کارشناسان دریافتند که چرا والدین نوجوانان خود را درک نمی‌کنند

به گزارش مجله خبری نگار، فرزند شما ۱۳ یا ۱۴ ساله است. کودک نوپای شیرین و مطیع شما ناگهان سرکش می‌شود: او با بی‌ادبی به نظرات شما پاسخ می‌دهد، دیگر به شما اعتماد نمی‌کند و بیشتر با همسالانش تعامل می‌کند. در پاسخ، شما نیز به همان اندازه غیرقابل کنترل، شروع به مرتب کردن اوضاع می‌کنید. آشنا به نظر می‌رسد؟ واقعیت این است که فرزند دیروز شما اکنون یک بزرگسال در حال رشد است. او هنوز هم مثل همیشه شیرین و مهربان است، اما او تازه دوران نوجوانی را پشت سر می‌گذارد که برای او و والدینش چالش‌های زیادی را به همراه دارد. روانشناسان توضیح می‌دهند که چگونه از درگیری نسلی جلوگیری کنید، روابط گرم ایجاد کنید و اعتماد را با فرزندان در حال رشد خود حفظ کنید.

معلوم می‌شود که همه اینها به قشر جلوی مغز مربوط می‌شود که مسئول تصمیم‌گیری است. در دوران نوجوانی، این بخش از مغز تازه شروع به رشد می‌کند. این توضیح می‌دهد که چرا نوجوانان در تصمیم‌گیری مشکل دارند. ما بزرگسالان اغلب فکر می‌کنیم که کودکان "کند" هستند. معلوم می‌شود که آنها به سادگی از نظر جسمی قادر به واکنش سریع به اندازه بزرگسالان نیستند. اتفاقاً، این عامل اغلب توسط همسالان بزرگترشان برای دستکاری آنها مورد سوء استفاده قرار می‌گیرد. نوجوانان همچنین به طور طبیعی در همدلی با احساسات دیگران استعداد ندارند. در این مرحله، فقط تجربیات خودشان برایشان مهم است و گاهی اوقات هیچ کنترلی بر آنها ندارند.

در دوران نوجوانی، کودکان سطح دوپامین بیشتری را تجربه می‌کنند که آنها را به سمت فعالیت‌های جدید و لذت‌بخش سوق می‌دهد. با این حال، آنها کنترل خود را بر صحت تصمیمات و پیامد‌های منفی اعمالشان از دست می‌دهند. در این دوره است که کودکان ممکن است الکل، مواد مخدر را امتحان کنند و حتی اولین جرایم خود را مرتکب شوند.

شما می‌توانید سعی کنید فرزندان خود را از برخی کار‌هایی که نوجوانان، همانطور که در بالا ذکر شد، ممکن است ناخودآگاه انجام دهند، محافظت کنید.

۱. بدون اصرار بر رک‌گویی یا تحت فشار قرار دادن فرزندتان، با او صحبت کنید. او را تشویق کنید تا برخی از اسرار خود را با شما در میان بگذارد. اما انتظار نداشته باشید که فوراً ۱۰۰٪ اطلاعات را به او بدهید. اگر فرزندتان می‌خواهد با شما صحبت کند (حتی در نیمه‌شب) او را نادیده نگیرید.

۲. به فرزندتان اعتماد کنید. جیب‌بری و کنترل کامل بر پیامک‌های او نتیجه‌ی معکوس خواهد داشت. این به آن معنا نیست که باید بی‌خیال همه چیز شوید. فقط در بعضی زمینه‌ها عاقل‌تر و شاید حیله‌گرتر باشید.

۳. احساسات آنها را دست کم نگیرید. چیزی که برای شما بی‌اهمیت است، ممکن است معنای زندگی فرزندتان در حال حاضر باشد.

۴. با تحمیل دیدگاه خود از زندگی به فرزندتان، او را کسل نکنید. ممکن است به بن‌بست برسید؛ و به جای اعتماد، در نهایت با سوءتفاهم‌های بیشتری مواجه خواهید شد. فرزند شما یک فرد منحصر‌به‌فرد است. مسئولیت شما این است که به آرامی اعمال او را هدایت کنید، نه اینکه او را کاملاً کنترل کنید.

۵. به اتفاقاتی که اطراف فرزندتان می‌افتد، علاقه‌ی واقعی نشان دهید. فقط زیاده‌روی نکنید: به یاد داشته باشید که شما هم زندگی خودتان را دارید.

۶. فرزندتان را با همسالانش مورد انتقاد یا مقایسه قرار ندهید. آنها نه بهتر هستند و نه بدتر؛ آنها همان روشی هستند که شما آنها را تربیت کرده‌اید. نصیحت و راهنمایی کنید، اما به آنها توهین نکنید.

۷. در نهایت، با دوستانش آشنا شوید. فرصت خوبی برای این کار پیدا کنید. به هر حال، او الان بیشتر وقتش را با آنها می‌گذراند. این به شما آرامش خاطر می‌دهد، یا اگر مشکوک هستید که چیزی اشتباه است، می‌توانید سعی کنید او را از تأثیرات بد محافظت کنید.