گفتند برنده مزایده شدید، اما همه چیز تغییر کرد!

به گزارش مجله خبری نگار/ایران ورزشی: شما به هر شخصی که در زمینه اسپانسرینگ فعال است، بگویید در فدراسیون فوتبال برای اعطای اسپانسرینگ البسه تیم‌های ملی به یک شرکت تولیدکننده، مزایده برگزار شده است، فکر می‌کند معنی مزایده و مناقصه را نمی‌دانید. باید به او تأکید کنید که بله مزایده برگزار شده تا اسپانسر لباس تیم ملی در جام جهانی شرکتی انتخاب شود که پایین‌ترین قیمت را برای فروش البسه‌اش به تیم‌های ملی پایه ارائه می‌دهد! جالب‌تر، اما این است که حتی همین رویه هم در مزایده رعایت نشده است و به رغم شرکت‌هایی که با شرایط و کیفیت مشابه، قیمت پایین‌تری از «مجید» ارائه داده بودند، در نهایت این شرکت به عنوان اسپانسر لباس تیم‌های ملی انتخاب شد.

بعد از انتخاب اسپانسر لباس تیم‌های ملی، زمزمه‌های زیادی درباره مزایده عجیبی مطرح می‌شد که در فدراسیون فوتبال برگزار شده بود.

حاضران در این مزایده از اینکه مجید قیمت نسبتاً بالایی برای هر دست لباس تیم‌های ملی ارائه کرده و این پیشنهاد پذیرفته شده، متعجب بودند.

این شرکت البسه تیم ملی فوتبال بزرگسالان را رایگان تأمین می‌کند و به ازای هر دست لباس تیم‌های ملی در رده‌های دیگر، مبلغ یک میلیون و ۳۰۰ هزار تومان با ۲۰ درصد تخفیف را پیشنهاد داده است که برای مجموع ۲۰ هزار دست، فدراسیون فوتبال باید بیش از ۲۰ میلیارد تومان به این شرکت تولیدی بپردازد! و به این ترتیب قرارداد اسپانسر لباس تیم ملی بعد از برگزاری مزایده، ۲۰ میلیارد تومان برای فدراسیون فوتبال آب می‌خورد!

پاکت‌ها که باز شد برگزارکنندگان تعجب کردند

حالا، اما جالب است روایت این مزایده را از قول یکی دیگر از شرکت‌کنندگان هم بدانیم تا با ابعاد تازه‌ای از پشت پرده فرایند قرارداد اسپانسر لباس تیم ملی روبه‌رو شویم.

وحید جعفری، نماینــــــده شرکـــــت آل‌اشپورت در خاورمیانه، درباره مزایده‌ای که در فدراسیون فوتبال برگزار شده به خبرنگار ایران ورزشی می‌گوید: «در این مزایده نماینده بنده حضور داشت. مزایده برگزار شد، پیشنهاد هم دادیم، پاکت‌ها که باز شد، مسئولان برگزاری مزایده متعجب شدند که هیچ پیشنهادی مبنی بر اسپانسرینگ رایگان مطرح نشده بود. تنها یک شرکت خارجی در این مزایده حضور داشت که البسه تیم‌های پایه را با قیمت‌های نجومی در اختیار فدراسیون فوتبال می‌گذاشت. تنها پیشنهاد جذاب این مزایده از طرف ما ارائه شد. خودشان هم گفتند که شما برنده مزایده شدید و تا یکی دو روز آینده با شما قرارداد می‌بندیم.»

پیشنهاد ما هزینه‌ای برای فدراسیون نداشت

جعفری درباره پیشنهادی که در این مزایده ارائه داده بود، اینطور توضیح می‌دهد: «ما قیمت هر دست لباس را حدود ۴۰۰ هزار تومان در نظر گرفته بودیم و البسه تیم ملی بزرگسالان را رایگان تأمین می‌کردیم و در مجموع در قراردادمان آمده بود که مبلغ ۱۲ میلیارد تومان هم به فدراسیون فوتبال بپردازیم که اگر حساب می‌کردید می‌دیدید با احتساب ۱۲ میلیاردی که باید می‌پرداختیم، تأمین البسه تیم‌های ملی در سایر رده‌ها برای فدراسیون فوتبال بدون هزینه تمام می‌شد. ضمن اینکه گفته بودیم البسه تیم‌های فوتسال و فوتبال بانوان را به اندازه مصرف یک سال تأمین می‌کنیم.»

حتی سند تولید داخل بودن‌مان را هم ارائه دادیم

اگر فدراسیون فوتبال در انتهای جلسه مزایده آل‌اشپورت را برنده اعلام کرده بود، چرا نظرش را تغییر داد؟ نماینده آل‌اشپورت در خاورمیانه در این رابطه به خبرنگار ایران ورزشی می‌گوید: «نمی‌دانم چه اتفاقی افتاد. از یکی دو روز بعد از مزایده دیدیم که فدراسیون برای عقد قرارداد بهانه‌تراشی می‌کند. گفتند مستنداتی ارائه دهید که ثابت کند البسه در داخل کشور تولید می‌شود. ما هم همه مستندات را ارائه دادیم. چون آل‌اشپورت تحت لیسانس آلمان و تولید داخل است. بعد دوباره گفتند قرارداد دو ساله با تمدید یک سال مشکل دارد و من باز هم قبول کردم که قرارداد سه ساله ببندیم، اما برند داخلی رقیب ما تلاش می‌کرد تا به هر بهانه‎ای ما نباشیم. من به شخصه دوست داشتم از تیم ملی فوتبال کشورم حمایت کنم. حتی پیشنهاد‌های بهتری هم برای فدراسیون فوتبال داشتم و گفتم با توجه به فروشگاه‌هایی که در قطر داریم می‌توانیم از همین طریق منبع درآمدزایی دیگری هم برای فدراسیون ایجاد کنیم، اما در نهایت تصمیم آنها، تصمیم دیگری بود.»

عبور از بیت‌المال به خاطر مصلحت شخصی؟

نماینده آل‌اشپورت از اینکه نظارتی به روند برگزاری مزایده نبوده و به رغم ارائه همه مدارک و پیشنهادی که بهتر از دیگر برند‌ها بوده، در نهایت برند دیگری برنده شده، متعجب است. جعفری می‌گوید: «من نامه‌ای به فدراسیون زدم و گفتم که همه شرایط را قبول می‌کنم و حالا هم از این موضوع به راحتی عبور نخواهم کرد. از هر کسی که لازم باشد به این موضوع ورود کند، کمک می‌گیرم. متأسفانه برخی به راحتی از بیت‌المال می‌گذرند و مصلحت‌های شخصی‌شان را در اولویت قرار می‌دهند.»