قمار بزرگ بارسلونا و بدبینی هواداران آبی اناری‌ها

به گزارش مجله خبری نگار/ایران ورزشی: هفته گذشته اعضای باشگاه بارسلونا به طرح هیأت مدیره برای فروش حق پخش تلویزیونی و تبلیغات آینده چراغ سبز نشان دادند که می‌تواند تا ۷۰۰ میلیون یورو و شاید بیشتر برای باشگاه درآمدزایی داشته باشد و این می‌تواند یک رکورد باشد.

بارسلونا در حال حاضر شدیداً به این پول نیاز دارد، چون همین حالا از سقف هزینه لالیگا عبور کرده‌اند و ترازشان برای فصل آینده منفی ۱۴۴ میلیون یورو است. این یعنی باشگاه باید از بازیکنان و دستمزدهایشان خلاص شود تا بتواند کسی را اضافه کند. باشگاه کاری کرده که پیش از این در هیچ باشگاهی سابقه نداشته و در واقع سرمایه‌اش را پیشخور کرده است.

لزوماً اتفاق بدی نیست، می‌تواند خیلی هم عالی باشد فقط کمی ریسکش بالا است و بدتر اینکه کسانی که تصمیم گرفته‌اند، یعنی خوان لاپورتا و هیأت مدیره‌اش وقتی همه چیز خراب شود، نیستند، اما آن‌ها از مزایای کوتاه مدت آن بهره می‌برند.‌

نمی‌شود پیش‌بینی دقیقی داشت درباره حق پخش و فعالیت‌های تجاری و اینکه بارسلونا معامله خوبی کرده یا نه، اما می‌شود همه چیز را بررسی کرد تا ریسک‌هایش مشخص شود.

اول، حق پخش؛ لاپورتا قصد دارد ۲۵ درصد درآمد پخش تلویزیونی بارسلونا از رقابت‌های لیگ را برای ۲۵ سال بفروشد. او گفته برای هر ۱۰ درصد ۲۰۰ میلیون یورو نصیب بارسلونا می‌شود که می‌شود ۵۰۰ میلیون و این پول صرف می‌شود تا به سرعت از محدودیت سقف هزینه‌ها عبور کنند. بارسلونا برای فصل ۲۰۲۱-۲۰۲۰ بابت حق پخش لالیگا ۱۶۵ میلیون یورو دریافتی داشت، اگر برای ۲۵ سال آینده همین مبلغ را در نظر بگیریم و ۲۵ درصد آن واگذار شده باشد، بالای یک میلیارد می‌شود. اما از طرفی گاهی اوقات شما اگر الان ۵۰۰ میلیون داشته باشید بهتر از آن است که در ۲۵ سال آینده هر سال ۴۱ میلیون یورو به دست آورید. از طرف دیگر تورم واقعیت دارد و درآمد ۲۵ سال گذشته بارسلونا خیلی کمتر بوده یعنی احتمالاً ۲۵ درصد درآمد بارسلونا در ۲۵ سال آینده خیلی بیشتر از ۴۱ میلیون یورو در ازای هر فصل خواهد بود. جواب روشنی وجود ندارد مگر اینکه شما مسافر زمان از آینده باشید و بدانید اعداد و ارقام چه می‌شود.

در مورد اجازه تولید و توزیع محصولات با برند بارسلونا هم همین داستان است. در فصل ۲۰۱۹-۲۰۱۸ آخرین فصل قبل از پاندمی کرونا، از این راه ۶۳ میلیون یورو درآمد داشتند. پاندمی فروشگاه‌ها را تعطیل کرد، استادیوم‌ها را بست و فعالیت موزه بارسلونا متوقف شد. لاپورتا می‌گوید اگر بتوانند شریک تجاری مناسبی پیدا کنند این درآمد به ۱۰۰ میلیون یورو می‌رسد. حتی در این شرایط هم نیمی از آن را باید به شریک جدید بدهند؛ بنابراین اگر کسی به آن‌ها ۲۵۰ میلیون یورو بدهد و آن‌ها ۱۰۰ میلیون یورو درآمد داشته باشند بعد از تنها پنج سال کسی که ۴۹/۹ درصد سهام داشته باشد، پولش برمی‌گردد. اما اگر درآمد همان حدود ۶۰ میلیون یورو بماند، بارسلونا از برندش تنها ۳۰ میلیون یورو به دست می‌آورد در عوض ۵۰ میلیون.

همه این‌ها نشان می‌دهد بارسلونا قمار بزرگی کرده. لاپورتا می‌گوید گزینه بازخرید هر دو را دارد، اما باز هم شرایط را نمی‌دانیم. منطقی این است که هیچ سرمایه‌گذار عاقلی صد‌ها میلیون یورو را بدون ضمانت بازگشت بیشتر پولش در صورت شکست خوردن معامله تا زمان به سود رسیدن آن سرمایه‌گذاری نمی‌کند.

حالا این سؤال پیش می‌آید. آیا واقعاً لازم بود؟ پاسخ کوتاه بله است، چون بارسلونا نه تنها با محدودیت شدید هزینه مواجه است بلکه حدود ۸۰۰ میلیون بدهی دارد که ۳۱۰ میلیون آن را باید ظرف ۱۲ ماه آینده بدهد. بارسلونا مالک ثروتمندی ندارد که با تزریق پول اوضاع را سامان دهد و از طرفی نمی‌خواهند بهترین ستاره‌های جوان خود مثل پدری، گاوی و آنسو فاتی را از دست بدهند، چون ارزش‌شان در سال‌های آینده خیلی بیشتر می‌شود.

پاسخ بلندتر؟ نمی‌توان جواب داد. هنوز جزئیات این معامله فاش نشده و شرایطش را نمی‌دانیم و مهم‌تر اینکه از آینده هم خبر نداریم. ما این را می‌دانیم که بارسلونا به‌شدت به نقدینگی نیاز دارد و ممکن است برای هر فصل ۱۰۰ میلیون یورو یا بیشتر را از دست بدهد. برای همین ریسک کرده‌اند. اشتباه نکنید، قمار بزرگی است. اگر قمار نبود باشگاه‌های دیگر هم این کار را می‌کردند. آنچه بیشتر نگران‌کننده است، اینکه؛ تصمیم‌گیران در سقوط بلندمدت باشگاه در پنج یا ده سال آینده حاضر نخواهند بود. یا از آن‌ها به‌عنوان نوابغی یاد می‌شود که باشگاه را نجات داده‌اند یا می‌شوند یکی مثل خوسپ ماریا بارتومئو، سلف لاپورتا که باشگاه را به این روز انداخت. وقتی کسانی تصمیمات بزرگ اقتصادی می‌گیرند و چیزی جز آبرو و اعتبارشان برای از دست دادن ندارند، بهتر است بدبین باشیم.