یک عامل خطر غیر آشکار برای سرطان پروستات شناسایی شده است

قرار گرفتن در معرض میکروپلاستیک‌ها ممکن است یک عامل خطر برای سرطان پروستات باشد

به گزارش مجله خبری نگار، محققان آمریکایی در نه نمونه از هر ۱۰ نمونه بافت تومور پروستات، ذرات پلاستیکی یافتند. علاوه بر این، غلظت آنها در بافت سرطانی به طور متوسط ۲.۵ برابر بیشتر از نواحی خوش خیم مجاور بود. دانشمندان این موضوع را در کنفرانس انجمن انکولوژی بالینی آمریکا گزارش دادند.

سرطان پروستات شایع‌ترین سرطان تشخیص داده شده در مردان در ایالات متحده است. دانشمندان تصمیم گرفتند بررسی کنند که آیا قرار گرفتن در معرض میکروپلاستیک‌ها می‌تواند با ابتلا به آن مرتبط باشد یا خیر.

میکروپلاستیک‌ها هنگام تجزیه بسته‌بندی، لوازم آرایشی و سایر محصولات پلاستیکی، به ویژه هنگام گرم شدن یا فرآوری شیمیایی، تشکیل می‌شوند. این ذرات می‌توانند از طریق غذا و هوا و همچنین از طریق پوست وارد بدن شوند. آنها قبلاً تقریباً در هر اندام انسانی، در خون و حتی در جفت یافت شده‌اند، اما اثرات آنها بر سلامتی هنوز به خوبی شناخته نشده است.

در یک مطالعه جدید، دانشمندان بافت ۱۰ بیمار را که تحت عمل جراحی برداشتن کامل پروستات قرار گرفته بودند، تجزیه و تحلیل کردند. ذرات پلاستیکی در ۹۰٪ نمونه‌های تومور و ۷۰٪ نمونه‌های خوش‌خیم شناسایی شدند. در بافت سرطانی، غلظت این ذرات تقریباً ۴۰ میکروگرم در هر گرم بود، در حالی که این مقدار در بافت سالم تقریباً ۱۶ میکروگرم در هر گرم بود.

استیسی لوب، استاد گروه ارولوژی و بهداشت عمومی در دانشکده پزشکی گراسمن دانشگاه نیویورک و سرپرست این مطالعه، گفت: «مطالعه آزمایشی ما شواهد مهمی ارائه می‌دهد که نشان می‌دهد قرار گرفتن در معرض میکروپلاستیک‌ها ممکن است یک عامل خطر برای سرطان پروستات باشد.»

به گفته او، ارتباط احتمالی بین ریزپلاستیک‌ها و بیماری‌های قلبی عروقی و زوال عقل قبلاً مورد بحث قرار گرفته بود، اما عملاً هیچ داده مستقیمی در مورد سرطان پروستات وجود نداشت.

برای جلوگیری از آلودگی نمونه، محققان ابزار‌های پلاستیکی را با ابزار‌های آلومینیومی و پنبه‌ای جایگزین کردند و تجزیه و تحلیل را در اتاق‌های تمیز اختصاصی انجام دادند. دانشمندان نه تنها تعداد ذرات، بلکه ترکیب شیمیایی آنها را نیز ارزیابی کردند و بر ۱۲ نوع رایج پلیمر‌های پلاستیکی تمرکز کردند.

ویتوریو آلبرگامو، نویسنده ارشد این مطالعه، خاطرنشان کرد که گام بعدی مطالعه مکانیسم‌هایی است که میکروپلاستیک‌ها ممکن است از طریق آنها بر بافت تأثیر بگذارند. وی گفت: «ما فرض می‌کنیم که این ذرات ممکن است باعث التهاب مزمن شوند که به مرور زمان به سلول‌ها آسیب می‌رساند و به رشد تومور کمک می‌کند.»

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری