گواردیولا افشا کرد: پیام فرگوسن به پپ

پپ گواردیولا در آستانه آخرین روزهایش در اتحاد، ناگهان با پیامی روبه‌رو شد که وزنش از هر جام و هر تشویقی سنگین‌تر بود؛ پیامی از سر الکس فرگوسن.

به گزارش مجله خبری نگار، پپ گواردیولا در آستانه آخرین روزهایش در اتحاد، ناگهان با پیامی روبه‌رو شد که وزنش از هر جام و هر تشویقی سنگین‌تر بود؛ پیامی از سر الکس فرگوسن. در لحظه‌ای که پایان یک دهه سلطه را اعلام کرده بود، صدای مردی از آن سوی شهر رسید که سال‌ها نماد رقیب بود، نماد دیوار مقابل، نماد تیمی که سیتی همیشه می‌خواست از آن عبور کند. اما حالا، در پایان مسیر، همان مرد دست روی شانه‌اش گذاشته بود.

گواردیولا گفت که این پیام یکی از بزرگ‌ترین تعریف‌هایی بوده که در دوران مربیگری‌اش دریافت کرده. شاید، چون فرگوسن فقط یک مربی بزرگ نیست؛ او حافظه فوتبال انگلیس است. وقتی چنین کسی برایت پیام می‌گذارد، یعنی کاری کرده‌ای که از مرز رقابت گذشته و وارد قلمرو احترام شده‌ای. پپ گفت که پیام او درباره مسیر، درباره استاندارد‌هایی بود که سیتی در این ۱۰ سال ساخت، درباره چیزی که دیگر فقط یک دوره موفقیت نیست، یک دوره تغییر است.

این رابطه عجیب است؛ دو مربی که در دو فینال لیگ قهرمانان مقابل هم ایستادند، دو باشگاهی که سال‌ها در دو سوی شهر با هم جنگیدند، اما میان این همه رقابت، همیشه یک احترام پنهان وجود داشت. پپ بار‌ها گفته بود که فرگوسن برایش معیار است؛ نه فقط برای تعداد جام‌ها، برای دوام، برای ساختن یک فرهنگ. حالا در پایان کار، همان معیار به او گفته بود که کارش را درست انجام داده.

پپ حتی گفت که این پیام را با لهجه اسکاتلندی فرگوسن سخت فهمیده، اما همین شوخی کوچک نشان می‌داد که میان این دو چقدر صمیمیت شکل گرفته. انگار فوتبال، با همه سختی‌ها و رقابت‌هایش، در نهایت آدم‌ها را به هم نزدیک می‌کند. پپ گفت که دلش برای یوهان کرایف تنگ شده، اما خوشحال است که فرگوسن توانسته این دوران را ببیند؛ دوران تیمی که دیگر «همسایه پر سر و صدا» نیست، بلکه همسایه‌ای است که احترام می‌گیرد.

این پیام فقط یک تبریک نبود؛ یک اعتراف بود. اعتراف به اینکه گواردیولا در انگلیس کاری کرد که حتی بزرگ‌ترین رقیبش هم نمی‌تواند نادیده بگیرد؛ و شاید همین، بهترین پایان برای یک دهه باشد؛ پایانی که نه با فریاد، که با صدای آرام مردی از آن سوی شهر معنا پیدا می‌کند.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری