دانشمندان ارتباطی بین پروتئین‌های ایمنی و خطر ابتلا به سرطان پروستات کشف کرده‌اند

به گزارش مجله خبری نگار، سیستم ایمنی به بدن کمک می‌کند تا سلول‌های غیرطبیعی را شناسایی و کنترل کند، اما نقش آن در مراحل اولیه توسعه سرطان به طور کامل شناخته نشده است. محققان کشف کرده‌اند که سطوح پروتئین‌های ایمنی خاصی با احتمال ابتلا به سرطان پروستات مرتبط است و تفاوت‌های آن سال‌ها قبل از تشخیص قابل مشاهده است. ایزوستیا در مورد اینکه کدام مولکول‌ها با خطر بیماری مرتبط هستند و این کشف چه چیزی را در مورد نقش ایمنی آشکار می‌کند، گزارش می‌دهد.

پروتئین‌های ایمنی سال‌ها قبل از تشخیص مورد مطالعه قرار گرفتند

مطالعه‌ای که توسط محققان مرکز سلامت جمعیت آکسفورد انجام شده و در مجله Nature Communications منتشر شده است، دانشمندان ۳۶۸ پروتئین دخیل در فرآیند‌های ایمنی و التهابی را بررسی کرده و غلظت آنها در خون را با خطر ابتلا به سرطان پروستات در آینده مقایسه کردند.

دانشمندان نمونه‌های خون ۱۴۳۴ مرد که متعاقباً به سرطان پروستات مبتلا شده بودند را با ۱۴۳۴ مرد بدون این تشخیص مقایسه کردند. به طور متوسط، بیش از ۱۰ سال بین نمونه‌گیری خون و تشخیص بیماری فاصله بود. محققان همچنین داده‌های ۲۱۴۸۱ شرکت‌کننده، از جمله ۱۱۴۷ مورد سرطان پروستات را تجزیه و تحلیل کردند.

این رویکرد به آنها اجازه داد تا ارزیابی کنند که آیا ویژگی‌های سیستم ایمنی با احتمال توسعه تومور مدت‌ها قبل از تشخیص آن مرتبط هستند یا خیر. علاوه بر این، دانشمندان از روش‌های ژنتیکی برای آزمایش اینکه آیا ارتباطات شناسایی شده می‌توانند نشان‌دهنده تأثیر احتمالی پروتئین‌های منفرد باشند، استفاده کردند.

یکی از قابل توجه‌ترین یافته‌ها، ارتباط با اینترلوکین-۱۵ (IL-۱۵) بود، پروتئینی که به عملکرد سلول‌های T و سلول‌های کشنده طبیعی (NK) کمک می‌کند. این اجزای سیستم ایمنی در شناسایی و از بین بردن سلول‌های غیرطبیعی نقش دارند.

در یک تجزیه و تحلیل کلی، غلظت‌های بالاتر IL-۱۵ با کاهش ۱۴ درصدی خطر ابتلا به سرطان پروستات در صورتی که تشخیص بیش از هفت سال پس از جمع‌آوری نمونه خون انجام شود، مرتبط بود. در یک گروه اروپایی، محققان همچنین ارتباطی بین افزایش سطح این پروتئین و احتمال ابتلا به اشکال تهاجمی‌تر بیماری یافتند: این خطر ۲۶ درصد کاهش یافت.

الگو‌های مشابهی برای چندین پروتئین ایمنی دیگر - FLT۳LG، BCL۲L۱۱، PGF، CKAP۴ و TNFRSF۱۱A - یافت شد. غلظت‌های بالاتر این پروتئین‌ها همچنین با خطر کمتر ابتلا به سرطان پروستات هفت سال یا بیشتر پس از آزمایش خون مرتبط بودند.

سرطان پروستات به طور سنتی یک تومور "سرد" از نظر ایمونولوژیکی در نظر گرفته شده است - فرض بر این بود که این تومور پاسخ ایمنی قوی ایجاد نمی‌کند و مانع از استفاده بدن از مکانیسم‌های دفاعی خود برای از بین بردن سلول‌های تومور می‌شود. با این حال، ما معمولاً سیستم ایمنی را پس از رشد تومور مطالعه می‌کنیم. نتایج ما نشان می‌دهد که ممکن است در مراحل اولیه رشد یا سرکوب سرطان پروستات نقش داشته باشد.

