دانشمندان از احتمال تسریع روند پیری پس از شیمی‌درمانی خبر داده‌اند

به گزارش مجله خبری نگار، برخی از رژیم‌های شیمی‌درمانی که بقای سرطان سینه را بهبود می‌بخشند، ممکن است پیری بیولوژیکی را تسریع کنند. محققان آمریکایی مدلی را برای تخمین چگونگی تأثیر تغییرات سلولی مرتبط با درمان بر سلامت در سال‌های بعد توسعه دادند. این مدل تأثیر بارزتری را برای رژیم‌های مبتنی بر آنتراسیکلین نشان داد. ایزوستیا در مورد چگونگی تخمین سن بیولوژیکی پس از درمان توسط محققان و منبع اختلاف ۹.۴ ساله در محاسبات آنها گزارش می‌دهد.

چگونه سن بیولوژیکی ارزیابی شد

سن تقویمی نشان می‌دهد که چند سال از تولد گذشته است. برای تخمین سن بیولوژیکی، دانشمندان از شاخص‌هایی استفاده می‌کنند که وضعیت سلول‌ها و بافت‌ها را منعکس می‌کنند. نویسندگان این مطالعه، تجزیه و تحلیل خود را بر اساس سطح RNA پیام‌رسان، که توسط سلول‌ها برای تولید پروتئین p۱۶ استفاده می‌شود، انجام دادند. این شاخص به عنوان نشانگر پیری سلولی استفاده می‌شود. سلول‌های پیر تقسیم را متوقف می‌کنند و می‌توانند در بافت‌ها باقی بمانند و موادی مرتبط با التهاب را آزاد کنند.

دانشمندان از داده‌های مطالعات بالینی قبلی در مورد چگونگی تغییر سطح این نشانگر پس از رژیم‌های مختلف شیمی‌درمانی استفاده کردند. سپس محاسبه کردند که چگونه این سطوح ممکن است در طول عمر بیمار تغییر کنند.

سوارناوو سارکار، نویسنده‌ی اصلی مقاله و محقق موسسه‌ی تحقیقات سرطان و پیری در دانشگاه جورج تاون، توضیح داد: «رویکرد ما این نکته را در نظر می‌گیرد که شیمی‌درمانی بقای بیماران مبتلا به سرطان سینه را افزایش می‌دهد، اما می‌تواند آسیب به بافت‌های سالم را نیز افزایش دهد.»

عدد ۹.۴ سال از کجا در محاسبات آمده است؟

نویسندگان دو سناریو را برای زنان آمریکایی مبتلا به سرطان سینه بین سنین ۳۰ تا ۷۹ سال مدل‌سازی کردند. در یک سناریو، همه زنان رژیم‌های مبتنی بر آنتراسایکلین دریافت کردند؛ در سناریوی دیگر، رژیم‌های بدون آنتراسایکلین با سمیت کمتر. نتایج شبیه‌سازی با داده‌های حاصل از کارآزمایی بالینی ABC برای سرطان سینه اولیه مقایسه شد. این مدل، الگو را در هشت سال اول پیگیری بازتولید کرد. با آنتراسایکلین‌ها، خطر مرگ ناشی از سرطان سینه کمتر بود و بقای کلی در این دوره قابل مقایسه بود.

برای رژیم آنتراسایکلین، که بر اساس سن تقویمی محاسبه شده بود، امید به زندگی پس از تشخیص ۳۴.۴ سال بود. وقتی پیری تسریع‌شده در سطحی مطابق با نقطه میانی توزیع در مدل گنجانده شد، تخمین ۲۵ سال شد. تفاوت بین دو محاسبه برای همان رژیم ۹.۴ سال بود. برای رژیم بدون آنتراسایکلین، تفاوت مشابه ۱.۸ سال بود.

این مدل بیشترین تفاوت را برای زنانی که بین ۳۰ تا ۳۹ سال سن داشتند، نشان داد. برای رژیم آنتراسیکلین، میزان بقای تخمینی در این گروه سنی از ۵۰.۴ به ۳۸.۷ سال پس از تشخیص تغییر کرد. یکی از دلایلی که نویسندگان ذکر کرده‌اند، طول عمر بیشتر پس از درمان است که در طی آن تغییرات مرتبط با پیری می‌تواند آشکار شود.

این مدل همچنین به ما اجازه داد تا تخمین بزنیم چه زمانی خطر کلی مرگ ناشی از سایر علل از خطر مرگ ناشی از سرطان سینه بیشتر می‌شود. بر اساس سن تقویمی، این اتفاق ۳۳ سال پس از تشخیص رخ داده است. با در نظر گرفتن پیری تسریع‌شده در سناریوی آنتراسیکلین، طبق تخمین میانه، نقطه عطف ۱۶ سال زودتر رخ داده است.

چه مواردی را پس از اتمام درمان بررسی کنیم

این محاسبه بر این فرض استوار است که تغییر در پیری سلولی پس از درمان ادامه می‌یابد و با گذشت زمان جبران نمی‌شود. این موضوع باید در مشاهدات طولانی‌مدت با اندازه‌گیری‌های مکرر تأیید شود. در این مطالعه، از یک نشانگر زیستی واحد برای ارزیابی استفاده شد. نویسندگان محاسبات جداگانه‌ای را برای پرتودرمانی، هورمونی، هدفمند و ایمونوتراپی انجام ندادند.

نویسندگان تأکید می‌کنند که بقای سرطان سینه در انتخاب رژیم درمانی همچنان در اولویت است. سوال بعدی مربوط به دوره پس از اتمام درمان است. محققان می‌خواهند مشخص کنند که کدام شاخص‌های پیری ارزش پیگیری دارند، در چه کسانی به پیش‌بینی مشکلات سلامتی کمک می‌کنند و آیا می‌توان از این داده‌ها برای برنامه‌ریزی مراقبت‌های بعدی استفاده کرد.