جدایی مارسکا ضربه‌اش را زد!

به گزارش مجله خبری نگار، این تعطیلات بازی‌های ملی برای چلسی نه یک فرصت، بلکه یک آینه بود؛ آینه‌ای که تمام ترک‌های پروژه را بی‌رحمانه نشان داد. باشگاهی که زمانی با خرج‌های بی‌محابای آبراموویچ به قدرتی در اروپا تبدیل شده بود، حالا زیر سایه مالکان جدید، درگیر فلسفه‌ای است که آینده را می‌بیند، اما حال را از دست می‌دهد. این استراتژی و فلسفه به مذاق هواداران خوش نیامده است، هوادارانی که تشنه جام، پیروزی و از همه مهم‌تر حس هویت هستند. بحران چلسی فقط فوتبالی نیست، هویتی است.

فرم تیم پیش از وقفه ملی سقوط آزاد بود. پیروزی ۴ بر یک مقابل استون ویلا مثل یک فریب بود، یک برق کوتاه در دل تاریکی. بعد از آن، بازی‌های جام حذفی و لیگ قهرمانان اروپا مثل ضربه‌های پیاپی چکشی بودند که استخوان‌های تیم را خرد کردند. شکست ۵ بر ۲ مقابل پاری سن ژرمن و بعد باخت‌های ۳ بر صفر، نشان داد که تیم نه فقط خسته، بلکه بی‌هویت شده است. «شاید آبی‌ها خوش‌شانس بودند که وقفه بازی‌های ملی باعث شد بدون یک دوره تفکر، بیشتر در این چرخه باخت سقوط نکنند». این جمله تلخ است، چون نشان می‌دهد وقفه نه برای بازسازی، بلکه برای توقف سقوط لازم بود.

اما بحران فقط در نتایج نیست. انزو فرناندز، کاپیتان دوم تیم، در مصاحبه‌هایش پرده از شکاف عمیق‌تری برداشت. او گفت: «من این را نمی‌فهمم... جدایی مارسکا به خصوص در اواسط فصل به ما آسیب رساند». این اعتراف صریح درباره اخراج مارسکا، و بعد صحبتهایش درباره علاقه به زندگی در مادرید، نشان می‌دهد که ستون‌های رختکن هم ترک برداشته‌اند. وقتی رهبران تیم چنین بی‌قرارند، تیم روی زمین هم بی‌قرار می‌شود.

کوکوریا هم همین حس را داشت. او گفت: «لحظه‌ای که مارسکا رفت، تأثیر زیادی روی ما گذاشت». این جمله، مثل یک اعتراف جمعی است. بازیکنان می‌گویند که پروژه جدید با تغییر‌های ناگهانی، با بی‌ثباتی، با بی‌صبری، تیم را از درون تهی کرده است. آنها می‌گویند که برای ساختن یک تیم بزرگ، زمان لازم است، همان‌طور که آرسنال با آرتتا سال‌ها صبر کرد. اما چلسی این زمان را نمی‌دهد.

در این میان، کول پالمر هم درگیر فرسودگی و فشار است. او از سال ۲۰۲۲ استراحت تابستانی نداشته و این یعنی بازیکنی که باید قلب تپنده تیم باشد، با بدنی خسته و ذهنی فرسوده بازی می‌کند. وقتی تیم‌های لیگ برتر او را دو نفره و سه نفره مهار می‌کنند، او دیگر توان فرار ندارد، چون تیم هم هماهنگی لازم را ندارد.

در نهایت، چلسی وارد ماهی می‌شود که می‌تواند فصل را نجات دهد یا کاملاً نابود کند. سه بازی خانگی، از جام حذفی تا نبرد با منچستر سیتی و منچستر یونایتد، مثل سه دروازه‌اند. اگر از این سه دروازه عبور نکنند، جایگاه اروپایی از دست می‌رود و حتی نیمه بالای جدول هم دور می‌شود. اگر اوضاع بدتر شود، انگشت اتهام باید به سمت مدیران ورزشی نشانه گرفته شود. این جمله، قلب ماجراست. مشکل فقط مربی یا بازیکن نیست، ساختار است.

منبع: فرهیختگان-هومن جعفری