پروتئین PARP۱ رابطه‌ی معکوسی را نشان داد

محققان توجه ویژه‌ای به PARP۱، پروتئینی که در ترمیم DNA آسیب‌دیده نقش دارد، داشتند. برخلاف IL-۱۵، استعداد ژنتیکی برای سطوح بالاتر PARP۱ با افزایش خطر ابتلا به سرطان پروستات مرتبط بود.

این الگو در یک نمونه چند قومیتی مستقل تأیید شد. استفاده از داده‌های ژنتیکی برای تفسیر نتایج مهم است: این رویکرد به ارزیابی اینکه آیا تغییرات در سطح پروتئین ممکن است با توسعه بیماری مرتبط باشد، نه اینکه صرفاً با فرآیند‌های موجود همراه باشد، کمک می‌کند.

با این حال، این داده‌ها به این معنی نیست که سطح بالای PARP۱ به خودی خود باعث سرطان می‌شود. روش‌های ژنتیکی به ما امکان بررسی مکانیسم‌های احتمالی را می‌دهند، اما پاسخ قطعی در مورد چگونگی دخالت این پروتئین در توسعه تومور ارائه نمی‌دهند.

نکته قابل توجه این است که بارزترین سیگنال‌های ایمنی بیش از هفت سال قبل از تشخیص وجود داشته‌اند. این نشان می‌دهد که سیستم ایمنی بدن می‌تواند به کنترل سلول‌های غیرطبیعی در دوره بسیار زودتری کمک کند.

نتایج به‌دست‌آمده نشان می‌دهد که سیستم ایمنی در فرآیند‌هایی دخیل است که تعیین می‌کند آیا سلول‌های غیرطبیعی می‌توانند به رشد خود ادامه دهند و تومور تشکیل دهند یا خیر. به‌طور خاص، IL-۱۵ از فعالیت سلول‌هایی که قادر به شناسایی و از بین بردن سلول‌های بالقوه خطرناک هستند، پشتیبانی می‌کند. بنابراین، ارتباط بین غلظت‌های بالاتر IL-۱۵ و خطر کمتر ابتلا به بیماری، برای مطالعه بیشتر مورد توجه ویژه است.

با این حال، دانشمندان هنوز مشخص نکرده‌اند که چگونه تمام پروتئین‌های کشف‌شده با یکدیگر تعامل دارند یا چه مکانیسم‌هایی زیربنای الگو‌های شناسایی‌شده هستند. داده‌های مشاهده‌ای، ارتباطی بین غلظت مولکول‌ها و خطر ابتلا به بیماری متعاقب آن را نشان می‌دهند، اما به خودی خود ثابت نمی‌کنند که تغییر سطح یک پروتئین خاص از ایجاد تومور جلوگیری می‌کند.

گام بعدی مطالعه‌ی تعاملات بین این پروتئین‌ها و فرآیند‌های بیولوژیکی است که در آنها شرکت می‌کنند. محققان امیدوارند درک بهتری از مکانیسم‌های سیستم ایمنی که در کنترل سلول‌های غیرطبیعی نقش دارند و اینکه در چه مراحلی از پیشرفت بیماری بیشترین اهمیت را دارند، به دست آورند.

بنابراین، این مطالعه نشان می‌دهد که ویژگی‌های پاسخ ایمنی ممکن است مدت‌ها قبل از بروز علائم بالینی با خطر ابتلا به سرطان پروستات مرتبط باشند. با این حال، پروتئین‌های شناسایی شده هنوز نمی‌توانند به عنوان ابزاری آماده برای پیش‌آگهی فردی مورد استفاده قرار گیرند: تحقیقات بیشتر و اعتبارسنجی نتایج در سایر جمعیت‌ها مورد نیاز است.