ناپولی جو مسمومی داشت!

به گزارش مجله خبری نگار، خروج آنتونیو کونته از ناپولی را نمی‌توان یک جدایی معمولی دانست. این پایان، نه نتیجه یک اختلاف تاکتیکی بود و نه حاصل یک فصل بد. این جدایی، پایان پروژه‌ای بود که از همان ماه‌های نخست، نشانه‌های فروپاشی درونی را بروز داده بود. کونته در ناپولی شکست نخورد، چون تیمش بد بازی می‌کرد؛ شکست خورد، چون نتوانست محیطی را کنترل کند که از درون دچار شکاف، بی‌اعتمادی و «سم» شده بود؛ واژه‌ای که خودش با صراحت از آن استفاده کرد.

کونته در صحبت‌هایش گفت که «نتوانسته ناپولی را متحد کند» و این جمله، کلید فهم ماجراست. ناپولی پس از قهرمانی تاریخی با اسپالتی، وارد دوره‌ای شد که در آن انتظارات بالا، اختلافات مدیریتی، فشار رسانه‌ای و چنددستگی در رختکن، همه با هم ترکیب شدند و محیطی ساختند که حتی مربی‌ای با شخصیت آهنین کونته هم نتوانست آن را مهار کند. او مربی‌ای است که همیشه تیم را از بیرون به داخل می‌سازد؛ ابتدا ساختار، سپس اتحاد، سپس فوتبال. اما در ناپولی، مرحله اول و دوم هرگز شکل نگرفتند.

وقتی کونته می‌گوید «خیلی فضای مسمومی دیدم»، منظورش فقط انتقاد رسانه‌ای نیست. این جمله اشاره‌ای مستقیم به فضای داخلی باشگاه دارد؛ فضایی که در آن بخشی از بازیکنان با بخشی دیگر هماهنگ نبودند، برخی خرید‌ها با گروه قدیمی تیم «کوک» نشدند و مدیریت باشگاه نیز نتوانست این شکاف‌ها را ترمیم کند. ناپولی تیمی بود که از بیرون هنوز مدعی به‌نظر می‌رسید، اما از درون، انسجام یک تیم بزرگ را نداشت.

تصمیم کونته برای رفتن، یک واکنش احساسی نبود. او گفت که یک ماه قبل از پایان فصل، به دی‌لورنتیس اطلاع داده که این مسیر دیگر ادامه‌پذیر نیست. این یعنی او نه به‌خاطر نتیجه، بلکه به‌خاطر «فضا» رفت. برای مربی‌ای که همیشه تیم‌هایش را با نظم، انضباط و اتحاد می‌سازد، ادامه دادن در محیطی که این سه عنصر وجود ندارد، بی‌معناست.

در این میان، شایعات درباره تیم ملی ایتالیا هم مطرح شد، اما کونته با صراحت گفت «ارتباط بین من و فدراسیون فوتبال ایتالیا صفر است». این جمله، بیش از آنکه تکذیب باشد، نشان می‌دهد که او فعلاً نمی‌خواهد وارد پروژه‌ای شود که از نظر ساختاری مبهم است. او حتی با طعنه پرسید که آیا فدراسیون اصلاً توان مالی جذب مربی بزرگی مثل گواردیولا را دارد یا نه. این حرف‌ها نشان می‌دهد که کونته در این مقطع به دنبال پروژه‌ای است که از نظر مدیریتی و فرهنگی، ثبات داشته باشد؛ چیزی که در ناپولی پیدا نکرد.

دی‌لورنتیس هم در واکنش به جدایی او، تلاش کرد فضا را آرام نشان دهد، اما واقعیت این است که ناپولی وارد دوره‌ای از سردرگمی شده. تیمی که دو سال پیش قهرمان ایتالیا شد، حالا باید دوباره از صفر ساختار فنی‌اش را بسازد. کونته رفت، اما مسئله اصلی هنوز باقی است: ناپولی باید تصمیم بگیرد که می‌خواهد چه تیمی باشد و چگونه می‌خواهد از این چرخه بی‌ثباتی خارج شود.

خروج کونته پایان یک فصل نیست؛ پایان یک توهم است. توهم اینکه می‌توان بدون اتحاد، بدون مدیریت منسجم و بدون فرهنگ مشترک، یک پروژه بزرگ را پیش برد. کونته این را فهمید و رفت. حالا ناپولی باید بفهمد که بدون حل ریشه‌ای مشکلات، هیچ مربی بزرگی نمی‌تواند این تیم را به مسیر درست برگرداند.

منبع: فرهیختگان-هومن جعفری