کنسرت فقط برای ما جیزه!

به گزارش مجله خبری نگار، در روزگاری که کنسرت‌هایشان در خارج از ایران سریع پر می‌شود؛ حمله به برگزاری کنسرت‌ها با کلیدواژه «عادی‌سازی»، چیزی جز تلاش برای دیکته کردنِ انجماد به رگ‌های جامعه نیست. مردم ایران نشان داده‌اند که زندگی و هنر را در هیچ بحرانی به تعویق نمی‌اندازند.

درست در روز‌هایی که در پایتخت‌های اروپایی و شهر‌های بزرگ دنیا، کنسرت خوانندگانی مثل شادمهر عقیلی در چند دقیقه سولداوت می‌شود و هزاران ایرانی کنار هم جمع می‌شوند تا ترانه‌های محبوبشان را هم‌خوانی کنند، نوبت به داخل مرز‌ها که می‌رسد، ناگهان ورق برمی‌گردد. همان آدم‌هایی که در خارج از کشور برای خرید بلیت‌های چندصد دلاری صف می‌کشند، برای مردمِ داخل ایران نسخه‌ی سکوت، فرسایش و انزوا می‌پیچند و با چماقِ بی‌رحمی به نام «عادی‌سازی»، به جانِ سالن‌های کنسرت می‌افتند.

در همین روزها، چرخ سینما‌ها می‌چرخد؛ سریال‌های شبکه نمایش خانگی هر هفته بدون وقفه توزیع می‌شوند و خانواده‌ها را پای قاب تلویزیون می‌نشانند؛ سالن‌های تئاتر هر شب اجرا دارند و گالری‌های تجسمی برقرارند. جامعه برای نفس کشیدن به این پنجره‌ها نیاز دارد. اما تناقضِ ماجرا اینجاست که وقتی ویترین بقیه هنر‌ها با استقبال مردم روشن است، ناگهان به کنسرت‌های موسیقی که می‌رسد، چماقِ «عادی‌سازی» بالا می‌رود. گویی از نظر این منتقدانِ فرسنگ‌ها دور از وطن، نت‌های موسیقی و حنجره‌ی خوانندگان باید بارِ سنگینِ سیاست را دوش بکشند و روزه‌ی سکوت بگیرند!

اتفاقاً موسیقی هم باید مثل بقیه هنر‌ها تمام‌قد برقرار باشد؛ چرا که سالن کنسرت، بزرگ‌ترین تجلی‌گاهِ هم‌دلی، کنار هم بودن و تزریق انرژی به رگ‌های این جامعه است. عجیب‌تر اینجاست که نسخه‌پیچ‌های اصلی این کمپین‌های تحریم، خودشان در امنیت، ثبات و رفاه پایتخت‌های غربی زندگی می‌کنند. آنها بدون درک واقعیت‌های کف جامعه، چشم‌هایشان را روی این حقیقت می‌بندند که زنجیره‌ی موسیقی از نوازنده و صدابردار گرفته تا عوامل فنی و تدارکات یک صنفِ بزرگ و زنده است که هزاران خانواده از آن ارتزاق می‌کنند. تعطیل کردن کنسرت یعنی قطع کردن روزیِ آدم‌هایی که هنر، تمامِ داروندار زندگی‌شان است.

مثل همه این روز‌هایی که گذراندیم و موسیقی همراه وطن و مردمش شد؛ امروز هم با وجود تمام خط‌ونشان کشیدن‌های فانتزی خارج‌نشینان، کنسرت‌ها در حال برگزاری‌اند و سالن‌ها پر می‌شوند؛ چرا که برایمان روشن است هنر، پناهگاهِ تاب‌آوری یک ملت است. مردم برای آرامش و فرار از فرسایش اخبار، به هنر پناه می‌برند تا کنار هم بودن، نفس کشیدن و زنده‌بودن را تمرین کنند. تزریقِ تعمدی ملال به رگ‌های جامعه، هم‌دستی با همان جریانی است که می‌خواهد نبضِ زندگی و پویایی را در این سرزمین متوقف کند.

مردم ایران بار‌ها ثابت کرده‌اند که در اوج هر طوفانی، چراغ فرهنگ‌شان را روشن نگه می‌دارند. حالا که این چراغ به همت هنرمندان روشن است، بیش از هر چیز باید امنیت روانی مادی و معنوی برگزارکنندگان تضمین شود؛ باید خیالِ آنها از ثبات فضا و حمایت‌ها راحت باشد تا بدون دغدغه و با تمام توان روی صحنه بیایند و برای این مردم بخوانند.

منبع: فرهیختگان-عاطفه جعفری