یک روانشناس اشتباهاتی را که زوجین هنگام تلاش برای جلوگیری از اختلافات خانوادگی مرتکب می‌شوند، شناسایی کرد

به گزارش مجله خبری نگار، تلاش برای پایان دادن به یک دعوا در اسرع وقت همیشه به تقویت رابطه کمک نمی‌کند و برعکس، می‌تواند منجر به درگیری‌های مکرر شود. زوج‌ها اغلب از تجزیه و تحلیل علل اختلافات، عمل بر اساس احساسات و انتخاب الگو‌های رفتاری عادتی خودداری می‌کنند. اکاترینا فخروتدینوا، روانشناس خانواده و درمانگر شناختی رفتاری، در ۷ سپتامبر به ایزوستیا گفت.

به گفته این متخصص، اولین اشتباه، عدم مکث برای تأمل در مورد علل درگیری است. در تلاش برای پایان دادن سریع به بحث، شرکا اغلب سعی می‌کنند خود بحث را پاک کنند، بدون اینکه بفهمند دقیقاً چه چیزی باعث تنش شده است.

فخرالدینووا خاطرنشان کرد: «مردم در تلاش برای پایان دادن به یک دعوا در اسرع وقت، مهم‌ترین چیز را نادیده می‌گیرند: یافتن علل و معانی واقعی. ارزشش را دارد که برای تحلیل علل و پاسخ به این سؤالات وقت بگذاریم: «چه چیزی شریک زندگی‌ام را آزرده و ناراحت کرده است؟» و «چرا این اتفاق افتاده است؟» از نظر روانشناسی، دعوا صرفاً نشانه‌ای از یک درگیری عمیق بین فردی است که در طول مدت زمان طولانی و بر اساس تناقضات عمیق ایجاد شده است.»

این روانشناس یکی دیگر از اشتباهات رایج را عدم صرف وقت برای بررسی احساسات خود و شریک زندگی‌اش دانست. به گفته این متخصص، در مرحله حاد یک درگیری، فرد چندین احساس قوی را به طور همزمان تجربه می‌کند که می‌تواند در ارزیابی عینی موقعیت اختلال ایجاد کند. در این حالت، توانایی تحلیل آرام سخنان و اعمال طرف مقابل کاهش می‌یابد. فخرالدینوا توصیه کرد در چنین مواردی استراحت کنید و پس از فروکش کردن تنش عاطفی، به مکالمه برگردید. پیاده‌روی، فعالیت بدنی، مدیتیشن یا سایر روش‌های بازیابی تعادل درونی می‌تواند کمک کند.

همچنین مهم است که مستقیماً به شریک زندگی خود بگویید که برای ادامه گفت‌و‌گو در حالت آرام تر، به زمان نیاز دارد تا در مورد اوضاع فکر کند.

این متخصص، اشتباه سوم را واکنش‌های عادتی در طول درگیری‌ها دانست. به گفته او، در موقعیت‌های استرس‌زا، افراد اغلب به طور خودکار به الگو‌های رفتاری آشنا از دوران کودکی متوسل می‌شوند.

این روانشناس توضیح داد: «وقتی فردی تحت فشار و در موقعیت‌های استرس‌زا قرار می‌گیرد، مغز او مسیر کمترین مقاومت را در پیش می‌گیرد - تکرار الگو‌های رفتاری آشنا و عادت‌شده. به عنوان مثال، الگو‌هایی که در خانواده اصلی خود آموخته است؛ و معلوم می‌شود که تمایل به پاسخ سریع به یک مشکل به روشی آشنا و پایان دادن به درگیری منجر به تکرار آن می‌شود.»

برای جلوگیری از چنین واکنشی، این متخصص توصیه می‌کند که در نظر بگیرید یک پاسخ چه احساساتی را ممکن است در شریک زندگی شما برانگیزد و اینکه آیا یک عبارت آشنا می‌تواند دور جدیدی از درگیری را آغاز کند یا خیر.

اشتباه دیگر، نادیده گرفتن عواقب بلندمدت تصمیمات عجولانه است. به گفته فخرالدینوا، گاهی اوقات میل به پیروزی در یک اختلاف خاص می‌تواند منجر به وخامت کلی در رابطه شود. یک مکث به موقع می‌تواند برای همسران شفافیت ایجاد کند. زوجین می‌توانند در مورد اهداف، اولویت‌ها و ارزش‌های بلندمدت بحث کنند. این روانشناس توصیه می‌کند قبل از اصرار بر موضع خود، هزینه بالقوه پیروزی در اختلاف را ارزیابی کرده و انگیزه‌های خود را درک کنند.

فخرالدینوا پنجمین اشتباه را تمایل به حفظ آرامش ظاهری به هر قیمتی، بر اساس اصل «صلح بد بهتر از یک نزاع خوب است» عنوان کرد. به گفته این متخصص، پنهان کردن مشکلات به ایجاد روابط سالم کمکی نمی‌کند، زیرا درگیری‌های حل نشده می‌توانند به مرور زمان دوباره تکرار شوند.

الینا لندمن، درمانگر شناختی رفتاری، در ۲۷ آگوست توضیح داد که تلاش برای تغییر شریک زندگی اغلب ریشه در نگرانی برای شخص دیگر ندارد، بلکه در اضطراب‌های درونی، تمایل به کنترل موقعیت و تمایل به ارضای نیاز‌های خود ریشه دارد. به گفته او، رفتار شخص دیگری که درک یا پیش‌بینی آن دشوار است، می‌تواند نگران‌کننده باشد. به عنوان مثال، یک شریک ساکت، فرد را مجبور می‌کند که به طور مستقل به دنبال توضیح برای وضعیت خود باشد، در حالی که یک شریک آزادی‌خواه می‌تواند به عنوان تهدیدی برای رابطه تلقی شود.