دانشمندان روسی ایمپلنت‌هایی از جنس آلیاژ تیتانیوم تولید کرده‌اند که انعطاف‌پذیری ستون فقرات را پس از جراحی حفظ می‌کند

دفتر مطبوعاتی موسسه هوانوردی مسکو اعلام کرد که دانشمندان این موسسه فناوری نوآورانه‌ای برای ساخت ایمپلنت‌های ستون فقرات از آلیاژ‌های تیتانیوم توسعه داده‌اند که امکان حفظ حرکت طبیعی مهره‌ها پس از جراحی را فراهم می‌کند.

به گزارش مجله خبری نگار، طبق بیانیه‌ای از دفتر رسانه‌ای، این ایمپلنت‌های جدید با قابلیت اطمینان و دوام بالاتر و همچنین سازگاری زیستی بهتر با بافت‌های بدن مشخص می‌شوند.

یلنا لوکینا، دانشیار این موسسه، توضیح داد که حفظ تحرک ستون فقرات پس از جراحی، فشار روی اجزای ایمپلنت، به ویژه تکیه‌گاه‌ها را افزایش می‌دهد. او گفت: «وقتی بیمار حرکت می‌کند، تکیه‌گاه‌ها در نقاط اتصال پیچ در معرض حرکات میکروسکوپی قرار می‌گیرند که می‌تواند منجر به ترک‌های میکروسکوپی شود. علاوه بر این، ایمپلنت در یک محیط فیزیولوژیکی پیچیده شامل مایعات بافتی و خون عمل می‌کند که می‌تواند باعث سایش زودرس یا خرابی مکانیکی و همچنین آزادسازی احتمالی یون‌های فلزی به بافت‌های اطراف شود. هدف کار ما پرداختن به این چالش‌ها است.»

در جراحی مدرن، معمولاً از سازه‌هایی از جنس تیتانیوم، آلیاژ‌های کبالت یا فولاد ضد زنگ برای تثبیت مهره‌ها در بیماران مبتلا به آسیب‌دیدگی، شکستگی یا بیماری‌های ستون فقرات استفاده می‌شود. با این حال، سفتی این سازه‌ها و روش تثبیت اغلب منجر به جوش خوردن مهره آسیب‌دیده با مهره‌های مجاور می‌شود و حرکت آن را کاملاً محدود می‌کند. در نتیجه، فشار روی مهره‌های اطراف افزایش می‌یابد که می‌تواند زوال آنها را تسریع کند و ممکن است پس از چند سال نیاز به جراحی مجدد داشته باشد.

دانشمندان روسی ایمپلنت‌هایی از جنس آلیاژ تیتانیوم تولید کرده‌اند که انعطاف‌پذیری ستون فقرات را پس از جراحی حفظ می‌کند

فناوری نوآورانه‌ای که توسط این موسسه توسعه داده شده است، بر بهبود نسل جدیدی از ایمپلنت‌ها با استفاده از تیر‌های آلیاژ نیکل-تیتانیوم تمرکز دارد که به دلیل توانایی بازگشت به شکل اولیه و خواص الاستیک عالی خود شناخته شده‌اند. این امر به ایمپلنت‌ها ظرفیت جذب بار بیشتری می‌دهد و به آنها اجازه می‌دهد تا بدون جوش خوردن کامل مهره‌ها، مقداری از حرکت طبیعی ستون فقرات را حفظ کنند و در نتیجه توزیع فشار متعادل‌تری ایجاد شود. با این حال، این طراحی ممکن است خطر سایش زودرس را افزایش دهد.

برای افزایش طول عمر این ایمپلنت‌ها، محققان یک تکنیک تولید جدید، همراه با یک پوشش ویژه اعمال شده بر روی سطح آنها و بهبود عناصر اتصال، توسعه دادند. نمونه‌های اولیه مقاومت قابل توجهی در برابر شکستگی و طول عمر بیشتری در مقایسه با نمونه‌های مشابه روسی و خارجی خود نشان دادند.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری