نیمار؛ یک تراژدی فوتبالی

به گزارش مجله خبری نگار/فرهیختگان: نام نیمار همیشه با یک حس دوگانه همراه بوده؛ تحسینِ بی‌چون‌وچرا برای استعداد خیره‌کننده‌اش و حسرتی عمیق برای آنچه می‌توانست باشد، اما نشد. او از همان روز‌های اول در سانتوس، با دریبل‌هایی که انگار قوانین فیزیک را نادیده می‌گرفتند، به‌عنوان پدیده‌ای معرفی شد که قرار است فوتبال را وارد عصر تازه‌ای کند. انتقالش به بارسلونا، کنار مسی و سوارز، نقطه‌ای بود که جهان فوتبال مطمئن شد یک ستاره نسل‌ساز در حال شکل‌گیری است. اما مسیر نیمار، برخلاف انتظار نه به سمت قله‌های تاریخی، بلکه به سمت یک روایت تراژیک رفت؛ روایتی که امروز بسیاری آن را «بزرگ‌ترین اتلاف استعداد در فوتبال مدرن» می‌نامند.

نیمار در بارسلونا همه‌چیز داشت: یک تیم کامل، یک مربی هماهنگ و فضایی که می‌توانست در آن رشد کند. اما تصمیمش برای ترک نوکمپ در ۲۵ سالگی، نقطه‌ای بود که سرنوشتش را تغییر داد. او می‌خواست از سایه مسی بیرون بیاید، می‌خواست توپ طلا بگیرد، می‌خواست رهبر یک پروژه باشد. پاری‌سن‌ژرمن این رؤیا را به او وعده داد، اما واقعیت پاریس چیز دیگری بود. لیگ فرانسه برای او کوچک بود، پروژه باشگاه هرگز به ثبات نرسید و مصدومیت‌ها یکی پس از دیگری آمدند. نیمار در پاریس خوب بود، حتی عالی، اما هرگز آن «نیماری» نشد که قرار بود جهان را فتح کند. نه توپ طلا، نه لیگ قهرمانان، نه آن جایگاهی که برای رسیدن به آن پی‌اس‌جی را انتخاب کرد.

انحراف از مسیر اصلی

در سال‌های بعد، آمار و جام‌ها همچنان درخشان بودند، اما حس عمومی این بود که نیمار از مسیر اصلی‌اش منحرف شده. او دو بار در جمع سه نامزد توپ طلا قرار گرفت، اما همان‌جا متوقف شد. در حالی که هم‌نسلانش یا به اوج رسیدند یا از او عبور کردند، نیمار درگیر مصدومیت‌های تکراری، حواشی بی‌پایان و تصمیم‌هایی شد که هر بار او را چند قدم از رؤیای اولیه دورتر می‌برد. انتقال به عربستان و سپس بازگشت به سانتوس، بیش از آنکه نشانه یک پایان باشکوه باشد، یادآور این واقعیت است که دوران اوج نیمار خیلی زودتر از آنچه باید، تمام شد.

نکته تلخ‌تر اینکه نیمار امروز حتی جایی در یکی از کم ستاره‌ترین تیم‌های ملی برزیل در دهه‌های اخیر ندارد. بازگشتش به سانتوس شاید باشگاه دوران کودکی‌اش را از سقوط نجات داده باشد، اما این تصویر، فاصله‌ای عمیق با آن آینده‌ای دارد که برای او پیش‌بینی می‌شد؛ آینده‌ای که در آن نیمار قرار بود وارث تاج پله باشد، نه بازیکنی که در ۳۴ سالگی به‌عنوان «چه می‌شد اگر» شناخته شود.

با این حال، قضاوت درباره نیمار ساده نیست. او بیش از ۴۰۰ گل زده، لیگ قهرمانان برده، کوپا لیبرتادورس برده، قهرمان المپیک شده و در هر تیمی که بوده، لحظاتی خلق کرده که فقط از یک نابغه برمی‌آید. اما حقیقت تلخ این است که استعداد او فراتر از اینها بود. نیمار می‌توانست در کنار مسی و رونالدو، یکی از سه اسطوره بی‌چون‌وچرای عصر خودش باشد. اما مجموعه‌ای از مصدومیت‌ها، انتخاب‌های اشتباه و محیط‌های ناپایدار، او را از آن مسیر دور کرد.

در نهایت، نیمار نه یک شکست است و نه یک قهرمان کامل؛ او یک تراژدی فوتبالی است. بازیکنی که به‌جای رسیدن به قله، در میانه راه گیر کرد. حالا سؤال این است: آیا نیمار واقعاً بزرگ‌ترین اتلاف استعداد تاریخ فوتبال است، یا اینکه انتظارات ما از او بیش از حد غیرواقعی بود؟