توانایی‌های پنهان بازسازی در انسان کشف شده است

به گزارش مجله خبری نگار، دانشمندان آمریکایی گامی به سوی توسعه فناوری‌هایی برداشته‌اند که می‌توانند پستانداران را قادر به بازسازی بافت‌های از دست رفته پس از جراحات و قطع عضو کنند. محققان دانشگاه تگزاس با موفقیت استخوان‌ها، رباط‌ها، تاندون‌ها و ساختار‌های مفصلی را با استفاده از ترکیبی از دو پروتئین سیگنال‌دهنده بازسازی کرده‌اند. نتایج این تحقیق در مجله Nature Communications (NatCom) منتشر شده است.

توانایی بازسازی اعضای از دست رفته بدن در بین برخی از حیوانات رایج است. به عنوان مثال، سمندر‌ها می‌توانند کل اندام‌های خود را دوباره رشد دهند. در انسان و سایر پستانداران، چنین آسیب‌هایی معمولاً منجر به تشکیل بافت اسکار می‌شوند تا ترمیم کامل اندام و بافت.

کن مونئوکا، استاد گروه فیزیولوژی و فارماکولوژی دامپزشکی دانشگاه تگزاس و سرپرست این مطالعه، گفت: «اینکه چرا برخی از حیوانات قادر به بازسازی هستند در حالی که برخی دیگر، به ویژه انسان‌ها، این توانایی را ندارند، سوالی است که از زمان ارسطو مطرح بوده است.»

سلول‌های فیبروبلاست نقش حیاتی در بهبود زخم در پستانداران دارند. آنها معمولاً به سرعت زخم را می‌بندند و جای زخم ایجاد می‌کنند. در حیواناتی که قادر به بازسازی هستند، سلول‌های مشابه ساختار ویژه‌ای به نام بلاستما را تشکیل می‌دهند که از آن بافت جدید رشد می‌کند.

برای وادار کردن سلول‌ها به انتخاب مسیر دوم، دانشمندان یک رژیم درمانی دو مرحله‌ای ایجاد کردند. ابتدا، پس از تکمیل بهبودی طبیعی، فاکتور رشد فیبروبلاست (FGF۲) را تجویز کردند. این امر تشکیل ساختاری شبیه به بلاستما را تحریک کرد. چند روز بعد، محققان پروتئین سیگنالینگ دوم، BMP۲، را اضافه کردند که روند تشکیل بافت جدید را آغاز کرد.

در نتیجه، دانشمندان موفق شدند تمام ساختار‌های اصلی از دست رفته در طول قطع عضو را بازیابی کنند. استخوان‌ها، عناصر مفصلی، تاندون‌ها و رباط‌ها در ناحیه بازسازی‌شده ظاهر شدند. اگرچه آنها کپی‌های کاملی از بافت‌های اصلی نبودند، اما ساختار آنها تا حد زیادی شبیه آناتومی طبیعی بود. کشف مهم این بود که برای شروع بازسازی نیازی به پیوند سلول‌های بنیادی نیست.

به گفته‌ی لری سووا، یکی از نویسندگان این مقاله، این یافته‌ها، ایده‌ی دیرینه مبنی بر اینکه سلول‌های پستانداران قادر به چنین برنامه‌ریزی مجددی نیستند را به چالش می‌کشد.

این دانشمند خاطرنشان کرد: «معلوم شد سلول‌هایی که تصور می‌شد قادر به برنامه‌ریزی مجدد نیستند، در واقع می‌توانند برنامه‌ریزی خود را تغییر دهند. این پتانسیل از بین نرفته است - فقط نهفته است.»

محققان معتقدند که کاربرد‌های عملی این فناوری می‌تواند حتی قبل از توسعه روش‌های ترمیم کامل اندام آغاز شود. حتی سرکوب جزئی جای زخم می‌تواند بهبود زخم و بازسازی بافت پس از آسیب را بهبود بخشد.