یک روانشناس توضیح داد که چرا نباید مشکلات خود را با چت‌بات‌ها مطرح کنید

روانشناس اورلووا: استفاده از هوش مصنوعی به عنوان روانشناس خطرات زیادی دارد

به گزارش مجله خبری نگار، اخیراً، صحبت‌های زیادی در مورد استفاده از چت‌بات‌ها در حوزه مراقبت‌های بهداشتی، به ویژه به عنوان روانشناس، مطرح شده است. با این حال، همانطور که اکاترینا اورلووا، روانشناس و معاون مدیر موسسه روانشناسی بالینی و مددکاری اجتماعی در دانشگاه پیروگوف، به Gazeta توضیح داد، این استفاده از هوش مصنوعی بدون خطر نیست.

اورلووا خاطرنشان کرد: «یکی از نگران‌کننده‌ترین جنبه‌ها، آسیب‌پذیری داده‌های شخصی بیماران است. خصوصی‌ترین تجربیات، ترس‌ها و تجربیات آسیب‌زای یک فرد، که به یک الگوریتم سپرده شده است، می‌تواند در نهایت به دست مجرمان یا حتی شرکت‌های بی‌وجدان بیفتد. حتی اطلاعات ناشناس نیز گاهی اوقات می‌توانند از حالت ناشناس خارج شوند و به ابزاری برای دستکاری یا تبعیض تبدیل شوند.»

علاوه بر این، هوش مصنوعی قادر به ارائه کمک‌های روانشناختی واجد شرایط به فرد نخواهد بود، زیرا نمی‌تواند جلوه‌های غیرکلامی را ارزیابی کند.

این متخصص افزود: «هوش مصنوعی به درستی احساس یا همدلی نمی‌کند و در نتیجه، ظرافت‌های ظریف احساسات انسانی را درک نمی‌کند. بنابراین، اگر در لحظات بحرانی آسیب‌پذیری عاطفی، هوش مصنوعی نتواند ناامیدی بیمار را تشخیص دهد یا بدتر از آن، توصیه‌های خطرناکی ارائه دهد، چه کسی مسئول عواقب آن خواهد بود؟ الگوریتم‌های برنامه‌ریزی‌شده در هوش مصنوعی نیز بدون سوگیری نیستند - آنها از داده‌های تولیدشده توسط انسان یاد می‌گیرند، به این معنی که می‌توانند به‌طور ناخودآگاه کلیشه‌ها را بازتولید کنند و علیه گروه‌های خاصی از افراد یا افرادی که دارای اختلالات روانی هستند، تبعیض قائل شوند.»

یکی دیگر از خطرات مرتبط با استفاده از هوش مصنوعی در مشاوره روانشناسی، توهم جایگزینی است.

این روانشناس در پایان گفت: «مردم ممکن است هوش مصنوعی را به عنوان یک نوشدارو تلقی کنند و حتی در موارد جدی، مراجعه به یک متخصص زنده را به تعویق بیندازند. اما مرز‌های اعتماد کجاست؟ آیا بیماران می‌فهمند که چگونه از کلمات، شکایات و حتی آسیب‌پذیرترین اعترافات آنها استفاده می‌شود؟ این پارادوکس پیشرفت فناوری است: از یک سو، هوش مصنوعی کمک را در دسترس‌تر می‌کند، اما از سوی دیگر، ما را مجبور می‌کند که هنجار‌های حریم خصوصی، مسئولیت و انسانیت درمان را مورد بازنگری قرار دهیم. شاید مسیر بهینه، یک دوگانگی نباشد، بلکه ترکیبی هماهنگ از هوش مصنوعی و حرفه‌ای بودن روانشناسان و روان‌درمانگران باشد، جایی که فناوری به عنوان ابزاری عمل می‌کند، اما جایگزین تعامل انسانی نمی‌شود.»

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری