۵ اشتباه والدین که ترس کودکان از جنگ و اخبار تلخ را چند برابر می‌کند!

به گزارش مجله خبری نگار، ما تصور می‌کنیم اخبار تلخ تلویزیون یا شبکه‌های اجتماعی تاثیری روی بچه‌ها ندارند، اما آنها مانند رادار‌های فوق‌حساسی هستند که حتی تغییر لحن و اضطراب پنهان ما را با تمام وجود حس می‌کنند.

دنیای کوچک آنها با شنیدن کلمات مبهمی مثل جنگ، ناامنی و فاجعه، پر از هیولا‌ها و ترس‌های خیالی می‌شود که گاهی بسیار ویرانگرتر از واقعیت بیرون است.

‌کودکان برای عبور از این طوفان‌ها، به تحلیل‌های سیاسی پیچیده نیاز ندارند؛ آنها به یک پناهگاه امن عاطفی نیاز دارند تا از نگاه‌های نگران ما بفهمند که هنوز دنیا جای امنی برای نفس کشیدن است.

متأسفانه والدین ناخواسته با برخی واکنش‌های غریزی، اضطراب فرزندانشان را دوچندان می‌کنند. در ادامه، پنج خطای رایج در مواجهه با اخبار ناگوار و راهکار‌های مهارتی عبور از آنها را بررسی می‌کنیم.

‌سکوت و پنهان‌کاری

بسیاری از پدر و مادر‌ها گمان می‌کنند اگر اصلاً درباره اخبار ناگوار صحبت نکنند و در خانه حرفی از بحران به میان نیاورند، کودک را در حباب امنی حفظ کرده‌اند. اما واقعیت این است که بچه‌ها اخبار را از هم‌سن‌وسالانشان، زمزمه‌های ما یا محیط پیرامون می‌شنوند. سکوت و پنهان‌کاری والدین، ذهن کنجکاو کودک را وادار می‌کند تا خلأ‌های اطلاعاتی را با ترسناک‌ترین تصورات ممکن پر کند.

شما باید سکوت را بشکنید، اما متناسب با سن فرزندتان حرف بزنید. بگذارید سوال بپرسد، با حوصله به حرف‌هایش گوش دهید و در پایان هر گفت‌و‌گو، محکم و قاطع به او اطمینان دهید که در کنارش هستید و امنیت خانه پابرجاست.

رگبار جزئیات

نقطه مقابل پنهان‌کاری، قرار دادن کودک در معرض حجم زیادی از اخبار تحلیل‌نشده، تصاویر خشونت‌آمیز یا تحلیل‌های مداوم خبری در خانه است. تماشای مداوم صحنه‌های ناگوار، بار روانی سنگینی به سیستم عصبی کودک تحمیل می‌کند که او توان هضم و تحلیل آن را ندارد.

باید ورودی‌های اطلاعاتی خانه را فیلتر کنید. تلویزیون را در ساعات اوج اخبار روشن نگه‌ندارید و اجازه ندهید کودک به تنهایی تصاویر بحران را ببیند. اگر موضوعی به گوشش خورده، آن را به ساده‌ترین شکل ممکن، بدون جزئیات دلخراش و با تمرکز بر اقدامات ایمنی توضیح دهید.

دیوار بلند انکار

وقتی فرزندی با چشم‌های گریان از ترس اخبار جلو می‌آید و ما با جملاتی مثل «نگران نباش، چیزی نشده!»، «مرد که گریه نمی‌کنه» یا «این حرف‌ها به سن و سال تو ربطی نداره» واکنش نشان می‌دهیم، در واقع به او پیام می‌دهیم که احساساتش نامعتبر است. این کار باعث می‌شود کودک به مرور از ما فاصله بگیرد و اضطرابش را درون خود خفه کند.

شنونده‌ای امن و بدون قضاوت باشید. اجازه دهید کودک بترسد، گریه کند یا سردرگم باشد. با جملاتی مثل «می‌فهمم که این خبر تو رو نگران کرده، کاملاً طبیعیه که بترسی» به او حق بدهید و کمک کنید هیجاناتش را تخلیه کند.

آینه موج‌دار

کودکان بیش از آنکه به حرف‌های ما گوش دهند، به رفتار ما نگاه می‌کنند. اگر والدین هنگام شنیدن اخبار، کنترل خود را از دست بدهند، با صدای بلند ابراز ناامیدی کنند یا دچار حملات اضطرابی شوند، کودک با دیدن این صحنه پایه‌های امنیت درونی‌اش فرو می‌ریزد؛ چون پیش خود فکر می‌کند: «وقتی پدر و مادرم این‌قدر ترسیده‌اند، پس حتماً خطر خیلی بزرگی ما را تهدید می‌کند.»

حتما پیش از مدیریت فرزند، باید تنظیم‌گر هیجان خود باشید. اگر دنبال کردن مداوم اخبار حال روحتان را بد می‌کند، بی‌رحمانه مصرف رسانه‌ای خود را قطع کنید. برای حفظ آرامش روان خودتان و خانه، زمان بگذارید؛ کتاب بخوانید و به روتین‌های روزمره پناه ببرید.

اندازه‌گیری با یک متر

رفتار یکسان با تمام بچه‌ها، خطای دیگری است که آسیب می‌زند. دنیای ذهنی یک کودک ۵ ساله با یک نوجوان ۱۲ ساله از زمین تا آسمان تفاوت دارد. برخورد همه‌گیر و بدون تفکیک سنی باعث می‌شود پیام‌های ما یا برای کودک نامفهوم باشد و یا در ذهن نوجوان سوءتفاهم ایجاد کند.

سن و سال فرزند قطب‌نمای گفت‌وگوی شماست:

کودکان ۳ تا ۷ سال: از کلمات ملموس استفاده کنید و تمام تمرکز را روی امنیت خانه، حضور پدر و مادر و بازی‌های آرامش‌بخش بگذارید.

کودکان ۸ تا ۱۲ سال: اجازه دهید سوال بپرسند، واقعیت‌ها را به‌صورت کلی و بدون توضیح دادن عناصر ترسناک بگویید و روی کار‌های حمایتی و اقدامات مثبتی که از دست شما برمی‌آید تمرکز کنید.

آرامش، یک مهارت یادگرفتنی است که از دل آگاهی و گفت‌وگوی اصولی بیرون می‌آید. با بستن دریچه اخبار مخرب و گشودن پنجره گفت‌و‌گو‌های امن، می‌توانیم فرزندانی انعطاف‌پذیر و روحی سالم بسازیم.