پزشکان توضیح دادند که چگونه استرس هورمون‌ها را از بین می‌برد و شور و شوق زندگی را "از بین می‌برد"

اگر شادی را ترکیبی از هورمون‌ها در نظر بگیریم، آیا ایجاد آن در تمام طول عمر امکان‌پذیر است؟ یا احساسات به ناچار با افزایش سن کمرنگ می‌شوند؟ ولادیمیر زایتسف، دانشجوی دکترای علوم پزشکی، و آنتون پولیاکوف، متخصص غدد درون‌ریز، در گفت‌و‌گو با اینفورآکتور به این سؤالات و سؤالات دیگر پاسخ دادند.

به گزارش مجله خبری نگار،اگر شادی را ترکیبی از هورمون‌ها در نظر بگیریم، آیا ایجاد آن در تمام طول عمر امکان‌پذیر است؟ یا احساسات به ناچار با افزایش سن کمرنگ می‌شوند؟ ولادیمیر زایتسف، دانشجوی دکترای علوم پزشکی، و آنتون پولیاکوف، متخصص غدد درون‌ریز، در گفت‌و‌گو با اینفورآکتور به این سؤالات و سؤالات دیگر پاسخ دادند.

با افزایش سن، فضای کمتری برای شور و اشتیاق باقی می‌ماند، که گاهی اوقات منجر به از دست دادن شور و شوق برای زندگی می‌شود. چگونه می‌توانیم با وجود افزایش سن، همچنان چیز‌های جدید را تجربه کنیم؟ به گفته کارشناسان، پاسخ در سیستم هورمونی نهفته است.

همانطور که ولادیمیر زایتسف، پزشک، اشاره کرد، بدن انسان مواد شیمیایی را برای اهداف خاص تولید می‌کند. به عنوان مثال، اکسی توسین در طول تماس اجتماعی سنتز می‌شود و در غیاب آن، این ماده تولید نمی‌شود. به همین دلیل است که حمایت عزیزان به ویژه برای افراد مسن مهم است. زایتسف می‌گوید: «اگر فردی احساس نارضایتی کند، خلق و خوی او به شدت افت می‌کند و هورمون‌های او به سادگی جایی برای رفتن ندارند. علاوه بر این، کمبود حتی دوپامین به تنهایی باعث کسالت، افسردگی و اضطراب می‌شود.»

آنتون پولیاکوف، متخصص غدد درون‌ریز، سخنان زایتسف را تأیید می‌کند و می‌گوید هورمون‌ها تحت تأثیر عوامل خارجی سنتز می‌شوند. اگر فردی زندگی کسل‌کننده‌ای داشته باشد، سطح هورمون‌های او پس از ۴۰ سالگی به طور قابل توجهی کاهش می‌یابد. پولیاکوف گفت: «یک فرد بالغ به پیروی از الگو‌های آموخته شده عادت می‌کند و اشتیاق خود را برای یادگیری چیز‌های جدید از دست می‌دهد. استرس مزمن نیز این وضعیت را تشدید می‌کند.»

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری