فیزیکدانان وجود گذشته و آینده را به عنوان بخش‌هایی از واقعیت زیر سوال برده‌اند

دانشمند جدید: مفهوم «جهان بلوکی» ممکن است اشتباه باشد

به گزارش مجله خبری نگار، یک تحلیل فلسفی و فیزیکی جدید، یکی از پیامد‌های گسترده نظریه نسبیت - این ایده که گذشته، حال و آینده به طور همزمان به عنوان بخش‌هایی از یک "بلوک" چهار بعدی تغییرناپذیر وجود دارند - را به چالش کشیده است. به گفته نویسندگان، "جهان بلوکی" یک واقعیت فیزیکی نیست، بلکه یک مصنوع ریاضی از این نظریه است و حرکت زمان توهم آگاهی نیست، بلکه یک ویژگی اساسی جهان است. این مطالعه در مجله New Scientist منتشر شده است.

مفهوم «جهان بلوکی» یا ابدیت‌گرایی، از نظریه نسبیت خاص انیشتین سرچشمه می‌گیرد: از آنجایی که ناظران مختلف یک «حال» واحد را به اشتراک نمی‌گذارند، فیزیکدانان اغلب نتیجه می‌گیرند که همه لحظات زمان به یک اندازه واقعی هستند. گذشته ناپدید نمی‌شود، آینده فرا نمی‌رسد - آنها به سادگی «از قبل وجود دارند» در فضازمان چهاربعدی، و تجربه ذهنی گذر زمان به یک پدیده عصبی تقلیل می‌یابد که واقعیت فیزیکی را منعکس نمی‌کند.

نویسندگان این تحلیل جدید خاطرنشان می‌کنند که این نتیجه‌گیری، یک مدل ریاضی را با هستی‌شناسی اشتباه می‌گیرد. تقارن زمانی معادلات به این معنی نیست که گذشته و آینده به صورت فیزیکی در کنار حال وجود دارند. طبق یک مفهوم جایگزین - حال‌گرایی - فقط حال واقعی است و گذر زمان یک ویژگی عینی طبیعت است، نه یک ساختار ادراک. این موضع توسط تعدادی از گرانش‌گرایان کوانتومی نیز پذیرفته شده است.

یک استدلال دیگر علیه «انسداد»، پیکان ترمودینامیکی زمان است: آنتروپی همواره در یک جهت افزایش می‌یابد و یک عدم تقارن فیزیکی بین گذشته و آینده ایجاد می‌کند که اگر هر دو به یک اندازه واقعی باشند، قابل توضیح نیست.

این بحث در زمینه گرانش کوانتومی بُعد جدیدی به خود گرفته است، جایی که به نظر می‌رسد خود فضازمان مشتق است، نه بنیادی. در گرانش کوانتومی حلقه‌ای، جریان پیوسته زمان یک توهم نیست، بلکه ساختار اولیه واقعیت است که از آن فضازمان به عنوان تقریبی در مقیاس‌های بزرگ پدیدار می‌شود. اگر این درست باشد، آنگاه پرسش «وضعیت هستی‌شناختی گذشته» نه تنها برای فلسفه، بلکه برای فیزیک آینده نیز اساسی می‌شود.

نویسندگان تأکید کردند که تحلیل آنها ادعای رد قطعی ابدیت‌گرایی را ندارد - نظریه نسبیت قابلیت‌های پیش‌بینی خود را حفظ می‌کند. مسئله مورد بحث اساساً متفاوت است: آیا تفسیر یک مدل ریاضی به عنوان توصیف مستقیم ساختار هستی‌شناختی جهان مشروع است، یا اینکه فیزیک هنگام بحث در مورد ماهیت زمان به زبان محتاطانه‌تری نیاز دارد.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری