کد مطلب: ۱۰۵۷۷۳۵
|
|
۳۰ ارديبهشت ۱۴۰۵ - ۲۰:۲۷

نگذارید اهالی سینما تغییر شغل بدهند

نگذارید اهالی سینما تغییر شغل بدهند
در سینما، همیشه نور روی صورت بازیگر‌ها افتاده؛ گاهى آن قدر شدید است که پشت قاب، آدم‌ها دیده نمی‌شوند. اما سینما فقط فرش قرمز، چهره و مصاحبه نیست.

به گزارش مجله خبری نگار، در سینما، همیشه نور روی صورت بازیگر‌ها افتاده؛ گاهى آن قدر شدید است که پشت قاب، آدم‌ها دیده نمی‌شوند. اما سینما فقط فرش قرمز، چهره و مصاحبه نیست. پشت هر پلان، ده‌ها نفر ایستاده‌اند که زندگی‌شان به روشن بودن همان یک پروژکتور بند است؛ از دستیار صحنه و منشی گرفته تا راننده، طراح لباس، صدابردار، گریمور، تدارکات، برنامه‌ریز و کارگر ساده‌ای که شاید حتی اسمش هیچ وقت در تیتراژ خوانده نشود.

این روزها، اما چراغ بسیاری از پروژه‌ها خاموش است. تولید خوابیده، سالن‌ها بی رمق‌اند و در شبکه نمایش خانگی هم فقط چند پروژه محدود در حال نفس کشیدن است. نتیجه‌اش چیست؟ بیکاری گسترده در بدنه‌ای که همیشه نادیده گرفته شده. بدنه‌ای که نه قرارداد‌های امن دارد، نه بیمه جدی، نه پشتوانه صنفی مؤثر و نه حتی اطمینان از اینکه ماه بعد کاری برای ادامه زندگی خواهد داشت.

سال‌هاى زیادى است که درباره «بحران امنیت شغلى در سینما» حرف زده می‌شود، اما اغلب این بحران را فقط از زاویه فروش گیشه یا دستمزد ستاره‌ها تحلیل کرده‌اند؛ انگار سینما فقط ویترین است. در حالی که فروپاشی واقعی، جایی پایین‌تر اتفاق می‌افتد؛ جایی که نیرو‌های فنی و اجرایی، آرام و بی صدا از این حرفه حذف می‌شوند. آدم‌هایی که عمرشان را پای یاد گرفتن این کار گذاشته‌اند، حالا یا خانه نشین شده‌اند یا ناچارند برای گذران زندگی، شغل‌هایی کاملاً بی‌ربط انتخاب کنند.

سینما در ایران هیچ وقت شغل امنی نبوده، اما حالا حتی همان بی‌ثباتی سابق هم تبدیل به نوعی تعلیق مزمن شده است. پروژه‌ها دیر شروع می‌شوند، زود متوقف می‌شوند و دستمزد‌ها ماه‌ها عقب می‌افتند. بسیاری از عوامل، فقط در فاصله بین دو پروژه زندگی می‌کنند؛ فاصله‌ای که حالا طولانی‌تر از همیشه شده است.

مسئله فقط اقتصاد هنر نیست؛ مسئله، حذف تدریجی نیروی انسانی متخصص است. صنعتی که نتواند از نیروی کارش محافظت کند، دیر یا زود از درون فرو می‌ریزد، حتی اگر فرش قرمزهایش همچنان پهن باشند و فلاش دوربین‌ها خاموش نشوند.

سینما را فقط کسانی که جلوی دوربین‌اند نمی‌سازند. گاهی مهم‌ترین آدم‌های یک فیلم، همان‌هایی هستند که هیچکس چهره‌شان را به خاطر نمی‌آورد.

✍️سیدسام بهشتى

ارسال نظرات
captcha
قوانین ارسال نظر