درویش‌ترین بازیکن بوندس‌لیگا

مایکل اولیسه شاید عجیب‌ترین ستاره نسل خودش باشد؛ بازیکنی که در دورانی زندگی می‌کند که فوتبال فقط در زمین بازی نمی‌شود، بلکه در قرارداد‌های تجاری، اسپانسرها، برند‌ها و میلیون‌هایی که از بیرون زمین می‌رسد هم ادامه دارد.

به گزارش مجله خبری نگار، مایکل اولیسه شاید عجیب‌ترین ستاره نسل خودش باشد؛ بازیکنی که در دورانی زندگی می‌کند که فوتبال فقط در زمین بازی نمی‌شود، بلکه در قرارداد‌های تجاری، اسپانسرها، برند‌ها و میلیون‌هایی که از بیرون زمین می‌رسد هم ادامه دارد. اما او انگار از دنیای دیگری آمده. در بوندس‌لیگایی که هر بازیکن بزرگ حداقل یک قرارداد کفش دارد، اولیسه هیچ قراردادی ندارد. نه نایکی، نه آدیداس، نه پوما. هیچ‌کس. نه به این دلیل که پیشنهاد نیست، بلکه، چون خودش نمی‌خواهد. او می‌خواهد هر روز با هر کفشی که حس بهتری می‌دهد بازی کند؛ همین. انگار آزادی پاهایش برایش مهم‌تر از هر عددی روی چک است.

در باشگاهی مثل بایرن، این انتخاب بیشتر شبیه یک افسانه است. بازیکنی که می‌تواند سالی چند میلیون یورو فقط از یک قرارداد کفش بگیرد، اما ترجیح می‌دهد هیچ‌چیز را امضا نکند. در حالی که کنار دستش، جمال موسیالا سالی حدود شش میلیون یورو فقط از نایکی می‌گیرد، اولیسه این پول را روی میز می‌گذارد و رد می‌شود. نه ژست می‌گیرد، نه حرفش را می‌زند، نه دنبال توجه است. فقط این‌طور زندگی می‌کند؛ و همین‌جاست که تضاد بزرگ خودش را نشان می‌دهد. در دنیایی که آدم‌هایی با یک‌هزارم مشهوریت او، با یک‌هزارم کیفیت او، با یک‌هزارم تأثیر او، هفت‌تا اسپانسر دارند، مشاور مالی دارند، مدیر برنامه دارند و هر هفته یک برند جدید را تبلیغ می‌کنند، اولیسه راه دیگری می‌رود. انگار برای او فوتبال هنوز همان چیزی است که باید باشد: توپ، چمن، آزادی، و انتخاب‌هایی که از دل خودش می‌آید، نه از دفتر یک شرکت.

این انتخاب‌ها شاید برای خیلی‌ها عجیب باشد، اما برای اولیسه بخشی از شخصیتش است. بازیکنی که در زمین برق می‌زند، اما بیرون زمین در سکوت خودش زندگی می‌کند. بازیکنی که می‌تواند میلیون‌ها یورو بیشتر داشته باشد، اما ترجیح می‌دهد خودش باشد؛ نه یک بیلبورد متحرک، نه یک برند، فقط یک فوتبالیست.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری