بگویید چگونه خود را تسلی بدهیم؟

سال‌هاست هرگاه عزیزی را از دست داده‌ام، برای آرام کرد‌ن خود به این اندیشیده‌ام که او تنها از کنارم رفته است، نه از زندگی‌ام. خاطره، صدا، منش و اثرش همچنان باقی می‌ماند و همین، اندکی از سنگینی فقدان می‌کاهد. اما این بار، این تسلی دیگر کارگر نیست.

به گزارش مجله خبری نگار، سال‌هاست هرگاه عزیزی را از دست داده‌ام، برای آرام کرد‌ن خود به این اندیشیده‌ام که او تنها از کنارم رفته است، نه از زندگی‌ام. خاطره، صدا، منش و اثرش همچنان باقی می‌ماند و همین، اندکی از سنگینی فقدان می‌کاهد. اما این بار، این تسلی دیگر کارگر نیست.

آقای شهید، هنوز هم گمان می‌کنیم فقط از برابر چشمانمان کنار رفته‌اید. هر بار به تصویرتان نگاه می‌کنیم یا صدایتان را می‌شنویم، ناخودآگاه شما را همان‌جا می‌بینیم؛ مشغول رسیدگی به امور کشور، همان‌گونه که سال‌ها حضورتان را بدیهی می‌پنداشتیم. بعد ناگهان واقعیت خود را بر ذهنمان تحمیل می‌کند؛ واقعیتی که پذیرفتنش هنوز دشوار است.

شاید دلیل این ناباوری آن باشد که ما، گاه انسان‌های بزرگ را فراتر از مرگ تصور می‌کنیم. آن‌قدر حضورشان در زندگی یک ملت پررنگ می‌شود که نبودنشان با منطق روزمره سازگار به نظر نمی‌رسد. فراموش می‌کنیم ماندگاری قهرمانان نه در ادامه زیستن، بلکه در راهی است که از خود به یادگار می‌گذارند.

شما برای بسیاری، نماد استقامت و مسئولیت بودید؛ شخصیتی که در سخت‌ترین روز‌ها امید را زنده نگه می‌داشت. از همین رو، فقدان شما تنها از دست دادن یک فرد نیست؛ روبه‌رو شدن با خلأیی است که هنوز ابعاد آن را به‌درستی درک نکرده‌ایم.

شاید به همین دلیل است که ذهنمان پیوسته به اسطوره‌ها پناه می‌برد؛ به رستم که در برابر دیو ایستاد و به آرش که همه هستی خود را در راه سرزمینش نثار کرد. نه برای آنکه انسانی را هم‌سنگ افسانه‌ها بدانیم، بلکه برای آنکه زبان دیگری برای بیان بزرگیِ فداکاری نمی‌یابیم.

با این همه، حقیقت را نمی‌توان برای همیشه به تعویق انداخت. روزی باید بپذیریم که هیچ انسانی، هر اندازه بزرگ، از قانون زندگی و مرگ مستثنا نیست. آنچه باقی می‌ماند، مسئولیت بازماندگان است؛ مسئولیت پاسداری از آرمان‌ها، صداقت، عدالت‌خواهی و روحیه خدمت.

شاید تسلی واقعی نیز همین باشد؛ اینکه انسان‌های بزرگ، اگرچه از میان ما می‌روند، اما راهشان تنها زمانی پایان می‌یابد که ما از ادامه آن دست بکشیم.

با این حال، پذیرفتن این حقیقت آسان نیست. هنوز هم وقتی به نبودنتان می‌اندیشیم، دلمان به همان پرسش نخست بازمی‌گردد؛ پرسشی که پاسخش را تنها زمان، ایمان و وفاداری به راه شما می‌تواند اندکی روشن‌تر کند:

بگویید، ما چگونه خود را تسلی بدهیم؟

فرهیختگان-راضیه فلاح، خبرنگار

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری