آینده تاریک اقتصاد‌های خلیج فارس

به گزارش مجله خبری نگار، پاتریشیا مارینز، تحلیلگر نظامی در صفحه شخصی خود در شبکه اجتماعی ایکس (توییتر سابق) نوشت: در ۲۸ فوریه، زمانی که ترامپ و نتانیاهو تصمیم گرفتند به کشور‌های خلیج فارس حمله کنند، با هیچ رهبر منطقه‌ای درباره اقدامات آنها مشورت نشد. در هر سناریوی مربوط به حمله به ایران، هر گزارش اطلاعاتی می‌توانست بسته شدن تنگه هرمز و حتی سناریوی تشدید تنش شامل بسته شدن تنگه دریای سرخ، یعنی باب‌المندب را پیش‌بینی کند.

تمام گزارش‌ها و هشدار‌ها نادیده گرفته شدند؛ نه تنها با فرض خسارت اقتصادی به کشور‌های خلیج، بلکه با قرار دادن این کشور‌ها در معرض تلافی ایران، که از پایگاه‌های آمریکایی در منطقه هم پاسخ آتش دریافت کرد. تمام این همکاری‌ها خیلی زود با این استدلال که جنگ کوتاه خواهد بود، به کشور‌های عربی تحمیل شد؛ یک اشتباه بزرگ دیگر. جنگ کوتاه علیه کشوری با ۱۰۰ میلیون جمعیت و توان موشکی وجود ندارد. نتیجه این وضعیت، زیانی حدود ۲۰۰ میلیارد دلار برای اقتصاد‌های کشور‌های شورای همکاری خلیج فارس (GCC) بوده است.

کشور‌های شورای همکاری خلیج فارس روی یک شرط بندی حساب کردند که نتیجه نداد و اکنون هزینه سنگینی می‌پردازند، هرچند می‌توان گفت آنها در حال حاضر هم گزینه‌های زیادی ندارند. نگران کننده‌تر این است که به جای بحث درباره سازوکار‌های جبران و بازسازی، حتی ترامپ گفته که آنها باید هزینه‌های جنگ را بپردازند. تا امروز، تنگه هرمز تقریبا برای حدود ۳ ماه بسته بوده و تمام اثرات اقتصادی جهانی آن در حال تشدید است.

نتانیاهو روی این شرط بندی حساب می‌کند که هرچه وضعیت اقتصادی کشور‌های شورای همکاری خلیج فارس بدتر شود، فرصت‌های بیشتری برای اسرائیل در منطقه ایجاد می‌شود. او حتی پیشنهاد داده راه‌حل ایجاد یک خط لوله باشد که به کشور‌های خلیج فارس اجازه دهد از طریق اسرائیل صادرات انجام دهند. او نه تنها به دنبال افزایش پیوند‌های اقتصادی است، بلکه این وضعیت حتی امکان حضور نیرو‌های اسرائیلی در امارات، کمتر از ۱۰۰ کیلومتر از ایران، را فراهم کرده است. نتانیاهو سیاستمداری بسیار ماهر است و نباید دستکم گرفته شود.

اسرائیل در این جنگ به هیچ هدفی نرسیده، اما هزینه کمی پرداخته و این جنگ برای نتانیاهو به ابزاری جهت اجرای یک دستورکار ملی‌گرایانه تبدیل شده؛ او حتی گفته اسرائیل به یک ابرقدرت تبدیل شده است. نتانیاهو اغراق می‌کند، اما در مجموع جنگ به نفع او عمل کرده است. در همین حال، محبوبیت ترامپ کاهش یافته و او همچنان در وضعیت بحرانی قرار دارد، در حالی که دموکرات‌ها این فشار را تشدید می‌کنند. دونالد ترامپ برای خود حس بقا ندارد. پس چرا کشور‌های شورای همکاری خلیج فارس فکر کنند

او به آنها اهمیت می‌دهد؟ او نمی‌دهد. او منافع نتانیاهو و منافع مالی خودش را بر منافع کشور‌های خلیج ترجیح خواهد داد.

اختلال در تنگه هرمز آسیب بزرگی به اقتصاد جهانی وارد می‌کند و این هزینه از قبل پیش‌بینی شده بود، اما توسط پنتاگون و نتانیاهو نادیده گرفته شد؛ این نکته باید در هر تحلیل آینده به‌عنوان فرض پایه در نظر گرفته شود.

علاوه بر نفت، این بسته شدن مستقیما بر جریان جهانی گاز طبیعی مایع (LNG)، کودها، آمونیاک، هلیوم، پتروشیمی‌ها و پلاستیک‌ها، گوگرد، سوخت‌های تصفیه شده و حتی آلومینیوم اثر می‌گذارد؛ و همچنین زنجیره‌های تامین جهانی را تحت فشار قرار می‌دهد. برخلاف بخش دولتی، کارکنان شرکت‌های خصوصی در خلیج فارس حالا با بحث‌هایی درباره کاهش حقوق یا مرخصی بدون حقوق برای حفظ نقدینگی شرکت‌ها روبه‌رو هستند.

عربستان سعودی همچنان بخشی از صادرات خود را از طریق دریای سرخ ادامه خواهد داد و نشان داده در مذاکره با ایران مهارت دارد. اما امارات حتی با وجود خط لوله هم وضعیت آسانی نخواهد داشت، چون ایران منطقه محاصره را تا بندر فجیره تحت پوشش قرار داده است.