بافت چربی و همچنین بیماری‌های همراه را نیز در نظر بگیرد.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری