یک علت ناشناخته برای سردرد‌های مداوم شناسایی شده است

به گزارش مجله خبری نگار، به گفته دانشگاه نووگورود، دانشمندان دانشگاه نووگورود کشف کرده‌اند که مال اکلوژن و دندان قروچه (بروکسیسم) می‌تواند منجر به سردرد‌های مزمن شدید شود.

طبق گزارش سازمان بهداشت جهانی، درد مزمن صورت و سردرد تا ۲۰ ٪ از جمعیت بزرگسال را تحت تأثیر قرار می‌دهد. افراد اغلب سال‌ها تحت درمان متخصصان مختلف قرار می‌گیرند و نتایج محدودی می‌گیرند. در بسیاری از موارد، این درد می‌تواند ناشی از دندان قروچه و مال اکلوژن باشد. این امر باعث می‌شود عضلات جونده به طور مزمن بیش از حد کار کنند و منجر به اسپاسم و دردی شود که می‌تواند به سر، گردن و حتی شانه‌ها سرایت کند.

دانشمندان دانشگاه ایالتی نووگورود متوجه اختلاف در تحقیقات در مورد این موضوع شده‌اند: در برخی مطالعات، افزایش فعالیت عضلات جونده با مال اکلوژن ثبت شده است، در حالی که در برخی دیگر، کاهش آن مشاهده شده است.

پروفسور النا بولیچوا، رئیس بخش آموزش مداوم دندانپزشکی در دانشگاه ایالتی نووگورود و سرپرست این مطالعه، گفت: «مطالعه ما روی بیمارانی که مال اکلوژن همراه با دندان قروچه داشتند، افزایش تحریک‌پذیری عضلات جونده را نشان داد: تکانه عصبی سریع‌تر حرکت می‌کند و باعث انقباض عضلات در مدت زمان کوتاه‌تری می‌شود. عضلات در حالت «آمادگی بیشتر» قرار دارند. با این حال، دامنه سیگنال - قدرت آن - کاهش می‌یابد. به نظر می‌رسد مغز، فشردن یا ساییدن مداوم دندان‌ها را به عنوان نوعی ورزش درک می‌کند.»

در پاسخ، قشر حرکتی مغز بازسازی می‌شود، انعطاف‌پذیری خود را از دست می‌دهد و دائماً دستور‌هایی را برای منقبض کردن عضلات ارسال می‌کند، حتی زمانی که لازم نیست. این یک چرخه معیوب ایجاد می‌کند: دندان قروچه و مال اکلوژن به عضلات فشار زیادی وارد می‌کنند که باعث بازسازی مغز می‌شود و به نوبه خود منجر به اسپاسم و درد مزمن می‌شود.

این متخصص توضیح داد: «جابجایی جانبی فک در هنگام دندان قروچه باعث ایجاد عدم تعادل بین عضلات می‌شود، به طوری که برخی از عضلات به طور فعال می‌کشند - آنها این جابجایی را «هدایت» می‌کنند - در حالی که برخی دیگر به عنوان «تثبیت‌کننده» عمل می‌کنند و سعی در جلوگیری از عواقب این کشش دارند. در سمت جابجایی فک، عضله ماستر اینترینسیک به عنوان چنین «تثبیت‌کننده‌ای» عمل می‌کند و فعالیت آن در مقایسه با حالت عادی ۱۸۷٪ افزایش می‌یابد. در طرف مقابل، عضله پتریگوئید جانبی نقش «هدایت‌کننده» این جابجایی را بر عهده می‌گیرد: فعالیت سر بالایی آن ۱۴۱٪ و سر پایینی آن به میزان چشمگیر ۱۸۳٪ از حالت عادی بیشتر می‌شود.»

در این حالت، خود عضله ماستر در سمت دررفتگی دائماً بیش از حد تحت فشار قرار می‌گیرد، در حالی که در سمت مقابل، کشیده شده و در حالت اسپاسم دردناک و مداوم قرار می‌گیرد. این نه تنها درد را افزایش می‌دهد، بلکه می‌تواند شکل صورت را نیز تغییر دهد و آن را "مربعی‌تر" نشان دهد.

اکنون، درمان می‌تواند نه تنها در تسکین علائم (درد، ساییدگی) بلکه در شکستن چرخه معیوب نیز باشد: اصلاح بایت برای از بین بردن علت اصلی و بازیابی عملکرد طبیعی سیستم عصبی-عضلانی.