توهم حضور ممکن است زوال شناختی در بیماری پارکینسون را پیش‌بینی کند

به گزارش مجله خبری نگار، توهم حضور، احساسی است که در آن فرد احساس می‌کند کسی در نزدیکی اوست، حتی اگر در واقع کاملاً تنها باشد. دانشمندان دریافته‌اند که این توهم می‌تواند پیش‌بینی‌کننده‌ی زوال شناختی در این شرایط نیز باشد. این مطالعه‌ی جدید در مجله‌ی Nature Mental Health منتشر شده است.

محققان گزارش می‌دهند که از هر دو نفر مبتلا به بیماری پارکینسون، یک نفر مرتباً توهم را تجربه می‌کند. در یک سوم بیماران، این توهمات قبل از علائم رایج‌تر مانند لرزش رخ می‌دهد.

داده‌ها از ۷۵ بیمار مبتلا به پارکینسون ۶۰ تا ۷۰ ساله جمع‌آوری شد و از مصاحبه‌های نوروسایکولوژیک برای ارزیابی زوال شناختی و از الکتروانسفالوگرافی (EEG) برای اندازه‌گیری عملکرد مغز در حالت استراحت استفاده شد. همچنین از بیماران در مورد هرگونه تجربه مرتبط با توهم حضور سوال شد.

این تیم تحقیقاتی دریافت که زوال شناختی در عملکرد اجرایی پیشانی، که شامل توجه، حل مسئله، تنظیم احساسات و کنترل تکانه می‌شود، در بیمارانی که در اوایل پیشرفت بیماری دچار توهم شده‌اند، طی پنج سال سریع‌تر بوده است.

اولاف بلانک از موسسه فناوری فدرال سوئیس در لوزان توضیح داد: «اکنون می‌دانیم که توهمات اولیه در بیماری پارکینسون باید جدی گرفته شوند.»

محققان همچنین الگویی از فعالیت نوسانی تتای پیشانی (۴ تا ۸ هرتز) افزایش‌یافته در مغز مشاهده کردند، اما فقط در افرادی که در اوایل بیماری پارکینسون دچار توهم شده بودند. این نشانگر دیگری است که متخصصان مراقبت‌های بهداشتی ممکن است بخواهند در آینده به دنبال آن باشند.

بلانک و همکارانش از هر کسی که مبتلا به بیماری پارکینسون است و توهم حضور را تجربه می‌کند، می‌خواهند تجربیات خود را به پزشکان خود گزارش دهد. این توهمات اغلب مورد توجه قرار نمی‌گیرند، نادیده گرفته می‌شوند یا عوارض جانبی درمان محسوب می‌شوند.

بلانک می‌گوید: «تشخیص اولین علائم زوال عقل به معنای درمان زودهنگام بیماری است و به ما این امکان را می‌دهد که درمان‌های بهبود یافته و شخصی‌سازی شده‌ای را توسعه دهیم که سعی در تغییر روند بیماری و بهبود عملکرد شناختی دارند.»

توهم به عنوان ادراک نادرست از تجربیات حسی تعریف می‌شود که معمولاً ناشی از ناهنجاری‌هایی در عملکرد مغز است، بنابراین جای تعجب نیست که در بیماری‌های مغزی مانند بیماری پارکینسون شایع‌تر می‌شوند.

گام بعدی برای محققان، بررسی راه‌هایی برای استقرار راحت و قابل اعتماد این سیستم هشدار اولیه است. این می‌تواند شامل تشخیص الگو‌های فعالیت مغز باشد که با توهمات مرتبط هستند، شاید حتی قبل از اینکه واقعاً رخ دهند.

بلانک می‌گوید: «تاکنون، ما شواهدی داریم که زوال شناختی و توهمات اولیه را فقط به بیماری پارکینسون مرتبط می‌کند، اما ممکن است در مورد سایر بیماری‌های عصبی نیز صدق کند.»