دیرینه شناسان انقراض پرندگان باستانی را به پر و بال آنها مرتبط دانسته‌اند

به گزارش مجله خبری نگار، بر اساس مطالعه‌ای که در مجله Current Biology منتشر شد، یک پر پرنده فسیل شده که در مدفوع دایناسوری با قدمت تقریبی ۶۶ میلیون سال حفظ شده است، ممکن است به توضیح این موضوع کمک کند که چرا اجداد پرندگان امروزی از انقراض دسته جمعی در پایان دوره کرتاسه جان سالم به در بردند.

دیرینه‌شناسان معتقدند که یک دایناسور شکارچی بزرگ، احتمالاً یک تیرانوسورید، کمی قبل از برخورد سیارکی که بیشتر دایناسور‌ها را منقرض کرد، یک پرنده آبزی باستانی را بلعیده است. شواهد این وعده غذایی به شکل کوپرولیت‌ها - مدفوع فسیل شده - حفظ شده است.

این نمونه در سال ۲۰۱۶ توسط دیوید دمار جونیور، پژوهشگر موزه تاریخ طبیعی و فرهنگ بورک، کشف شد. او هنگام کار میدانی در شمال شرقی مونتانا، متوجه یک سنگ کوچک، تیره و قهوه‌ای مایل به قرمز شد. پس از بررسی آن با ذره‌بین، یک پر فسیل شده را روی سطح آن کشف کرد.

این یافته از سازند هل کریک، که در پایان دوره کرتاسه تشکیل شده است، به دست آمده است. با وجود اینکه دیرینه‌شناسان بیش از ۱۵۰ سال است که این منطقه را مطالعه می‌کنند، پیش از آن هیچ پر فسیلی در آنجا پیدا نشده بود. در آزمایشگاه، متخصصان ترکیب معدنی نمونه را تجزیه و تحلیل کرده و یک اسکن میکرو سی‌تی انجام دادند. هزاران تصویر اشعه ایکس در یک مدل سه‌بعدی ترکیب شدند و به آنها اجازه دادند محتویات کوپرولیت را بدون تخریب آن بررسی کنند.

دانشمندان در داخل آن چندین پر، فلس‌هایی از یک ماهی خالدار و استخوان‌های پای یک پرنده باستانی از راسته هسپرورنیثید کشف کردند. از آنجا که استخوان‌ها و پر‌ها نزدیک به هم پیدا شدند، محققان این فرضیه را مطرح کردند که آنها متعلق به یک حیوان هستند.

هسپروورنیتید‌ها پرندگانی آبزی بودند که از نظر سبک زندگی شبیه به غواص‌های امروزی بودند. اکثر آنها پرواز نمی‌کردند و از پا‌های قدرتمند خود برای شیرجه زدن و شکار ماهی استفاده می‌کردند. آنها ارتباط نزدیکی با کلاد نئورنیتس داشتند که شامل همه پرندگان امروزی می‌شود، اما به آن تعلق نداشتند و همراه با سایر دایناسور‌ها منقرض شدند.

پیش از این پیشنهاد شده بود که اجداد پرندگان امروزی با زندگی در نزدیکی آب از انقراض دسته جمعی جان سالم به در بردند. این محیط ممکن است تا حدی آنها را از اثرات فاجعه جهانی محافظت کرده باشد. با این حال، هسپروورنیتیفرم‌ها نیز با آب مرتبط بودند، اما همچنان ناپدید شدند. این نشان دهنده وجود عوامل بقا دیگری است.

جینگمای اوکانر، نویسنده اصلی این مطالعه و دیرینه‌شناس موزه تاریخ طبیعی فیلد در شیکاگو، اظهار داشت که یکی از این عوامل می‌تواند ساختار پر و بال این پرنده بوده باشد.

او گفت: «ما فکر می‌کنیم نوع پر‌های این پرندگان و نحوه‌ی پرریزی‌شان می‌توانسته یکی از دلایلی باشد که برخی از پرندگان منقرض شدند و برخی دیگر زنده ماندند.»

پر‌های پرندگان نقش عایق حرارتی مهمی دارند. پس از برخورد سیارک تقریباً ۶۶ میلیون سال پیش، مقدار زیادی گرد و غبار و ذرات وارد جو شدند و نور خورشید را کاهش دادند و باعث افت شدید دما شدند. اگر پر‌های اولیه هسپورنیت‌ها و انانتیورنیت‌ها در حفظ گرما کمتر مؤثر بودند، این پرندگان ممکن است در مقایسه با نئورنیت‌ها در برابر دما‌های سردتر آسیب‌پذیرتر بوده‌اند.

تفاوت در الگو‌های پوست‌اندازی نیز می‌تواند بر توانایی آنها در حفظ گرما تأثیر گذاشته باشد. با این حال، محققان هنوز قادر به تعیین دقیق ویژگی‌های پر نیستند که به اجداد پرندگان امروزی مزیت داده است. این کشف صرفاً از این فرضیه پشتیبانی می‌کند که ساختار پر ممکن است در بقای آنها نقش داشته باشد.

نویسندگان این مطالعه همچنین معتقدند که این کوپرولیت‌ها می‌توانند اطلاعات جدیدی در مورد پرندگان باستانی و تعاملات شکارچیان و طعمه‌ها ارائه دهند. این پر تنها به این دلیل کشف شد که نمونه به طور تصادفی شکافته شد. سی‌تی‌اسکن از سایر مدفوع‌های فسیل شده می‌تواند استخوان‌ها، فلس‌ها، پر‌ها و سایر بقایای حیوانات پنهان شده در داخل را آشکار کند.

با این حال، یافته‌های این مطالعه بر اساس یک کوپرولیت واحد است و به ما اجازه نمی‌دهد تا به طور قطعی مشخص کنیم که چرا نئورنیت‌ها از انقراض جمعی جان سالم به در برده‌اند. ساختار پر‌ها می‌تواند تنها یکی از چندین عامل، همراه با رژیم غذایی، اندازه بدن، عادات تولید مثلی و زیستگاه، بوده باشد.

در ۱۹ جولای، ساینس دیلی گزارش داد که سیارکی که برخورد آن با زمین تقریباً ۶۶ میلیون سال پیش منجر به انقراض جمعی شد، ممکن است متعلق به نوع نادری از کندریت کربنی به نام CO۲ باشد. دانشمندان ترکیب احتمالی این جرم آسمانی را بر اساس ایزوتوپ‌های نیکل تعیین کردند. بیشتر سیارک در طول برخورد تبخیر شد، اما مواد کافی در سنگ‌های زمین‌شناسی برای تجزیه و تحلیل باقی ماند.