وقتی تنها پلن پرز، ژوزه است!

به گزارش مجله خبری نگار، رئال مادرید در وضعیتی قرار گرفته که هر بار به آن نزدیک می‌شود، یک نام دوباره از زیر خاکستر بیرون می‌آید: ژوزه مورینیو. هرگاه باشگاه دچار بحران می‌شود، فلورنتینو پرز همان سؤال همیشگی را می‌پرسد: «آیا وقتش نشده مورینیو را برگردانیم؟» این پرسش، بیش از آنکه یک راه‌حل باشد، نشانه‌ای از درماندگی است؛ درماندگی مدیری که در لحظات سخت، به گذشته پناه می‌برد، نه آینده.

چرا پرز دوباره به مورینیو فکر می‌کند؟

پرز شباهت‌هایی میان امروز و سال ۲۰۱۰ می‌بیند. آن زمان بارسلونا با تیمی رؤیایی رئال را تحقیر می‌کرد و باشگاه در سه سال هیچ جامی نبرده بود. مورینیو آمد، فضا را مسموم کرد، اما در نهایت یک جام حذفی و یک قهرمانی لیگ گرفت و توانست برای مدتی کوتاه جریان را تغییر دهد. اما همان‌قدر که آمدنش پر سر و صدا بود، رفتنش هم پر از تنش و درگیری شد. او با بازیکنان، رسانه‌ها و حتی بخشی از مدیریت درگیر شد و در نهایت بدون اینکه کسی دلش برایش تنگ شود، باشگاه را ترک کرد. تنها کسی که هنوز به او دل بسته، خود پرز است.

مورینیوی امروز؛ سایه‌ای از گذشته

مشکل اصلی اینجاست: مورینیوی امروز دیگر آن مربی سال ۲۰۱۰ نیست. او یازده سال است قهرمان لیگ نشده، آخرین جام مهمش سال‌ها پیش بوده و حالا بیشتر از آنکه یک رهبر باشد، یک چهره جنجالی است که بدون نتیجه‌گیری، فقط حاشیه تولید می‌کند. بازگشت او به رئال، نه یک تصمیم تاکتیکی، بلکه یک واکنش احساسی است؛ واکنشی از سوی مدیری که نمی‌خواهد بپذیرد فوتبال تغییر کرده و دوران مربیان مبتنی بر درگیری و جنگ روانی تمام شده.

مدیریت رئال مادرید؛ جایی که رختکن مهم‌تر از تاکتیک است

پرز همیشه اعتقاد داشته که در رئال مادرید، مدیریت رختکن مهم‌تر از دانش تاکتیکی است. این حرف را سال‌ها پیش سرخیو راموس هم گفته بود. اما مورینیو نه آرامش دارد، نه توانایی ایجاد اتحاد. او برعکس، هر جا رفته، اختلاف ساخته.

در مقایسه با مربیانی مثل زین‌الدین زیدان و کارلو آنچلوتی که با آرامش و احترام تیم را کنترل کردند، مورینیو بیشتر شبیه یک جرقه است؛ جرقه‌ای که می‌تواند انبار باروت یک فصل پرتنش را منفجر کند.

جدایی سال ۲۰۱۳؛ یک پایان تلخ که هرگز ترمیم نشد

پرز همیشه گفته جدایی مورینیو «توافقی» بوده، اما واقعیت چیز دیگری بود. در سال ۲۰۱۳، رختکن علیه او شده بود. ایکر کاسیاس و راموس در آستانه ترک باشگاه بودند، رسانه‌ها علیه او می‌نوشتند و حتی بازیکنانی مثل په‌په علناً از رفتارهایش انتقاد می‌کردند. مورینیو نه‌تنها رختکن را از دست داده بود، بلکه احترام عمومی را هم از دست داده بود.

بازگشت او یعنی بازگشت به همان نقطه بحران.

آیا مورینیو پایه‌گذار موفقیت‌های بعدی رئال بود؟

مورینیو و پرز سال‌هاست ادعا می‌کنند که او پایه‌های چهار قهرمانی اروپا در دهه بعد را گذاشته. اما راموس صریحاً گفت: «هیچ نقشی نداشت. حتی برعکس…» حقیقت این است که آرامش و وحدتی که آنچلوتی آورد، همان چیزی بود که تیم را از فضای مسموم دوران مورینیو نجات داد. بازگشت او یعنی بازگشت به همان فضای مسموم.

رئالِ امروز؛ تیمی که از درون می‌جوشد

فصل جاری برای رئال مادرید یک آشوب تمام‌عیار بوده. پروژه ژابی آلونسو نیمه‌کاره رها شد، آربلوا بدون تجربه روی نیمکت نشست و رختکن در هفته‌های اخیر به مرز انفجار رسید. در چنین فضایی، آوردن مورینیو نه‌تنها آرامش نمی‌آورد، بلکه مثل ریختن بنزین روی آتش است. حتی ایکر کاسیاس هم علناً گفته که مخالف بازگشت اوست.

ستاره‌ها چه فکری می‌کنند؟

امباپه شاید یک پست حمایتی را لایک کرده باشد، اما بازیکنانی مثل وینیسیوس که همین چند ماه پیش از سوی مورینیو متهم به «تحریک هواداران» شده بود، قطعاً از این انتخاب استقبال نمی‌کنند. مورینیو دیگر مربی‌ای نیست که ستاره‌ها برایش بجنگند؛ او مربی‌ای است که ستاره‌ها از او فاصله می‌گیرند.

فوتبال تغییر کرده؛ پرز نه

در حالی که فوتبال اروپا با سرعتی سرسام‌آور به سمت فوتبال مالکانه، پرس، ساختار و خلاقیت حرکت کرده، مورینیو همچنان در همان الگوی قدیمی «محاصره ذهنی» و جنگ روانی گیر کرده. بازگشت او به رئال، نه یک تصمیم فوتبالی، بلکه یک عقب‌گرد تاریخی است. این انتخاب بیش از هر چیز نشان می‌دهد که پرز در بحران‌های بزرگ، به جای ساختن آینده، به گذشته پناه می‌برد.

رئال در آستانه یک اشتباه بزرگ؟

اگر بازگشت مورینیو در سال ۲۰۱۵ یک تصمیم بد بود، امروز یک فاجعه است. این انتخاب نه‌تنها کمکی به رئال نمی‌کند، بلکه می‌تواند باشگاه را وارد چرخه‌ای از تنش، درگیری و بی‌ثباتی کند؛ چرخه‌ای که پایانش قابل پیش‌بینی نیست.

رئال مادرید بیش از هر زمان دیگری نیاز به آرامش، ثبات و یک پروژه واقعی دارد. مورینیو هیچ‌کدام از اینها را نمی‌آورد.