آیا پیری نتیجه آسیب ژنتیکی است؟ یک کشف جدید بحث برانگیز

محققان دانشگاه ناگویا ژنی را کشف کرده‌اند که باعث می‌شود کرم‌های C. elegans پس از مرحله تولید مثل، حس بویایی خود را از دست بدهند، که ممکن است راه‌هایی را برای درک مکانیسم‌های پیری برنامه‌ریزی‌شده در حیوانات و احتمالاً انسان‌ها باز کند.

به گزارش مجله خبری نگار، کرم گرد میکروسکوپی C. elegans تنها حدود دو تا سه هفته عمر می‌کند، در سه روز به بلوغ می‌رسد، سپس قبل از شروع پیری، چند روز تولید مثل می‌کند. این چرخه زندگی کوتاه، آن را به یک مدل ایده‌آل برای مطالعه پیری سریع تبدیل می‌کند، زیرا محققان می‌توانند کل چرخه زندگی آن را تنها در چند هفته دنبال کنند.

حس بویایی پس از تولید مثل بدتر می‌شود

در روز پنجم زندگی کرم، پس از اینکه انتقال ژن‌هایش به نسل بعدی به پایان رسید، کاهش شدیدی در توانایی آن در حس کردن دی‌استیل، ترکیب شیمیایی ساطع شده از منبع غذایی باکتریایی‌اش، مشاهده می‌شود.

آزمایش برای شناسایی ژن مسئول

محققان کرم‌هایی را که حامل جهش‌های ژنی تصادفی بودند، برای آزمایش توانایی آنها در بوییدن غذا ایجاد کردند. اکثر کرم‌ها پس از تولید مثل حس بویایی خود را از دست دادند، در حالی که آنهایی که حامل جهش در ژن nhr-۷۶ بودند، حس بویایی خود را حفظ کردند که نقش این ژن را در زوال حسی تأیید می‌کند.

مکانیسم عمل ژن

ژن nhr-۷۶ پروتئینی تولید می‌کند که ژن‌های مسئول تشخیص بوی غذا در نورون‌های حسی را سرکوب می‌کند. اعتقاد بر این است که این پروتئین یک سیگنال شیمیایی مرتبط با سن را برای فعال شدن دریافت می‌کند و منجر به از دست دادن توانایی کرم‌ها در بوییدن غذا پس از تولید مثل می‌شود.

توضیح تکاملی احتمالی

محققان دو احتمال برای وجود این ژن مطرح می‌کنند:

اثر آن پس از تولید مثل ظاهر می‌شود و بنابراین انتخاب طبیعی نمی‌تواند از شر آن خلاص شود، زیرا موجود زنده قبلاً ژن‌های خود را به نسل بعدی منتقل کرده است.

زوال حسی ممکن است به گونه‌ای برنامه‌ریزی شود که رقابت برای منابع بین کرم‌های مسن‌تر و نسل‌های جوان‌تر را کاهش دهد و شانس بقای فرزندان را افزایش دهد.

بیشتر تحقیقات پیری بر تجمع آسیب‌ها تمرکز دارند، اما این مطالعه وجود ژن‌های برنامه‌ریزی‌شده‌ای را برجسته می‌کند که زوال عملکرد‌های خاص را پس از پایان تولید مثل تعیین می‌کنند. از آنجایی که ژن‌های مشابهی در پستانداران وجود دارند، این یافته‌ها مدل مهمی را برای مطالعه پیری برنامه‌ریزی‌شده در سایر حیوانات و احتمالاً انسان ارائه می‌دهند، اگرچه مکانیسم‌های مشابه در انسان هنوز مشخص نشده است.

این مطالعه در مجله Aging Cell منتشر شده است.

منبع: مدیکال اکسپرس

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری